“Es gibt wohl keine unangenehmere
Aufgabe für einen Autor, als objektiv
über sich selbst zu schreiben.” – Sebastian Fitzek
“Ce qu’on te reproche, cultive-le: c’est toi.” – Jean Cocteau
God save the queer
Thuis bij Richard die in het Highgate kerkhof woont in Londen (foto, 2002)
Pieter verblijft courant bij fotograaf Richard Elliott die pal in het Highgate kerkhof woont. Richard komt meermaals langs in Aarschot en nodigt Frie en Mia in Londen uit. Frie die nog nog nooit in Engeland is geweest maakt achterop de moto van Richard een London by night rit. Achteraf zegt Richard dat hij via de motorcycle helmet interphone Frie hoorde zingen van geluk.
uit het boek ‘De belevenissen van Wytze Russchen, Het Oliemannetje, Toplobbyist in Europa’ – 2014 – hoofdstuk 2.8 ‘Buitenwipper’ – pagina’s 40,41,42 .
2.8 Buitenwipper
Het Frans was een horde, maar het Vlaams was dat ook.
Dan heb ik het niet eens zozeer over taal, maar meer in het algemeen over de integratie in een ander land. België is vlakbij, maar voelde vaak toch heel ver weg. Bij diverse avonturen speelde het liedje van Het Goede Doel in mijn hoofd: lk heb getwijfeld over België.
Die heimwee maakte langzaam plaats voor bevrijding. Ik begon me thuis te voelen bij de zuiderburen. Stef Bos nam het over en uit zijn mooiste lied klonk het: ‘Ik kom uit een land van schreeuwers, maar ik heb geleerd hier om stil te zijn, ik wil alleen maar hier leven.’ Het lied heet De liefde hier gevonden. Dat gold voor mij met enige regelmaat in die tijd.
Mijn eerste liefde was een notariszoon. Pieter uit Aarschot. Goed tegen de heimwee, hij zorgde voor een ‘plezante’ cultuurshock. Want Pieter was een gourmand. Hij reed op een motor en met hem was het alle dagen feest. Nou zijn de meeste Belgen verzot op lekker eten, maar ik was toen nog niet veel gewend. Ja, in Drachten gingen we een keer per jaar naar de Chinees of in de latere jaren werd wel eens een pizza besteld, maar voor de rest was het prakken en stampen geblazen. Steeds thuis, rond een uur of halfzes. Boerenpot.
Pieter heeft me leren eten. En dat was bij lange na geen kwestie van geld of luxe. Wel van traditie en smaak, het eten waarderen, kritisch genieten, kortom iets dat in Friesland niet altijd standaard in de bagage zit. `Waar hebt ge vandaag goesting in? ‘Eén van de mooiste Vlaamse woorden, goesting. Pieter had vaak goesting. Zei ik spaghetti, dan dacht ik thuis of om de hoek een bolognaise te gaan eten. Beiden waren geen optie voor Pieter. De beste spaghetti at je op de Heysel, dus wij voor een pasta van zeven euro op de motor naar een buitenwijk. Compromissen waren niet toegestaan.
Mosseltijd? Hop, helm op en naar Koekelberg. Daar, aan de voet van de Basiliek, offreerde Brussel haar beste schaal-en schelpdieren.
Een enkele keer mocht ik het restaurant kiezen. Maar per definitie werd Pieter dan onwel. Hoe kon ik zo’n slecht etablissement voorstellen? Dagen maagpijn! Hollanders waren culinaire barbaren en ik ja, ik was een DiepFries avant la lettre die veel opvoeding benodigde, daar wilde Pieter wel in voorzien. Pieter was overigens vaste klant in homobar ‘Le CanCan’. Later bleek dat hij daar ook de hele menukaart had ‘afgewerkt’.
Hij kwam wel eens in mijn zolderkamertje maar hield dat nooit lang vol. Pieter was gewend aan grote villa’s met lange oprijlanen en weelderige tuinen. Toch had ie voor mij gekozen. Althans dat dacht ik. Soms gingen we op de Ducati naar zijn ouderlijk huis. Rozentuinen, zwembad en gouden kranen. … …Pieter woonde ook boven de notarispraktijk. Daar bedreven we meestal de liefde. Met op stip qua ligging z’n vaders bureau of de piano. Ik dacht wel eens dat Pieter zo wraak nam; later bleek dat zijn wrok tegen pa wel erg diep zat, zo vaak moest Pieter wraak nemen. With or without me. …
… Het was een eerste les in een lange inburgeringscursus Vlaams. Dit omvatte in ieder geval goed eten, inclusief patatten, pintjes drinken, en dus ook de taal. Uiteindelijk heb ik hem buitengewipt, maar ik heb nog elke dag profijt van wat ik van de Pieter uit Aarschot heb geleerd, op vele fronten. Bovendien voelde ik me zo nog sneller thuis in België. Mercikes! – Wytze Russchen
“Wat gisteren was, is voorbij. Wat morgen zal gebeuren, zien we wel. De meeste mensen denken dat ze met elke emotie en gedachte iets moeten doen. Maar dat is niet zo. Je kunt dingen laten passeren.” – Petra De Sutter
Spieler (1979) Astrid Klein
Joyride
1990, Een tooggesprek in het Schwulenviertel van Antwerpen met ene Jan, zaakvoerder van een grote houtzaak. Jan wilt Frankrijk ontdekken, verstaat geen Frans en overtuigt Pieter om hem te chaufferen en te gidsen. De week daarop raced Pieter de sportcar van Jan naar Zuid-Frankrijk waar het regent, dus blijft Pieter tot ’s avonds volgas geven en met Jan in Barcelona aankomt. Daar blijkt Jan meer te verlangen van Pieter. Die passeert de nacht op een deken op het balkon van het hotel op de Ramblas. Pietertje is een succesnummer in Catelaanse gay clubs. Boze Jan kapt z’n Whisky over Pieter tot vreugd van Catelanen die Pieter bespringen om van de Whisky te proeven. Depressieve Jan fotografeert gedurend Pieter en wil na drie dagen terug naar Antwerpen. Op een parking in Lyon denkt Jan aan zelfmoord en tuurt op een bank. Het moment om van Jan af te geraken. Pieter pakt Jans’ portefeuille en vraagt aan picknickende Hollanders om hem aan “dieje daar” te geven en Pieter vlamt alleen verder naar België. In Aarschot aangekomen zegt Frie met een sigaar in de mond: “Joeng, joeng, ze hemme van de gendarmerie van Lyon gebeld dat gij daar nen otto gepikt hebt.” De Hollanders hadden de portefeuille bijgehouden. De broer van Jan kon hem gaan oppikken in Lyon… Enkele weken later komt Jan naar Aarschot om zich te excuseren. Hij ging ervan uit dat Pieter een gigolo was. Achteraf meldt een vriendje van Pieter, decorateur Pieter Porters al giechelend dat Jan in z’n homecinéma diavoorstellingen organiseert over zijn opgelopen trauma met Pieter. Honderden dia’s van Pieter, tot in de badkamer toe.
De jongensnaam Pieter sterft langzaam uit (foto: 2003)
Wim Schoolmeesters (1975-2023) Tussen 1994 en 1999 schopten Wim en Pieter het tot de Aarschotse ridders van de liefdesromance.
De eerste avond met Wim speelde deze interpretatie van de Romance Larghetto van Chopin onafgebroken. Pieter beoogde dat hun mooiste romance zou starten met eindeloze muziek.
Om maar te zeggen: Als achttienjarige is Wim zwem-rugslag kampioen van de Benelux. Wim leert de kleinkinderen van Godfried zwemmen.
Wim neemt Pieter mee naar het Karen Blixen huis in Kenia (film Out of Africa, 1985)
Marcus, van 2004 tot 2009 de compagnon van Pieter wordt niet aan Frie en Mia gepresenteerd om hem te behoeden voor hun denkbare giftige uitlatingen. De vreedzame mennekes huizen in de Naamsestraat te Brussel. In dat tijdvak studeert Marcus filosofie aan de ULB en wordt laureaat ‘du prix littéraire de la Fédération Wallonie-Bruxelles’. Hij werkt als student voor de cinéma UGC Toison d’Or. Naar het einde toe van hun liefdesgeschiedenis causeert Marcus een aardig mondje Osschots! Het waren Kiki Didden (Kika D. fotograaf) en Bénédicte Dautricourt (invoerhandel Pierre Frey) die Pieter aanmoedigden naar Brussel te trekken. (foto: 2007)
Wist je dat: Godfried en Mia brengen hun huwelijksnacht door in het Astoria hotel. In navolging duiken Pieter en Marcus voor hun eerste nacht onder in deze “joyau Bruxellois”.
(september 2009) Wanneer dit zangstuk plots opspringt beseffen Marcus en Pieter dat hun wondermooie verbintenis afgerond wordt.
‘Champs-Elysées’ is een liedjesprogramma van 1982 tot 1990 en maakt Pieter gek van Parijs
Sympa et attachiant
Pieter en Christophe, thuis bij laatstgenoemde in de Limousin (2010)
Breuk met het verleden: Zoon Pieter blijkt de tegenpool van zijn vader. Binnen het gezin hangt een omerta over zijn homoseksualiteit. Om een raadselachtige reden verbetert naar het einde toe zijn ‘Umbruchkompetenz’. Godfried keert zijn kar en is verheugd over de relatie tussen zijn zoon Pieter en Christophe Coineau uit Parijs.
Christophe en zijn vader Pierre Coineau
“Christophe, tu n’es pas un français, tu es la France.” – Mia
(2013) Menneke, het Schipperke van monsieur Coineau
Monsieur Pierre Joseph Coineau (1933-2021) verwelkomt de Vlaamse partner van zijn zoon hartelijk. (foto: Versailles 2016)
De mantel van Pieter is een ontwerp van zijn ex-vriendje Xavier Delcour.
Zoom mode Xavier Delcour :
(1990) “Xavier Delcour is m’n vriendje. Hij neemt mij mee naar de cursus in ‘La Cambre Mode’, nachtclubs en fashion-parties met Bu-Bu en modiste-chapelier Elvis Pompilio. Voor z’n twintigste verjaardag huurt Xavier een oude filmzaal. Terwijl de film afspeelt wordt er gefeest. Xavier komt mee naar Aarschot. Xavier Delcour heeft een blijvende invloed op hoe ik me kleed.” – Pieter
“Exigence et goût de la perfection, Xavier Delcour s’impose avant tout par son style : un chic désinvolte où il jette les bases d’une allure sophistiquée élégance et décadence.” – Le Soir (2006)
(2008) KIJK reportage met Xavier Delcour
Le styliste Xavier Delcour (°1970) couronné de plusieurs prix au Festival international des jeunes stylistes de Hyères en 1995, le prix Modo Bruxellae 2002. Son credo : le respect du corps nu. Sa source d’inspiration : le sentimentalisme.
“Je crois qu’en fait un homme passe sa vie à guérir de son enfance.” – Jacques Brel
Nu belangrijker dan ooit: groet elkaar op straat
Annie en Pieter (Parijs, 2020)
Pieter en Annie zijn sinds 2019 vrienden. Waar hebben ze elkaar leren kennen en hoe verloopt hun contact? Je leest het in dit artikel.
(2025) Annie en Pieter zijn buren en houden vaak een praatje over o.a. Mia die ook rotzooi opraapt op de Steenheuvels. Annie en Mia hebben al meermaals telefonisch geconverseerd. Naar de mening van Mia verdient Annie een standbeeld in Parijs. Annie is vijfenzeventig jaar. Zij woont en is eigenaar van een appartement in de Rue Saint Sauveur in het tweede arrondissment waar zij al veertig jaar woont. Haar jeugdjaren bracht zij door in het vijftiende arrondissement vlak bij Champ des Marches. Haar vader was garagist en electricien gespecialiseerd in verlichting voor optredens. Naast de garage was er een lampenwinkel. Annie verkocht lampen en hielp met de boekhouding. Zo kon Annie o.a. balletvoorstellingen van Maurice Béjart bijwonen. Haar vader toerde drie maanden rond met Johnny Hallyday om voor de verlichting van de scène te zorgen maar werd daar achteraf niet voor betaald. Toen kreeg haar vader op vijftig jarige leeftijd een hartaanval en viel dood. Annie vond dadelijk werk bij Rodier en Cacharel. Als Annie met mij praat mag niemand ons onderbreken. Zij snauwt mensen af die ook iets liefs willen zeggen en doet teken met haar borstel dat ze moeten ophoepelen. Annie belt om de haverklap naar de politie en wilt camera’s in de straat. Annie begint in de vroege namiddag met de straat schoon te vegen en alles op te rapen wat in de weg ligt. Zij werkt tot ongeveer 20:30 uur, zeven dagen op zeven, ook met hoogdagen, in de regen of als het vriest. “Er zijn er die achter een golfballen lopen en ik loop achter sigarettepeuken” legt Annie uit.
PRV PROTEGER, RASSEMBLER, VIVRE ENSEMBLE (opname: 2024)
Waarom krijgt een vrouwtje als Anie een plaats in de Godfried Van Kerckhoven rubriek? “Mijn vader groette de mensen op straat en maakte tijd om met hen een babbeltje te slaan. In navolging van mijn vader groet ik van kleins af mensen op straat. Dit gebaar raakt, inspireert en heeft een impact op mijn denken of leven.” – Pieter
Annie met Geertrui Van Kerckhoven (2024)
Opvallende beeld uit Aarschot:
“Pieter, in heel Aarschot moet er niemand aan denken om met de Sheriff op de foto te mogen!” – burgemeester Willy Schellens (1943-2021)
De eerste kerstavond na WO II, werd “De Sheriff” Frans Léonard Bellens (1945-2009) geboren.
Hij had altijd een revolver op zak maar was niet kwaadaardig, in tegendeel. In het centrum van Aarschot bewaakte hij de auto’s en men gaf hem daarvoor 5,00 Frank. Hij woonde bij zijn broer Jos die hij hielp met kranten rond dragen. Als goede burgervader hield Willy Schellens een oogje in het zeil. Bij de opening van de kermis vroeg een foorkramer spontaan aan de Sheriff om zijn kraam te bewaken. ’s Anderendaags kwam de burgemeester in Aarschot aan en zag dat de Sheriff de hele nacht op wacht was blijven staan. De burgemeester ontfermde zich over hem. Willy Schellens trakteerde hem al eens op mosselen met frietjes. Eén enkele keer was hij ’s nachts op wandel op de autosnelweg. Toen heeft de Sheriff veiligheidshalve een nachtje op het commissariaat doorgebracht. De Sheriff was fier dat hij de mensen van de politie kende, die van het vuilnis en vooral burgemeester Willy Schellens.
Herinnering uit Brussel
Mike Kelley (1954-2012) The Power of the Unconscious, 1985
“Les folles honteuses, il faut en dire du mal“
“Les gens qui s’assument pas et qui font peser sur les autres le poid de leur tourment interieur. Qui condamnent les autres à cause de leur propre péché. Parce qu’ils appelent leur peché. Les folles honteuses sont les curés qui mettent leurs mains dans les culottes de leurs petits garçons et qui après condamnent les homosexuels adultes.” – raconte Michel, Haute Personnalité française à Pieter (2024)
“Das schöne, Gute und Wahre in der Kunst interessiert mich nicht besonders. Den Künstlern geht es um die Auseinandersetzung mit der Gesellschaft. Und die kann hässlich ausfallen.” – Harald Falckenberg (1943-2023)
Herr Nilsson, acryl en glitters op hars paneel 80x80cm – 2019
Pieter geeft zusjes’ speelpoppen een moderner kapsel en krijgt daarvoor kletsen.
Een negentiende eeuwse bruidsvitrine. I.p.v. huwelijkssouvenirs plaatst Pieter er een Beierse militair, een Sunny angel en de zwarte transgender Barbie Laverne Cox in.
« It’s important with all the messages that might tell you otherwise that you have it within yourself to say that I’m smart, I’m beautiful, I’m amazing, I’m enough.” – Laverne Cox
Malice (2010-2022) Koning François I (16 de eeuw) bezorgde een Bichon Frisé zo’n hondje uit Italië aan zijn gemalin. Diens gay kleinzoon Henry III hield er een honderdtal op na. De zonnekoning liet zijn afgepoeierde minaressen met Bichon frisé ‘Malice’ genaamd in Versailles rondslenteren. De reactie van Frie over Malice: “Mui alé joeng, mè wa komde nu wee af? Da’s toch gennen hond zeker, zoe-wiet!” Na verloop van tijd polst Frie of hij wandelingetjes met Malice mag maken.
De beste vriend van Pieter: Johan Wouters en zijn moeder
PRXXI Lions club Aarschot >>>