MAURICE HACCURIA – EXPO AARSCHOT – C.C. Het Gasthuisvan 20 oktober tot 24 november 2019 – 14.00 / 18.00 uur

MAURICE HACCURIA – RETROSPECTIVEAARSCHOT – Centre Culturel Het Gasthuis – du 20 octobre au 24 novembre 2019 – 14h00 / 18h00

MAURICE HACCURIA AUSSTELLUNGStadt AARSCHOT – Kulturelles Zentrum Het Gasthuis – 20. Oktober bis 24. November 2019 – 14.00 / 18.00 Uhr

Maurice Haccuria  

 

100 x 80 cm

Groeien naar de zon

acryl op canvas

Evoluer vers le soleil

acrylique sur toile

Wachse zur Sonne

Acryl auf Leinwand

100 x 100 cm

Vogels in het Universum

Oiseaux dans l’Univers

Vögel im Universum

 

’s Hertogenmolens

acryl op canvas

s Hertogenmolens

acrylique sur toile

L’un des plus grands moulins à eau d’Europe à Aarschot.

’s Hertogenmolens

acryl auf Leinwand

Eine der grössten Wassermühlen Europas in Aarschot.

 

110 x 80 cm

1975

Opgewekte ochtend

acryl op canvas

Matin Joyeux

acrylique sur toile

Fröhlicher Morgen

Acryl auf Leinwand

 

acryl op canvas

acryl op canvas

Apolalyptische ruiters

acryl op canvas

Chevaliers apocalyptique

aqrylique sur toile

Apokalyptischer Reiter

Akryl auf Leinwand

acryl op canvas

 

100 x 80 cm

1977

Huwelijk van water en lucht

acryl op canvas

Mariage de l’eau et de l’air

acrylique sur toile

Ehe von Wasser und Luft

Acryl auf Leinwand

 

150 x 160 cm

1987

Autokerkhof

acryl op canvas

Chantier de démolition de voiture

acrylique sur toile

Schrottplatz

Acryl auf Leinwand

 

120 x 100 cm 

1987

Jacht van Sarsana

acryl op canvas

Sarsana is een dorp in Indië waar men niet in de religieuse kaste gelooft en waar man en vrouw gelijk zijn.

Chasse de Sarsana

acrylique sur toile

Sarsana est un village en Inde où l’on ne croit pas à la caste religieuse et où l’homme et la femme sont égaux.

Jagd auf Sarsana

Acryl auf Leinwand

Sarsana ist ein Dorf in Indien wo man nicht an die religiöse Kaste glaubt und wo Mann und Frau gleich sind.

 

150 x 100 cm

1956

Stadskwartier

acryl op canvas

Quartier de ville

acrylique sur toile

Stadtteil

Acryl auf Leinwand

 

Ommezijde van dit schilderij :

 

” – Une statue en quoi? demanda Tristouse.  En marbre? En bronze?

-Non, c’est trop vieux, répondit l’oiseau du Bénin, il faut que je lui sculpte une profonde statue en rien, comme la poésie et comme la gloire.

-Bravo! bravo! dit Tristouse en battant des mains, une statue en rien, en vide, c’est magnifique, et quand la sculpterez-vous?”

Guillaume Apollinaire, Le Poète assassiné, Paris, L’Edition, 1916

 

Maurice Haccuria werd geboren in Jeuk in 1919.

1934
Studeert aan de Provinciale Normaalschool te Tienen. Zijn tekenleraar, Julien Ficheer, stimuleert hem.

1935
Debuteert met landschappen en stillevens en olieverf.  Snijdt zijn eerste lino gravures.

1937
Op de Internationale Wereldtentoonstelling te Parijs hangt bij de geselecteerde werken van leerlingen een tekening van Maurice Haccuria.

1939
Mobilisatie, oorlogsjaren en bezetting. Maurice Haccuria is verplicht teruggetrokken te werken.

1945
Vestigt zich in Aarschot. Treedt in het onderwijs maar werkt verder aan zijn kunstenaarsloopbaan. Vecht tegen de kunstbekrompenheid van zijn naaste omgeving. Een belangrijke tentoonstelling in het Paleis van Schone Kunsten te Brussel vestigt zijn aandacht op het werk van Henry Matisse, Georges Braque, Pablo Picasso en de jonge moderne Franse schilderkunst. Edouard Pignon, Marchand en Alfred Manessier maken op hem een grote indruk.

1950
Hij experimenteert en richt zich naar het Kubistisch-constructieve.

1951
Wordt leraar schilderkunst aan de Stedelijke Academie voor Schone Kunsten te Aarschot.

1954
Bezoek de Biënnale van Venetië.

1956
Staatsbeurs voor Spanje
Bezinning. Maurice Haccuria zoekt bewust een eigentijdse uitdrukkingsvorm, kiest en overschrijdt de grens tussen het figuratieve en het abstracte.

1957
Illustreert “rietveld van Herinneringen” van Freek Dumerais.
Eerste onderscheiding in de wedstrijd van ” La Jeune Peinture Belge ” met het schilderij “Ruimtevaart”.

1958
Breekt plots los met lyrisch-abstracte werken. Centraal staat de mens : de concretisering van zijn emoties en verlangens. Met drie grote schilderijen wordt hij nogmaals onderscheiden in ” La Jeune Peinture Belge “.

1959
Eerste metaalassemblages, ijzersculpturen en reliëfs en zwarte leisteen. Hij sluit aan bij de “Nouvelle Ecole Européenne”, een groep waarbij ook Canogar, Fathwinter, Kerg, Bram Bogart, Walter Leblanc, Walter Vanermen, Jef Verheyen en Mark Vertockt aansloten.
Vermelding in de Talenprijs.

1960
Vecht met het drama van zijn persoonlijk leven. Moeilijke periode.

1962
Verhuist naar Brussel.
Maurice, Mark Rotko, Louis-Marie Londot, Ben Shahn, Remo Martini, Serge Vandercam, Bram Bogaard, Paul Delvaux, Vic Gentils, Maurice Wijckaert en Jan Burssens worden geselecteerd voor de prijs van de Belgische kunstcritici (Palais des Beaux-Arts, Charleroi).
Vermelding in de Europaliaprijs voor schilderkunst te Brussel.

1963
Onderscheiding in de Olivettiprijs voor beeldhouwkunst te Brussel.

1964
Wordt lid van L’institut international des Arts et Lettres.

1965
Maurice Haccuria geeft een nieuwe impuls aan zijn grafisch ouvre : levendige fantasie en spontaniteit in zuiver zwart-wit.
Onderscheiden in de derde Olivettiprijs voor schilderkunst (Paleis voor Schone Kunsten te Brussel).

1967
Realiseert integratie-opdrachten : een groot ijzeren reliëf voor de gevel van het Administratief Centrum te Hasselt en een monumentaal kunstglasraam voor de kapel van het Woluwedal te Sint-Lambrechts-Woluwe.

1969
Illustreert “Maran Atha”, gedichten van Mark Dangin.

1970
De bezwering van het noodlot. Maurice Haccuria keert terug naar de streek van Aarschot en vestigt zich aan de Heikant te Rotselaar. Herademt herleeft.

1972
Bronzen medaille op de 11 e Internationale Biënnale voor Xylografie te Capri.

1973
Laureaat van de Hembecca-prijs voor Grafische Kunst (Cultureel Centrum te Brussel)

1974
Zegt vaarwel aan het onderwijs.

1976
Schildert, maakt zeefdrukken en linogravures. Zijn creativiteit bereikt nieuwe horizonten : hij gebruikt enorme boomstammen voor zijn beelden en ontdekt het Mekka van de beeldhouwers, Carrara.

1977
Wordt lid van de Belgische Raad voor Plastische Kunsten. Exposeert voor het eerst in ons land zijn marmeren sculpturen.
Blijft tot 1988 jaarlijks naar Carrara om er te gaan werken in marmer.

1988-89
Schildert. Kapt beelden uit arduin en uit de laatste marmerblokken van Carrara meebracht.

1990-91
Voert een hopeloze strijd tegen de ziekte die hem treft.
Schildert. Maakt zijn laatste beeldjes in brons, zijn laatste lino-sneden.

Prijzen

  • Jonge Belgische Schilderkunst (Brussel 1957 en 1958)
  • Talens-prijs voor België (Brussel 1959)-
  • Zwitserse Prijs voor abstracte Schilderkunst (Lausanne 1991
  • Europaprijs voor Schilderkunst (Oostende 1962)
  • Prijs van de Belgische Kunstcritici (Charleroi 1962)
  • Olivetti-prijs voor Beeldhouwkunst (Brussel 1963)
  • Laureaat Hembecca-prijs voor Grafiek (Brussel 1973)
  • Bronzen medaille van de internationale wedstrijd en tentoonstelling te Seoul (Zuid-Korea 1985)

Haccuria is vertegenwoordigd in de verzamelingen van

– de Belgische Staat
– het Prentenkabinet van de Koninklijke Bibliotheek Brussel
– het Kunstpatrimonium van de provincie Brabant
– de Kunststichting Rotterdam
– het Stedelijk Prentenkabinet Antwerpen
– het Middelheim museum Antwerpen
– het Ministerie van Nederlandse en Franse Cultuur Brussel
– de World Print Council San Francisco
– het Modern Museum Brussel-de musea van Capri, Macerata, San Fransisco, Skopje, Antwerpen en Brussel

Bron : Folder  Maurice Haccuria in het Cultureel Centrum “Het Gasthuis” – Aarschot 1997.

 

Maurice Haccuria geboren te Jeuk (Goyer) in 1919 – is een abstract schilder, beeldhouwer, graficus (zefdruk, hout en lino) – Autodidact.

Werkt aanvankelijk expressionistisch; leunt een tijd aan bij het kubistisch contructivisme en evolueert naar de lyrische abstracite.

Werkte ook enige tijd monochroom, maar vanaf het einde van de jaren ’60 werd het palet terug kleurrijker. Uit de pers : “Het werk van M.H. is tegelijkertijd en enerzijds ontledend, ontrafelend, de natuur herleidend tot enkele elementaire grafische bestanddelen, anderzijds intuïtief, radend naar de zin van het leven en de natuur, van de mens en zijn wijze van bestaan”. Debuteerde in 1959 ook met beeldhouwen. Over zijn beeldhouwkunst : “Hij slaagt erin van de logge massa een structuur het verstandelijk scheppen het te halen op de verbeelding, alhoewel het gevoel zelden afwezig is.” Prijs van de Jonge Belgische Schilderkunst in 1957 en 1958. Was leraar in Aarschot aan het Atheneum en de Stedelijke Academie. 
Vermeld in BAS 1

Bron : Belgische Schilders in de 19 de & 20 ste eeuw – Paul Piron

 

Maurice Haccuria, als autodidact begon je de veeleisende strijd om je eigen kunst. Autodidact zijn wil zeggen vanuit eigen stuwing, vanuit verwondering en bewondering, vanuit een aarzelend vermoeden krachtig zijn weg gaan in eenzaamheid.  Dit is de eenzaamheid van hen die scherper zien dieper voelen, de eenzaamheid van hen durven eigen gevoelens zuiver te beleven en hun visie opbouwen vanuit persoonlijk onderzoek. Dit is ook de eenzaamheid van hen die geen compromissen kennen en de eenvoud liefhebben, de directheid van zegging, zonder franjes. Die eenzaamheid is nu “uiteindelijk” rijke mildheid geworden vanuit het rustige weten, het weten van de wijze. Je droom is tastbare werkelijkheid geworden.

Fons Verstreken

 

Na de verwantschap met de mythologische motieven van de oude beschaving, waarop de eerste beelden van Haccuria wijzen, blijkt hij intussen zijn thematiek gedeeltelijk verlegd te hebben. Dit bewijst een bronzen beeld als ” De Heerser” waarin men een soort krijger kan herkennen en waarin de kunstenaar duidelijk een nieuwe richting inslaat.
Ook in de schilderijen wordt een vernieuwing aangekondigd. In “Regendag” een bijzonder rijk werk, waarin wit en zwart centraal staan, schuiven allerlei kleuren achter het centraal gedeelte weg om verder, bij de rand van het schilderij, weer in volle kracht te voorschijn te komen. De luminositeit speelt een belangrijke rol in zijn jongste werken.

W.M. Roggeman (1974)

 

Tussen het barbaarse van de action painting en het cerebrale van de koude abstracten heeft Haccuria zijn werkwijze gevonden, zijn bevrijding zijn ontlading. Zijn kunst beperkt zich niet tot het schilderen van het object, doch het is veeleer een bewerken van een reeks gevoelens tot gebalde, explosieve momenten.

Jaak Baert (1976)

 

De temperamentvolle verworvenheden en ook de slordigheden van COBRA, heeft Haccuria weten om te buigen in een weloverwogen beheerst en gebald handschrift waaruit de al toevallige, geïmproviseerde en impulsieve geste, totaal is verdwenen en vervangen door de trefzekerheid en de natuurlijkheid van geste en kleur.

Roger De Neef (1977)

 

Maurice Haccuria leerde ik in 1974 in de academie te Aarschot kennen waar hij het atelier schilderkunst – monumentale kunst onder zijn hoede had.
Hij kwam over als een rustig, ietwat bedachtzaam man, die met zijn internationale ervaring als beeldend kunstenaar een hele generatie artistiek gemotiveerden uit Aarschot en regio in contact bracht met en bewust maakte van het actuele kunstgebeuren. Zo opende hij voor vele jonge kunstenaars de deur naar nieuwe artistieke mogelijkheden, naar het experiment met materie en ruimte en gaf hij een nieuwe dimensie aan de Aarschotse academie.

Ben Cloots

 

EnregistrerEnregistrer

EnregistrerEnregistrer

Passionné par toutes les formes d’expression, Maurice Haccuria est peintre, sculpteur, graveur. Il est l’auteur d’un éventail de créations que ne peut laisser indifférent et son oeuvre gravé, en particulier, qui s’est étendu sur une période de vingt-cinq ans, révèle, plusieurs facettes de sa personnalité artistique. On y décède une imagination et une fantaisie sans bornes, un esprit léger et rapide, une liberté très virile dans l’exécution.

Maurice Haccuria est né en 1919. Artiste autodidacte, il nous entraîne dans un monde qui, dès le départ (1950) , lui est très personnel, une figuration des choses et des êtres déjà empreinte d’une grande esthétique. La technique qu’il utilise – le bois ou le lino – n’est certainement pas une des plus appréciée en dehors des connaisseurs, mais cette matière lui permet de transmettre par le jeu des ombres et des lumières tout ce qu’il ressent.

C’est en 1953 à 1958, par l’illustration de livres, que l’artiste découvre petit à petit ce monde suggéré par le bois et qui retient toute son attention.

De “Hiroshima” (1954) aux “Quatre saisons” (1981) que de chemin parcouru! Et pourtant Haccuria est toujours resté lui-même. Au fil des années, en plus des dons naturels qu’il possède, il a acquis une grande habilité manuelle. Il a compris et découvert l’expression d’un art instinctif. On éprouve au premier abord le sentiment d’un travail de facilité. Mais cette facilité est compensée en réalité par la connaissance approfondie d’un métier qui ne supporte aucun repentir. Le graveur ne peut se permettre aucun détour pour atteindre son but. Les lignes doivent être précises pour représenter formes et contours. Le cadrage est puissamment articulé, les accessoires se limitent à l’essentiel, le décor est indiqué au minimum. Ensimplifiant leur vision, il les incorpore à la composition générale. La déformation imposée aux personnages vise à en exalter le caractère et à en dégager la quintessence : gagnant ainsi en puissance, elle se rapproche de l’intention caricaturale. Ses juxtapositions audacieuses de zones noires et blanches non adoucies constituent le style du graveur. Et ce style s’adapte particulièrement bien à la technique de la gravure sur bois et sur lino. Il contribue à mettre en valeur les vertus constructives du cerne et, par l’élément décoratif, renforce l’équilibre du sujet.

Il simplifie et incise fortement les lignes, le mouvement, ce qui met en relief les contours; il s’appuie sur la simple valeur des contrastes, il n’y a pas de demi-teintes. Occasionnellement, l’incision déchiquetée d’un contour intérieur donne un effet d’ombre.

C’est dans un voyage un peu fantastique, par sa vision des formes, qu’il recherche et trouve la puissance des volumes. Il utilise les constructions pour accuser les droites. Il nous entraîne dans un au-dela dans une rêverie, où chacun peut s’isoler. Il domine et ordonne l’intériorité des sentiments, tout en accrochant le regard.

Monique Marechal. 1981 Livre : Haccuria 25 ans gravures