Golgotha, Aarschot 1978

90 x 80 cm

acryl met paletmes op canvas

Golgotha is de naam van de heuvel buiten de muren van Jeruzalem waar Jezus  gekruisigd is.  Golgotha betekent schedelplaats.  Bij vastentijd  Calvarieberg genoemd.

acrylique avec couteau à palette sur toile

Golgotha est le nom de la colline à l’extérieur des murs de Jérusalem où Jésus a été crucifié.  Golgotha signifie lieu de crâne.  Au Carême appelé Calvaire.

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

Golgotha ist der Name des Hügels ausserhalb der Mauern von Jerusalem, wo Jesus gekreuzigt wurde.   Golgotha bedeutet Schädelort; während der Fastenzeit wird er Calvary genannt.   

75 x 90 cm

Zonder titel.

acryl met paletmes op metaal

Sans titre.

acrylique avec couteau à palette sur métal

Ohne Titel.

Acryl mit Spachtel auf Metal

80 x 100 cm

Ontstaan der werelden, Aarschot 1977

acryl met paletmes op canvas

kom, haal rustig adem

nu we eindelijk weten waar kosmische straling vandaan komt

is het gek dat we niet banger zijn dan voorheen

we horen de hemel boven ons kraken

voelen hoe het zwarte gat aan onze ledematen trekt

aan wat cirkelt in langzame lucht

aan wat glijdt door eenzaam water

kom, strijk je lichaam neer op deze driftige aarde

staar naar het raadsel van de duisternis en weet

de wolfharing zwemt in jou

de kraanvogel vliegt in jou

toch val je zo gemakkelijk uit elk moment

kom, klap je vleugelvinnen open

en tover opnieuw vuur  uit het niets  

SARAH MICHAUX

Origine des mondes, Aarschot 1977

acrylique avec couteau à palette sur toile

Ursprung der Welten, Aarschot 1977

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

90 x 100 cm

Zonder titel.

acryl met paletmes op metaal

Sans titre.

acrylique avec  couteau à palette sur métal

Ohne Titel.

Acryl mit Spachtel auf Metal

100 x 80 cm

Zonder titel, Aarschot 1970 

acryl met paletmes op canvas

Gedicht van Sarah Michaux:

We vergeten dat we voortdurend uit elkaar vallen

We proberen orde te bewaren, ons lichaam binnen lijnen te leggen

ons hart net genoeg te laten bonzen dat het niet uit onze lijven

 springt.  We kijken in spiegels en dimmen het licht.  We dimmen.

Morgenrood fluistert de belofte dat vandaag de dag is waarop

 we een ontdekking zullen doen, elke avond vergeten we hoe

 opnieuw uit elkaar te vallen.

Liever waren we een schors van brein in elektrisch water

met iets dat ons genoegens voert zodat we denken

iets te smaken, ons voor altijd de mooiste wanen.  

Sarah Michaux

Sans titre, Aarschot 1970

acrylique avec couteau à palette sur toile

Ohne Titel, Aarschot 1970

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

Zonder titel.

acryl met paletmes op canvas

Sans titre. 

acrylique avec couteau à palette sur toile

Ohne Titel. 

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

88 x 100 cm

Zonder titel.

acryl met paletmes op metaal

Sans titre.

acrylique avec couteau à palette sur métal

Ohne Titel.

Acryl mit Spachtel auf Metal

acryl met paletmes op canvas

“KIJK NIET ALLEEN MET UW OGEN, MAAR KIJK OOK MET UW HART.” – Miel Deca 

acrylique avec couteau à palette sur toile

“NE REGARDES PAS SEULEMENT AVEC TES YEUX, MAIS REGARDES AUSSI AVEC TON COEUR.” – Miel Deca 

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

“SCHAU NICHT NUR MIT DEINEN AUGEN, SONDERN SCHAU AUCH MIT DEINEM HERZEN.” – Miel Deca

Zonder titel.

acryl met paletmes op canvas

Sans titre. 

acrylique avec couteau à palette sur toile

Ohne Titel.

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

Seiner Kunst ist geprägt von der Suche nach neuen Ausdrucksformen.  Die Materialität des Werkes und seine Präsenz im Raum gewinnen an Bedeutung.   Gegensätze wie Schwere und Leichtigkeit, Fülle und Leere, Härte und Weichheit charakterisieren die oftmals abstrakten Objekte.

Die dabei aufgewendete Energie bleibt erhalten, wandelt sich aber in ihrer Form.

Zonder titel.

acryl met paletmes op canvas

Sans titre.

acrylique avec couteau à palette sur toile

Ohne Titel.

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

90 x 80 cm

Het circus, Aarschot (1967)

Le cirque, Aarschot (1967)

Das Zirkus, Aarschot (1967)

Paardjesmolen.

acryl met paletmes op canvas

Le Manège.

acrylique avec couteau à palette sur toile

Der Pferdemühle.

Acryl met Spachtel auf Leinwand

70 x 80 cm

Boten.

acryl met paletmes op canvas

Les bateaux. 

acrylique avec couteau à palette sur toile

Boten.

Acryl mit Spachtel aur Leinwand

80 x 70 cm

Boten.

acryl met paletmes op canvas

Les bateaux. 

acrylique avec couteau à palette sur toile

Boten.

Acryl mit Spachtel aur Leinwand

80 x 70  cm

Vaas met bloemen.

acryl met paletmes op canvas

Vase à fleurs.

acrylique avec couteau à palette sur toile

Stilleben mit Blumen.

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

80 x 70 cm

Vaas met bloemen, Aarschot (1970)

acryl met paletmes op canvas

Vase à fleurs, Aarschot (1970)

acrylique avec couteau à palette sur toile

Stilleben mit Blumen, Aarschot (1970)

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

Stilleven met bloemen.

acryl met paletmes op canvas

Nature morte avec fleurs.

acrylique avec couteau à palette sur toile

Stilleben mit Blumen.

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

80 x 70 cm  

Bloemenvaas, Aarschot (1970)

acryl met paletmes op canvas

Vase à  fleurs, Aarschot (1970)

acrylique avec couteau à palette sur toile

Stilleben mit Blumen, Aarschot (1970)

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

70 x 80 cm

Stilleven.

acryl met paletmes op canvas

Nature morte.

acrylique avec couteau à palette sur canvas

Stilleben. 

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

80 x 90 cm

Stilleven  (1977)

acryl  op canvas

Nature morte  (1977)

acrylique sur toile

Stilleben  (1977)

Acryl auf Leinwand

80 x 90 cm

Heide.

acryl met paletmes op canvas

“Het resultaat van zijn techniek is een stortvloed van helle, levensblije Zuiderse en Pallieteriaanse kleuren.  Niet zelden komen ze op de toeschouwer af, als een lichtballet, als een klaterend waterspel.” – Dr. fil. Paul Kempeneers (1972)

Bruyère.

acrylique avec couteau à palette sur toile

Heidekreut.

Akryl mit Spachtel auf Leinwand

Landschap.

acryl met paletmes op canvas

Paysage.

acrylique avec couteau à palette sur toile

Landschaft.

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

70 x 80 cm

Landschap, Aarschot 1971

acryl met paletmes op canvas

Paysage, Aarschot 1971

acrylique avec couteau à palette sur toile

Landschaft, Aarschot 1971

Acryl met Spachtel auf Leinwand

Miel Deca, Titularprofessor an der Kunstakademie in Aarschot ist der Maler des Hagelandes.  Die Liebe für die Farben ist ihm angeboren.  Form und Inhalt decken einander stets in Kraft und Spontanität.  Sein Werk ist postexpressionistisch mit einer immer stark geschlossenen Einheit, farbenreich, lebensbejagend und temperamentvolle.

70 x 80 cm

Winterlandschap.

acryl met paletmes op canvas

Paysage d’hiver.

acrylique avec couteau à palette sur toile

Winterlandschaft.

Acryl met Spachtel auf Leinwand

Drie hoppers.

acryl met paletmes op canvas

Vertolker van de innerlijke hartstocht.

“Heel zijn leven is Miel Deca een rustig man geweest die gewetensvol te werk gaat.  Zijn stoïcijnse kalmte zou men kunnen uitleggen als gelatenheid of flegme, doch in waarheid is hij een man die verteerd wordt door een hartstochtelijk vuur om het hoogste te bereiken en het beste te verwezenlijken.” – Staf Van Gelder, schrijver

Trois saules. 

acrylique avec couteau de palette sur toile

Drie Kopfweide.

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

Maler  Deca war  Interpret der inneren Leidenschaft.  

“Während seines ganzen Lebens war Maler Miel Deca ein ruhiger Mann, der mit grosser Begeisterung arbeitete.  Man könnte seine stoische Ruhe als Zurückhaltung betrachten. In Wahrheit war Miel Deca ein Mann,  der von einem leidenschaftlichen Feuer verzehrt wurde um das Höchste und das Beste zu erreichen.” – Staf Van Gelder, Schriftsteller

80 x 70 cm

Langdorp.

acryl met paletmes op canvas

80 x 100 cm

Dorpje.

acryl met paletmes op canvas

Petit village.

acrylique avec couteau à palette sur toile

Kleines Dorf.

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

90 x 80 cm

Langdorp.

acryl met paletmes op canvas

Le village Langdorp en Brabant Flamand.

acrylique avec couteau sur toile

Une chose est sûre “Deca est pour Aarschot l’inévitable, l’indispensable.”

Das Dorf Langdorp in Brabant.

Acryl met Spachtel auf Leinwand

80 x 100 cm

“Het laaien van je kleur zelfs in het zwart

draagt stempel van je onstuimig hart dat

met zijn eigen ritme liefde zaait over het vlak in drievoud :

warmte voor het oog vriendschap voor het wonder van de schepping,  

één-klank met de medemens en de natuur.

Jij staat er midden in en kijkt tot het absurde wijkt en jij

geduldig te vangen weet wat sinds jaar en dag schoonheid heet.

Het drijven van je mes op kleur bergt in zich verwondering en

het ontstijgen aan sleur van alledaagse nietigheid.” – Freek Dumarais dichter – leraar plastische kunsten  (1974)

Het dorp Tielt-Winge in Vlaams-Brabant.

acryl met paletmes op canvas

“Miel Deca brengt geen verf aan door middel van de traditionele verfkwast.  Dat doet hij alleen voor de grondlaag, die bestaat uit een donker vlak van bruin, mauve en zelfs zwart. Vervolgens bestrijkt hij het doek met een paletmes, zodat het schilderij wordt opgebouwd met vegen, met grote kleurvlakken, met brede strepen die de diepere indrukken van de kunstenaar weergeven.” – Dr. fil. Paul Kempeneers

Le village Tielt-Winge en Brabant-Flamand.

acrylique avec couteau à palette sur toile

“Le peintre Miel Deca n’applique pas de peinture avec le pinceau traditionnel pour ses tableaux.  Il ne l’utilise que  pour la couche de base  constituée  d’une surface sombre de brun, mauve et même noire.  Puis il recouvre la toile, ou le métal  au couteau à palette de sorte que la peinture est construite avec des balayages de grandes zones de couleur  de larges bandes qui reflètent les impressions plus profondes de l’artiste.”  – Docteur en Philosophie Paul Kempeneers

Das Dorf Tielt-Winge in Brabant.

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

“Der Maler Miel Deca färbt nicht mit einem traditionellen Pinsel.  Er tut dies nur für die Basisschicht, die eine  dunkle Oberfläche von braunem, Mauve und sogar Schwarz darstellt.   Dann bedeckt er die Leinwand mit einem Spachtel, damit das Gemälde entsteht.  Das Gemälde ist mehrmals aus grossen Farbflächen mit breiten Streifen aufgebaut, die die tieferen Eindrücke des Künstlers widerspiegeln.” – Doktor  Philosofie  Paul Kempeneers

80 x 90 cm

150 x 200 cm

Herfst.

acryl met paletmes op canvas

L’automne.

acrylique avec couteau à palette sur toile

“Ces arbres qui parlent…  Les rêves naissent dans un esprit qui n’est pas tout à fait humain, mais ressemblent plutôt à un murmure de la nature.” –  Carl Gustav Jung

Herbst.

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

80 x 70 cm

Dorpje.

acryl met paletmes op canvas

Er is een helse stem in jou die je palet beveelt

de sprankelende tinten steelt

voor het scheppen van een menuet van kleuren.

Er is een hand in jou die onophoudelijk delft 

naar de diepste graven van je hart

een expeditie naar het licht.

Jij zocht het prille morgendal maar vond een ruige rots.

Bouw er je huis van vlakken en les je tergende dorst

aan de eeuwige bron van koloriet.”

– Gie Luyten, redacteur kunsttijdschriften, presentator BRT (Belgische Radio- en Televisieomroep),  (1977)

Petit village.

acrylique avec couteau à palette sur toile

Kleines Dorf.

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

Maaister.

acryl met paletmes op canvas

Paysanne. 

acrylique avec couteau à palette sur toile

Die Frau des Bauern.

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

80 x 90 cm

Het bos.

acryl met paletmes op canvas

Le bois.

acrylique avec couteau à palette sur toile

Der Wald.

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

Winter.

acryl met paletmes op canvas

L’hiver.

acrylique avec couteau sur toile

der Winter.

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

70 x 80 cm

Winter.

acryl met paletmes op canvas

L’hiver.

acrylique avec couteau sur toile

Der Winter.

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

50 x 60 cm

Dorpsgezicht.

op canvas

Vue sur le village.

sur toile

Das Dorf.

auf Leinwand

40 x 60 cm

Boerderij.

op canvas

“Als jongen van een jaar of zes volgde hij al les aan de tekenschool van Aarschot.  Hij woonde in Gelrode en liep twee keer per week enkele kilometer naar de tekenschool en terug.  Een fiets had hij niet.  Die kreeg je toen voor je plechtige communie als je ouders goed in de centen zaten.  Dat waren uitzonderingen.  Later verhuisden Miels ouders naar het Aarschotse centrum en werd het voor hem makkelijker om tekenschool te volgen. – Elza Deca Dehond (1924-2006)  –  echtgenote

La ferme.

sur toile

“A six ans environs il suivait déjà de leçons à l’école de dessin d’Aarschot.  Il vivait à Gelrode et se rendait à pied deux fois par semaine quelques kilomètres aller retour à l’école de dessin.  Il n’avait pas de vélo.  Seuls qui avaient  de parents riche en recevaient un pour la communion solennelle.  Ce qui était une exception.  Plus tard, ses parents ont déménagé au centre d’Aarschot.   C’était alors plus facile de suivre les cours.” –Elza Deca Dehond (1924-2006)  –  épouse

Der Bauernhof.

auf Leinwand

“Als Junge von etwa sechs Jahren folgte er den Lektionen an der Zeichenschule von Aarschot.   Er lebte in Gelrode und lief zwei Mal pro Woche ein paar Kilometer zur Zeichenschule.  Er hatte kein Fahrrad.  Das bekam man für die feierlichen Kommunion wenn deine Eltern wohlhabend waren.  Das waren Ausnahmen.  Später zogen seine Eltern in das Zentrum von Aarschot und es wurde einfacher, einer Zeigenschule zu folgen.”  Elza Deca Dehond (1924-2006)  –  Frau

60 x 40 cm

op paneel 

sur panneau

auf Hölz

50 x 60 cm

op paneel

sur panneau

auf Hölz

Le Lavandou

Miel Deca organiseerde vakanties voor Aarschottenaars naar Zuid-Frankrijk!

Nacht zonder dag.

viltstift op papier

Ondanks zijn ziekte hanteerde Miel Deca nog tot twee weken voor zijn overlijden de stift en het potlood.  Zijn laatste twee tekeningen waren bomen in zwart-wit.  

Eén van zijn stelregels : Bomen sterven staande, gold ook voor hemzelf.

Nuit sans jour – dernière oeuvre.

stylo-feutre sur feuille de papier

“Il y a un moment, dans la vie, quand on a beaucoup travaillé, les formes viennent toutes seules, les tableaux viennent tout seuls, on n’a pas besoin de s’en occuper! Tout vient tout seul.  La mort aussi.”   – André Malraux (1974)

“Malgré sa maladie Miel a continué à travailler  jusqu’à deux semaines avant son décès.  Ses deux derniers dessins étaient des arbres en noir-blanc.  Il disait souvent : Les arbres meurent debout. Cela valait  aussi pour lui.”  – Elza Deca Dehond, épouse

Nacht ohne Tag.

Filzstift auf Blatt Papier

EMIEL DECA  (1920 – 1980)

• kunstschilder – Oorlogsvrijwilliger – Strijder
• woonplaats en atelier :  Aarschot,  Elisabethlaan,  20
• echtgenote : Elza Dehond (1924-2006)
• dochter : Ria ° 1956

studies :

• Van 1926 tot 1934, lager onderwijs aan de R.M.S. te Aarschot.
• Van 1935 tot 1940, Rijksnormaalschool te Lier.
• Kunstonderwijs aan de Stedelijke Akademie te Aarschot, van 1960 tot 1972
• leerling van  Maurice Haccuria.

beroep :

• onderwijzer van het Kon. Atheneum  Aarschot.
• leraar aan de Academie te Aarschot, sedert 1970 (schaduwtekenen en schilderen).

individuele tentoonstellingen :

Keerbergen (1963) – Tongerlo (1965 en 1968) – Leuven (1966) – Hasselt (1966) – Antwerpen (1968) – Aarschot (1969) – Grevenbroich (Duitsland) (1970) – Westerlo (1970) – Korbach (Duitsland) (1971)

groepstentoonstellingen :

Wezemaal (1966-67-68) – De Panne (1967) – Willebroek (1968) – Schoten (1968) – Leuven (1968) – Jodoigne (1969) – Herent (1967) – Brussel (1968) – Genk (1969)

onderscheidingen :

• Medaille van de Weerstand door Minister van Landsverdediging
• Medaille van de oorlogsvrijwilliger – strijder
• onderscheiden met Herinneringsmedaille van de oorlog 1940-1945
• 1964 : Prijs van de Stad Aarschot   Voor schilderij  ’s Hertogenmolens
• 1967 : Laureaat Mutualistische klinieken van Brabant.
• 1970 : Driejaarlijkse Prijs van de gemeente Wilsele.

Bijlage :  Emiel Deca prijs Wilsele 

&  Prijs van het Beatrijs-gezelschap te Rotselaar.                                                                      &  Prijs van het Hageland te Rotselaar.

• 1971 :

–  Internationale Schildersprijs Ligny (provincie Namen)  :

Bijlage : 0351_001  “de straat ! … schilderwedstrijd 1971

Bijlage : 0353_001  école de Ligny – Association Artistique et Culturelle

Bijlage : 0357_001  deelnemers wedstrijd te Ligny

Bijlage : 0356_001  jury leden

Bijlage : 0355_001  uitslag wedstrijd

Bijlage : 0354_001  krantenknipsels

&  Tweede plaats in de “Prijs van het Hageland” te Rotselaar.

• 1972 :   Laureaat van de “wedstrijd  Gandersheim”.

&  Derde plaats in “schildersprijs Ligny”.

• 1973 :   Eerste plaats in de wedstrijd in de “Beatrijsprijs” te Rotselaar.

&  Tweede plaats in de wedstrijd voor het publiek bij de Beatrijsprijs te Rotselaar.

“Emiel Deca gaat met zijn post-expressionisch palet naar het natuurobject.  Voor hem is elk schilderij een coloristische schepping naar de gegevens van de natuur.  Alzo krijgt hij een sterk gesloten eenheid in zijn werken die hij reeds niet meer hoeft te ondertekenen om ze te herkennen.”

Als ik aan Miel denk zie ik voor mij, in de eerste plaats, een vriendelijke man, niet oppervlakkig of goedlachs maar rustig, vol aandacht, ernstig bijna. Die vriendelijkheid was steeds gemeend want hij hield niet van uiterlijk vertoon. Ik heb hem leren kennen langs het Aarschotse Operettegezelschap ( ik zorgde er voor de grime en Bekke Van den Broek voor het decor) Dat operettegezelschap bestond uit een groep uitbundige jonge mensen onder de leiding van een wonderlijk trio. Dit trio bestond uit Miel Rens, Elza Dehond en Miel Deca.

Miel Rens was de warmhartige dirigent van het orkest, monkelend genietend van de bruisende, bevallige muziek. Als tweede kwam ELza Dehond, de uitbundige, temperamtentvolle bezieler van de balletten. Door haar dynamisme dreef ze de ballerinas op tot hoge prestaties. En dan was er de tweede Miel, de beschaafde observator, ontleder en ziel van het gebeuren.  Hij greep vastberaden in waar het moest en prees, vol waardering, goede resultaten. Deze operette-uitvoeringen waren de hoogtepunten in het Aarschotse culturele leven van toen.

Deze door het Aarschotse publiek hooggewaardeerde prestaties dreven op het enthousiasme van het echtpaar Miel en Elza Deca-Dehond.

Maar dan was er op zekere dag die andere Miel Deca.

Miel als schilder

Hij schetste, schilderde, observeerde, maakte oefeningen en studies als had hij nooit anders gedaan.
Dag na dag groeide zijn artistiek oeuvre.
Hij was niet uit op bravoure of superprestaties.  Hij werkte als een gedreven vakman en hield zich ver van de verhitte discussies van rebelse jongeren.

Hij bleef, voor alles, zichzelf en bracht tot uitdrukking wat in hem leefde, wat hem ontroerende, zonder fournituren, zonder opgeklopte gestes.  Hij bleef in alles zuiver en oprecht. Het nobele, de grote eeuwig geldende waarden waren voor hem belangrijk.  Hij geloofde in de specifiek Vlaamse schilderkunst en haar grote plastische kwaliteiten.
Hij hechtte geen betekenis aan uiterlijk vertoon.  Zijn evenwichtige, stevige composities, zijn prachtig en krachtig kleurenpalet stonden borg voor een oprechte en warmhartige kunst.

In de huidige schijnwereld met zijn vervaagde, dubieuze normen, zijn hang naar het buitenissige en de show, met zijn drang om te overbluffen en te banaliseren, te ridiculiseren in een glitter wereld waar alles ondergeschikt is aan kijkcijfers en money-make, is het werk van Miel Deca een hartverwarmende oase.

Hij gebruikt geen grote woorden dus ga ik het hier ook niet doen. Voor mij is zijn werk oprecht en degelijk, vol mannelijke bezieling en temperament.

Het is de overtuigde uitdrukking van onze unieke Hagelandse eigenheid en mildheid.

Het geflirt met – ismen, het uitpakken met de “geniale” stoerdoenerij waar de hedendaagse jeugd mee opgezadeld zit is bij Miel ver te zoeken.

Miel was iemand van bij ons die “het onze”, “Onze Poëzie” – de poëzie van het Hageland – tot leven bracht en tot ver buiten de grenzen uitdroeg.” – Fons Verstreken,  kunstenaar – leraar plastische kunsten.  (1999)

Miel Deca, geboren in Aarschot am 17. Mai 1920

Titular an der Kunstakademie in Aarschot.

“Er ist der Maler des “Hagelandes”.  Die Liebe für die Farben ist ihm angeboren.  Form und Inhalt decken einander stets in Kraft und Spontaneität.  Sein Werk is postexpressionistisch, mit einer immer stark geschlossenen Einheit, farbenreich, lebensbejahend und temperamentvoll.  Wie herrlich leuchtet der farbbrünnen auf, wenn der Künsler Miel Deca seine eindrücke von blühenden kirschbäumen wiedergibt.  Vielleicht stellen wir uns die frage, ob dieser farben nicht lieber eine camouflage von innerliche Berührtheit genannt werden kann.  Geboren in dem Sternbild Stier.  Miel Deca ein Kämper.” – Grevenbroich en Korbach (1971) 

• bijlage : Affiche tentoonstelling in Duitsland, samen met oa Juliaan Van Gaubergen  :  Brabanter Maler stellen aus – Stadt Werl – 1979

Miel Deca

In dieser kurzen Vorstellung vom Kunstmaler Miel Deca aus Aarschot (Belgien) wird es Ihnen sicher auffallen, dass ich es vielleicht nicht für überflussig halte, das Wort “Farbe” zu verwenden.  Manche Sprecher verwenden dieses Wort passend und unpassend; wenn ich aber selbst so viel über Farben rede, ist das seht bewusst gemacht : die Farbe ist immer bei Miel Deca das auffällige Element.

Der Künstler bringt die Farben nicht auf traditionelle Weise an.  Mit Pinsel arbeitet er nur für die Grundschicht, die meistens aus einer dunklen Fläche von braun, rot und sogar schwarz besteht.  Darauf bearbeitet er die Leinwand mit einem Messer, so dass das Gemälde mit Farbstrichen, mit Farbflächen, mit breiten Streifen, die das innerliche Gefühl der Künstler wiedergeben, aufgebaut wird.  Das Resultat dieser Technik ist eine Flut von hellen, lebensfreien, südlichen,  spielerischen Farben.  Nicht selten kommen sie auf den Zuschauer zu wie ein Lichtballet, wie ein plätscherndes Wasserspiel, ein Regenbogen, wie ein Spektrum von Farbflächen.  Mit seiner kräftigen, rauhen Gestaltung und seinem stark spielerischen Farbspringbrunnen lässt Miel Deca  uns noch ausreichend figurative Elemente, womit seine Gefühlseindrücke  klar und kräftig beim Zuschauer durchdringen.  Das visuelle Ganze, entstanden durch ein inneres Zerschmelzen von Form und Farbe, bezieht ein starkes suggestives träumerisches Gefühl.

Miel Deca spaziert gerne in die offene Natur.  Mit der Unbefangenheit eines Kindes ist er immer offen für die Farbeindrücke einer Landschaft.  Er meidet die dunklen Strassen, Fabrikstädte, die hässlichen Häuser mit zivilisierten Rasen und Friedhöfe von Betonsperrungen.  Der Maler sucht in der Natur das Unberührte, die Jungfraulichkeit der Wälder, die Urvegetation und das Meer.

So sind seine Landschaften die Zeugen seiner stark persönlichen Komposition, welche uns erkennen lässt, dass es sich ohne Zweifel um ein Gemälde von Miel Deca handelt.  Der Maler zeichnet keine Details, er malt seine Landschaften nicht auf klassische Weise.  Seine Technik ist, wie gesagt, so entwickelt, dass die Details bis zu den Hauptelementen des Gemäldes auswachsen.  Diese Hauptelemente sind deshalb immer Farbpunkte oder Farbflächen, welche mit einem Malermesser in einem Strich angebracht werden.  Ein Feld voll Kornblumen, ein rotes Dach, ein knospiges Gartenfeld, ein goldgelber Schober, eine grüne Wiese, alles verschmelzt in ein fröhliches Ganzes von warmer Schattierung Sollten wir dann erstaunt zusehen, wenn Miel Deca uns überrascht mit Bäumen, welche in Wirklichkeit nicht bestehen?  Nur auf den chromatischen Effekt kommt es an, wenigstens was den Farbeindruck angeht, den der Maler in sich aufnimmt und stark vergrössert auf die Leinwand projektiert.

Manchmal schreit das Koloriet gegeneinander, wie bei seinen BPaumen mit gelben, roten und blauen Stämmen.

In seinen Sommerlandschaften rührt uns das egalgelbe Blumenfeld oder blonde Kornfelder oder egal von welcher Hauptfarbe.

en tot slot een lijfliedje van Emiel Deca :

https://youtu.be/YL2fY9204mU?t=63

SaveSave

EnregistrerEnregistrer

EnregistrerEnregistrer

EnregistrerEnregistrer

EnregistrerEnregistrer

EnregistrerEnregistrer

EnregistrerEnregistrer

EnregistrerEnregistrer

EnregistrerEnregistrer

EnregistrerEnregistrer

EnregistrerEnregistrer

EnregistrerEnregistrer

EnregistrerEnregistrer

Louis Jacques Camerlinckx studeerde aan de Academie voor Schone Kunsten te Brussel en vervolgde zijn studies aan het Hoger Instituut voor Beeldende Kunsten te Antwerpen, waar hij onderricht kreeg van o.a. Baron Isidoor Opsomer en glazenier Eugeen Yoors.

Hij verwierf bekendheid met zijn kruisweg, welke hij maakte in 1945 te Onze-Lieve-Vrouw Tielt. Deze kruisweg maakte zoveel indruk op de mensen , dat deze werd erkend door het Vaticaan. Vervolgens ontving L.J. Camerlinckx vele opdrachten.

Hij gaf les te Aarschot aan de teken-en schildersschool, welke hij mede-oprichter van was.
In 1950 huwde hij Madeleine Douven, één van zijn privé-leerlingen. Ze verhuisden naar Leopoldsburg. Daar legde hij zich toe op portret en figuur-tekenen / schilderen, zowel met pastel als olieverf. “De mens”, dat fascineerde hem! Het karakter, het individu.

In 1962 verhuisde hij met zijn vrouw en dochter naar de bosrijke omgeving te Eksel. Camerlinckx noemde zijn villa “de thébaïde”, een plek om rustig inspiratie op te doen. Ondanks de afgelegen plaats, wist men hem te vinden, van alle hoeken ter wereld. Zijn werken zijn dan ook verspreid in België, Nederland, Frankrijk, Engeland, Monaco, Amerika, Duitsland, enz.

L.J. Camerlinckx, was virtuoos, met trefzekere toetsen, zijn eigen herkenbare stijl. Zijn leven was schilderen, en de mensenkennis die hij had, maakte van hem een onvergetelijk groot kunstenaar.

 WWW.ATELIER-VENUSTAS.BE

Mijnwerkerssarcofaag Wolfsdonk

2006

Sarcofaag staat symbool voor een doodskist in een holle ruimte onder de grond. Eerbetoon 50-jarige herdenking, van 256 slachtoffers van mijnramp in Marcinelle.

De Waterloper 

2006

brons

Oude sas De Laak, symbool voor groene lint door Aarschot.

“De kunstwerken die ik maak ontstaan terwijl ik aan het scheppen ben zonder een voorafgaande theorie. En in dit opzicht wil ik eerlijk blijven ten opzichte van mezelf en er achteraf geen theorie aan breien.

De kunstwerken zijn wat ze zijn en ze zijn voltooid als ze genoeg uitstraling of zeggingskracht hebben, zonder dat ik hoef te weten wat ze zeggen.
Ik ben iemand die de behoefte heeft om te creëren, het is een drang in mezelf die ik moeilijk in bedwang kan houden.

Ben ik altijd kunstenaar geweest of ben ik een kunstenaar geworden?
Aan de ene kant ben ik geneigd om te zegen dat ik het altijd al geweest ben, aan de andere kant denk ik dat “kunst” voor mij gewoon een bepaalde zin aan het leven geeft zoals voor sommige andere mensen voetbal, tennis een bepaalde zin aan het leven geeft.

Er zijn al zoveel psycho-analyses gemaakt van kunstenaars, waarom zou men is geen psychoanalyse maken van een top-sporter?
Zouden deze mensen ook niet beginnen scheppen zijn met hun eigen lichaam vanuit een bepaalde “leegte”?

Een kunstenaar is voor mij wel iemand die iets probeert te creëren wat niet in woorden te vangen is. Het is iets dat zonder enige uitleg je kan raken in je binnenste.”

Wilfried De Cock

EnregistrerEnregistrer

EnregistrerEnregistrer

EnregistrerEnregistrer

Herinneringen aan Fons Brems

“Onze Va Brems woonde van half de jaren ’30 in zijn nieuw gebouwde woning op de Leuvensesteenweg nummer 188 te Aarschot, naast het huis van zijn zoon Jozef, dat een jaartje eerder was gebouwd. Als oudste dochter van “Jef”, kleuter van 3-4 jaar was ik, Yolande, zeer geboeid door de bezigheden van mijn grootvader, mijn verste herinneringen uit die tijd probeer ik even naar boven te halen.

Zijn huis was een hoekhuis, omgeven door een bloementuin, die uitmuntte in kleurenpracht en die vanachter overging in een kruiden-moes-en fruittuin, daarachter keek je dan uit op een nog ongerept, wild begroeid heuvelachtig landschap, een overvloed aan groen.

In dat kader schilderde, tekende, tuinierde, las hij en bespeelde hij af en toe zijn dwarsfluit. Zijn atelier bevond zich in het midden van het huis met een venster op het Oosten en het Zuiden. In dat atelier bevond zich al zijn schildersgerief, een bureau, een grote kast, volgestouwd met boeken. Als selfmade-man litterair, wetenschappelijk, geschiedkundig, artistiek, filosofisch onderlegd, vond je bij hem alle onderwerpen ter inzage.

Als klein kind zat ik heel vaak naast hem, hij aan zijn grote schildersezel ik aan een kleine en probeerde ik hem zo goed mogelijk na te bootsen. Soms vroeg hij me door mijn holle vuist te kijken naar zijn onderwerp en gaf ik als klein kind mijn opinie te kennen bijvoorbeeld “Va daar een beetje meer wit, want da’s nogal donker”. Tegen mijn ouders zei hij dan “en dat kind heeft nog gelijk ook”.

In alle ernst werkte hij zeer geconcentreerd en dan moest het muisstil zijn rond hem maar hij kon ook zeer humoristisch en vrolijk uit de hoek komen en zeer hartelijk lachen, en dat met eenvoudige dingen zoals bv. met een enorme geschenkverpakking, waaruit een piepklein doosje kwam met een pralinnetje; dat ging dan van “en die doos zit nog een doos en nog een doos enz.”, ook met humoristische lectuur kon hij daverend zitten lachen. Als rijdend personeel van de spoorweg, hij was hoofdtreinwachter , ging hij met pensioen op 55-jarige leeftijd, hij kon toe alle dagen vullen met zijn hobby’s.

De laatste 30 jaren zijn dan ook zeer productieve schilderjaren geweest.

Zijn schilderijen, waaraan hij telkens enorm veel tijd en zorg besteedde hadden veel succes. Ik herinner me dat hij veel bezoekers ontving die kwamen kijken of kopen of bestellen. De mensen hielden van zijn werk, maar bewonderden ook zijn bloemen. In de tulpentijd werden alle tulpen geteld en trokken veel aandacht. Werden door voorbijgaande kinderen er al eens geplukt, kregen ze meteen een serieus standje.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog was de gezin Fons Brems (5 kinderen) voor een paar jaar uitgeweken naar Engeland in Birmingham. Het laatste oorlogsjaar echter kreeg Va een opdracht aan de spoorweg in Frankrijk in Elbeuf. Het hele gezin kon zich daardoor goed uitdrukken in het Engels en het Frans. De Tweede Wereldoorlog schudde alles door mekaar, de familie was her en der gevlucht; feit is dat Va in zijn huis was tijdens een van de zwaarste bombardementen op Aarschot; hij was de kelder ingevlucht en klampte zich vast aan een pilaar met een fles wijn in de hand, hij dronk ze helemaal leeg. Achteraf hebben mensen hem in de Papenakker half bewusteloos naast zijn fles gevonden, blij dat hij nog leefde. De oorlogsjaren zette alle activiteiten op een laag pitje. De mooie bloementuin veranderde in een aardappelveld, er moest aan herstel van het huis gewerkt worden. Toch hernam het schilderen. Tijdens de zomer ging Va met zoon Jef (mijn pa) zwemmen op het Nieuwland in de Demer, tijdens de koude wintermaanden gingen beiden schaatsen op de vijvers van Gilmont, waar wij ook als kinderen ons hart ophaalden. Luisteren naar de “Engelse radio” was een gevaarlijke maar boeiende nieuwe hobby voor onze Va. Op godsdienstig vlak had hij beslist een eigen mening nadat hij zowat alle mogelijke theologieën had doorgenomen. Hij geloofde wel in iets bovenaards, iets ongrijpbaars, maar kon zich niet verzoenen met schijnheiligheid. Toen rond Pasen een dame aan huis kwam met bloemen om het kruis te versieren opmerkte “Uw dagblad past niet bij het kruis”, nam Va prompt het kruis dat traditiegetrouw aan de muur boven de schouw hing, van de haak en stak het weg, waarop de dame wegging en zich nooit meer heeft vertoond.

Iemand die tegen de gangbare kerkelijke geloofsregels durfde in te gaan was in die tijd een rebel, zoals de schrijver Cyriel Buysse, waarvan de boeken in de kerkban werden gezet. Va bewonderde en schilderde zijn portret; mijn ma vroeg zich af “waarom schildert Va nu de duivel”? Hij was liberaal van opvatting en daardoor gingen wij ieder jaar naar het kerstfeest in de “Cirkel”, waar ik dan mee optrad in het liedejsprogramma.

In 1941 werd Rijksmiddelbare school van Aarschot opengesteld voor meisjes, Va Brems en mijn pa waren er grote voorstanders van er waren immers voor meisjes geen kansen om ter plaatse na de lagere school verder te studeren. Va heeft daarna mee de oud-leerlingenbond opgericht, mijn pa is er later voorzitter van geworden.

Na de laatste oorlog moest weerom veel hersteld worden aan de huizen. Ze waren ook opgeëist geweest door soldaten, doen de familie nog op de vlucht was en zelfs bij de terugkomst , want wij moesten ons allen behelpen met het achterhuis, zij zaten in het voorhuis. Het herstel heeft veel van Va’s energie en kracht geëist. Hij heeft nog geschilderd tot in 1953. Daarna werd hij geveld door een beroerte die hij nog trachtte te boven te komen tot hij in 1957 op een zeer koude dag zijn huis en al zijn werken voorgoed verliet.” – Yolande Brems, kleindochter

• olie op doek 58cm x 71cm

• olie op doek  61cm x 72cm

• Carolus Bosmans

Tekst: Archief van het “Heemkundig Museum Aarschot” Door J. Meeus

In 1868 werd door het stadsbestuur van Aarschot een toelage toegekend aan zekere Carolus BOSMANS, leerling aan de Academie voor Schone Kunsten te Antwerpen.
Uit de inlichtingen verstrekt door de heer DR. Guido Persoons, wetenschappelijk bibliothecaris van de K.A.voor Schone Kunsten te Antwerpen, blijkt het volgende :
Carolus BOSMANS volgde volgende cursussen :

Winter 1865 – 66

Landschapschilderen; ouderdom van de leerling : 22 jaar, adres : Molenberg, 18 Aarschot.

Zomer 1866

Landschap-en Dierenschildering ; adres : Luikstraat 43, Antwerpen.

Winter 1866 – 67

Landschap-schilderen ; adres : Molenberg 18, Aarschot.

Zomer 1867

Landschap-schilderen : adres Aarschot.

Winter 1867 – 68

zelfde cursus ; adres Hoogzettersstraat , 30, Antwerpen.

Zomer 1868

Zelfde cursus en zelfde adres.

Winter 1868 – 69

Landschap-en dierenschildering. Adres: Oude Vaartplaats,5, Antwerpen.

Zomer 1869

Zelfde cursus en zelfde adres

Winter 1869 – 70

Zelfde cursus en zelfde adres

Bij de aanvang van zijn studiën was BOSMANS 22 jaar, bij het einde 27 jaar. Hij behaalde de volgende onderscheidingen:

BOSMANS heeft dus niet onverdienstelijk de ganse middelbare cursus van landschap en dierenschildering, zoals destijds genoemd, doorlopen.

Kan ons iemand inlichten over het verder verloop van de loopbaan van de kunstschilder, o.a. waar hij zich gevestigd heeft na het einde van zijn studies, of er werken van hem gekend zijn en bewaard gebleven en waar?

• tekst uit : Het Oude Land van Aarschot
  XXXIVe Jaargang Nummer 2 Juni 1999 door Brigitte Raskin
• IN MEMORIAM JOZEF DE VROEY (1912 – 1999)

Zijn lange leven heeft priester Jozef De Vroey getuigenis afgelegd van de gebeurtenis die dat leven zwaar getekend heeft, de moordpartij die de Duitsers aanrichtten onder de Aarschottenaars op 19 augustus 1914. Hij wilde dat wij, zijn stadsgenoten, die dag in ons collectieve geheugen zouden prenten en er lessen zouden uit trekken. Wat hij vertelde, wil ik en moeten wij voortaan vertellen, nu we eind maart afscheid hebben moeten nemen van deze gedreven, boeiende, vriendelijke man.

Ik citeer hierna wat ik over 19 augustus 1914 en Jozef De Vroey schreef in mijn boek De Eeuw van de Ekster. Aan de dramatische gebeurtenissen waarover ik het heb, gaat de Duitse inname van Aarschot vooraf. Enkele Duitse regimenten werden in de stad ingekwartierd en de hoogste officier in rang , kolonel Stenger, nam zijn intrek bij burgemeester Tielemans. Diens huis stond op de hoek die de Peterseliestraat, nu de Martelarenstraat, met de Grote Markt vormde. Er heerste onrust in de stad, er werd geschoten en brand gesticht.

Kolonel Stenger hoorde de knallen in de vooravond ook. Hij kwam polshoogte nemen op het balkon. Aan de overkant van de Grote Markt, schuin tegenover het burgemeestershuis, laaiden de vlammen op. De Duitse ritmeester had er een huis in brand laten steken omdat er volgens hem vrijschutters achter de ramen verscholen zaten, ook al werden er geen uitgerookt. Er klonk geroep en gebral op straat, er werd heen en weer geschoten. In al die chaos werd de kolonel plots getroffen door een kogel. Stenger zeeg dodelijk gewond neer. Later werd uitgemaakt dat één van zijn eigen mannen de wilde schietpartij te baat had genomen om bullebak Stenger welgemikt uit te schakelen. (…)

“Dat wordt ernstig voor mij,” zei Tielemans toen Stenger over de venserbank was gehesen en met het hoofd onder een handdoek op een bed was uitgestrekt. De burgemeester kreeg gelijk. Binnen het halfuur brak een terreur uit die zijn stad in één nacht tot een oord van weduwen en wezen maakte.

Op het eind van de eeuw woont er in Aarschot nog één persoon die het oorlogsdrama van 1914 van dichtbij heeft meegemaakt : Jef De Vroey. Hij heeft de gebeurtenissen als jongetje van twee onbegrijpend aangestaard en ze daarna opnieuw en opnieuw in zijn nachtmerries zien verwerken. In een poging het trauma te bezweren, heeft hij het oorlogsverleden van zijn stad tot op het bot uitgezocht, maar is er zo meer dan ooit de getuige van geworden.

De vader van Jef De Vroey werkte als zoveel Aarschottenaars op de brouwerij van Tielemans en woonde met zijn vrouw en vijf kinderen in de Peterseliestraat in het stadscentrum. Ze zaten die fatale woensdag met z’n allen in de huiskamer. De schrik was hen om het hart geslagen toen ze gezien hadden hoe Duitse officieren vanuit een slaapkamerraam bij de buren voor hun plezier naar voorbijgangers hadden geschoten.

Rond zevenen nam de beroering op straat toe. Soldaten haalden alle mensen buiten. Ze rukte Jefje uit de armen van zijn vader en duwde hem tegen zijn moeder aan. De vrouwen en kinderen moesten aan de pomp in het midden van de Markt gaan staan, terwijl de mannen en grote jongens in een hoek werden verzameld. Nog voor de duisternis inviel, werden meer dan tachtig mannen naar de Leuvensesteenweg weggevoerd. Onderweg werden drie van hen vrijgelaten, een kleermaker op krukken, een ziekelijke man en een oude man die niet kon volgen. Aan het café “Au repos des cycliste” mochten drie jongens het op een lopen zetten. Toen waren de gevangenen nog met achtenzeventig.

Ze werden over een gracht naar een weide geduwd. Daar barstte de Duitse woede op Aarschot uit in een gruwelijke moordpartij. De achtenzeventig moesten drie aan drie door de weide lopen. De beulen schoten de biddende, huilende en vloekende mannen in de rug. Toen de verwarring toenam, knalden ze er in het wilde weg op los. Een naburig huis dat in brand stond, zette alles in lichterlaaie, maar toch konden drie mannen de duisternis invluchten. De één ramde de soldaat naast hem in de buik en sprong vooruit, de ander bukte zich voor de kogels en stortte zich hals over kop in het donker, de derde gilde en spurtte weg. Hij zou de hele nacht in een greppel blijven liggen en er al die uren gekerm horen en soms een genadeschot, de eufemistische benaming van een tweede executie.

Op de markt was Jefke dicht tegen zijn moeder aan blijven staan. Terwijl vader werd weggebracht, keek hij met grote ogen naar de brand van de stad, een hel die door duivels in uniform werd opgepookt rond de verdoemden aan de pomp, die moesten zwijgen als vermoord in plaats van het uit te schreeuwen van angst en ontzetting.

De eerste groep mannen was nog maar pas vertrokken toen de volgende al werd aangevoerd. Deze keer werden de gevangenen geboeid, met de handen op de rug met touwen die sneden als koperdraad. Rond elven werden ook burgemeester Tielmans, zijn zoon en zijn broer naar de Markt gebracht. Zijn vrouw die bij de pomp stond, zag hoe de blik van haar man zijn huis en de menigte aftastte op zoek naar zijn vrouw en zijn dochter. Ze gaf geen kik, keek de drie enkel na toen zij op hun beurt samen met tientallen mannen werden weggevoerd naar de Leuvensesteenweg.

De geboeide mannen moesten in een aardappelveld gaan zitten, terwijl de Tielemansen in een boerderij voor een “krijgsraad” verschenen. De zogenaamde rechters achtten een volksopstand bewezen en gaven de drie aanstokers en hun handlangers de doodstraf. De medeplichtigheid van de Aarschottenaars werd geschat op één op drie. Daarom werden er in het aardappelveld vijfentwintig van de bijna tachtig gevangenen aangewezen. De vijftig begenadigden moesten zich naar de straatkant keren terwijl achter hun rug de Duitsters zich met een massa-executie wreekten op de Aarschottenaars. (…)

De vijfenzeventig doden werden haastig en wanordelijk in de grond gesmeten door Duitse soldaten. De achtentwintig werden eerbiedig en zorgvuldig in een groot graf gelegd door medeburgers, die in de buurt waren opgepikt en naar het aardappelveld gebracht waar ze een afgrijselijk kluwen lijken vonden, het gedankteken van alle oorlogen in alle tijden.

Jef Devroey was twee toen zijn vader werd vermoord en nog geen tien toen zijn moeder stierf. Na haar dood werd hij opgevoed door een tante en oom. Hij werd priester-leraar in Antwerpen en Leuven, maar bleef in de eerste plaats Aarschottenaar. Hij schreeft een boek over het oorlogsdrama en beëindigde het met een brief aan de Duitsers die hij ondertekende met “één der tweehonderd vierendertig oorlogswezen van Aarschot 1914”.

Zijn geloof dicteerde hem te “vergeven en vergeten”, zei hij aan de Duitsers, maar het klinkt knarsetandend.(…)

In zijn woonkamer hangt een collage: onder een tekening van schietende pinhelmen, vallende slachtoffers en een portret van zijn vader, plakte de zoon kogelhulzen die aan de Leuvensesteenweg werden gevonden en het touw dat de handen van burgemeester Tielemans bond. “Vergeven ja, vergeten nooit,” staat erboven. De tekening is ook van zijn hand. Van jongs af aan nam hij liever een potlood of penseel dan een schrijfpen ter hand. Het silhouet van de kerk van Aarschot, vlaggen en monumenten werden zijn sjablonen. Er kleeft dikwijls bloed aan zijn werk. Zijn Duitsers zijn allen soldaten en hebben een karikaturaal “lelijk bakkes”. Hun helmen, handen en laarzen zijn extra groot. De pinhelmen van 1914 en de hakenkruisvaarders van 1940: allemaal zien ze er hetzelfde uit. Na de tweede wereldoorlog werd zijn motto “Aarschot naast martelarenstad ook heldenstad”. De martelaar tekent hij als de man die in de rug werd geschoten en neerstortte, zijn vader , de held als de man die zijn rug rechtte en zijn hoofd hief, mijn oom Joseph, toen hij in 1943 tegenover de nazi’s stond. (…)

In de jaren zestig werd het Jef De Vroey allemaal te machtig en ontstak hij in heilige verontwaardiging over de verwaarlozing van de weide van de woede en het aardappelveld van de wraak. Over de Leuvensesteenweg schreef hij : “Bij ons in de Peterseliestraat waar alle vaders werden gedood, had die naam niets uit te staan met een steenweg : hij was een begrip geworden waarover de stem van onze moeders struikelde. “Beukend op de vergetelheid schreeuwde De Vroey moord en brand. Hij ijverde ervoor dat “op de plaats van de tragedie” een kerk werd gebouwd en zo geschiedde : de Sint-Rochuskapel.(…)

Het boek van De Vroey over Aarschot in 1914, geen vier maanden na de gruwelijke feiten, toen de Duitse bezetting en het Aarschotse oorlogsleven vaste vorm hadden gekregen, werden de massagraven opgespit. Een spannende moment, want hier en daar werd nog steeds gehoopt dat een vermiste was gevlucht in plaats van neergekogeld. Het leegmaken van de putten zou uitsluitsel geven en de doden zouden fatsoenlijk begraven kunnen worden op het kerkhof. Een aannemer had de leiding van de werken, priesters en notabelen waren getuigen, het volk stond in de buurt, drie dagen lang. (…)

De lijken waren onherkenbaar, maar werden geïdentificeerd aan de hand van voorwerpen die zich in hun zakken bevonden, de schaar van een schildersgast, de vislijnen van een hengelkampioen, pijpen, horloges, sleutels die door familieleden konden worden thuisgebracht. (…)

Als een litanie verwoordde Jef De Vroey het eeuwige verhaal van mensen die vergaan en dingen die blijven bestaan. Hij nummerde, noemde en eerde de slachtoffers één voor één, schreef onder andere het volgende : “Mijn vader zaliger was het zestiende lijk dat men ophaalde. Hij was 44 jaar oud. Vader werd herkend aan zijn trouwring. Hij droeg verder zijn paternoster, een portemonnaie, pennemes en zakdoekje. Op de borst droeg hij een grote medaille van het Heilig Hart waar de kogel middendoor is gegaan. Die doorboorde medaille is ons heiligste bezit.”

Jozef De Vroey stond erop dat die medaille mee met hem begraven werd. Hij stond er ook op dat wij de Sint-Rochuskapel het Sint-Rochus Memoriaal zouden noemen. Laten wij dat dan ook alstublieft doen, in herinnering aan hem, aan zijn vader en aan alle martelaars van 1914.

— Brigitte Raskin

Richard Vermaelen was de broer van mijn overgrootmoeder, Josephine Van Kerckhoven Vermaelen.  Richard Vermaelen was maatschoenmaker in de Peterseliestraat nummer 28.  Hij was gehuwd met de Aarschotse Louise Van Cappellen, de dochter van een schoolinspecteur. Het echtpaar had zes kinderen.  Eén van de zonen werd pastoor van Laeken en huwde mijn ouders in 1961.

Pieter Van Kerckhoven

Het uur van Fassbinder

acryl op canvas, 130 x 175 cm

Het verhaal gaat dat deze edelman, die woonde in het huis waar heden ten dage deurwaarder Willems woont, vele eigendommen en gronden had gekocht die eigenlijk behoorden aan de Kerk en door Napoleon verbeurd waren verklaard . Niemand,  op straffe van in de kerkban te worden geslagen, durfde deze gronden te kopen en zo werd de rijke edelman nog rijker dan voorheen.  Het bleek dat Fassbinder,  maar vooral zijn dochters “ les demoiselles Fassbinder” heel wat schenkingen hebben gedaan aan de kerk in de hoop hun zielezaligheid op die manier terug te kopen. Maar loontje kwam om zijn boontje : de dag dat Fassbinder zou begraven worden werd het heel donker, het donderde en bliksemde en de lucht werd vuurrood en een gespan van vuurkarren raasde door het firmament en de grote bourdonklok die luidde om het volk ter kerke te roepen om de uitvaart van Fassbinder bij te wonen,  barste in een hels gekraak en werd met stomheid geslagen.  De kerkannalen bevestigen inderdaad dit voorval.  De mensen begrepen toen dat de duivels Fassbinder hebben meegevoerd naar het hellevuur…

tekst : Hans Dehond

Hans Dehond, Langdorpenaar pur sang.  Aldaar geboren op 22 januari 1950.

Als leerling van het Koninklijk Atheneum hanteerde hij liever het penseel i.p.v. een voetbalmatch te spelen.  In 1978 behaalde Hans het diploma van geneesheer aan de VUB. Hij startte een succesvolle dokterspraktijk te Langdorp in het voormalige kloostertje van de Zusters van de Christelijke Scholen van Vorselaar.

Achter het klooster ontvouwt zich de prachtige – intieme Demervallei, de inspiratiebron voor het oeuvre van Hans. Dokter Dehond restaureerde kapel en orgel en ontpopte zich als organist. Regelmatig organiseert hij concerten met befaamde organisten. Een inwoner als dokter Hans is een gelukkige zaak voor Langdorp. Vooral door zijn goede omgang met het patrimonium, dat men al te vaak achteloos, en dus onbegrijpend bekijkt.

Tentoonstellingen : Jette – Hasselt – 2 x biennale Langdorpse schilders (Davidsfonds) – Baltimore (USA)

°1959

Hagelander