In het vorig millennium, toen fotografie nog meer ambacht dan technologie was, speelde de magie zich vooral af in de donkere kamer, waar sepia rook als in een chemieles. Bakken ervaring, een karrenvracht binnen- en buitenlandse opdrachten en duizenden reportages achter de kiezen sprong fotograaf André Matthijssens als één van de eersten op de digitale sneltrein. Door de evolutie een stapje voor te blijven, werkt hij altijd met de laatste nieuwe materialen en technieken. 

Zijn passie, de architectuurfotografie, bracht André al in Parijs, New York, Dubai en Barcelona maar ook dichter bij huis stelde hij scherp op fotogenieke constructie met onder meer spectaculaire beelden in Antwerpen, Knokke en Aarschot. 

De schilderijen en foto’s worden te koop aangeboden. De foto’s in verschillende afmetingen en afwerkingen (foto op doek, op plexiglas of metaal). Voor verdere informatie telefoneer naar 0475 / 43 17 12 of mail matthijssens@skynet.be

“Color Grafie” primeur van de fotograaf André Matthijssens

Simply Sublime

acryl op canvas – 86 x 86 cm met kader

Introductie Angelo Modoti

Waarom een pseudoniem voor André Matthijssens? Als je André zegt denk je foto’s en als je foto’s zegt denk je André. Nu hij ook een andere kunstrichting is ingeslagen is een alter ego aan de orde. Precies om ruimte te maken in de perceptie over de werken van André, bedachten we een ‘artiestennaam’.

De initialen moesten hetzelfde blijven. Het moest goed bekken en internationaal klinken.

Angelo is een artistieke naam zowel verbonden aan beeldende kunstenaars als fotografen; is Italiaans en Italië is het walhalla van vele gekende kunstschilders (een mens mag ambitieus zijn).

Modoti (met 1 t) komt van Tina Modotti (met 2 t), een Italiaans-Mexicaanse fotografe en actrice, (1896-1942) die voor de tijdsgeest waarin ze leefde zeer vernieuwend zelfs avant-gardistisch was.

Nostalgic Optimism

acryl op canvas – kader in hout – 70 x 105 cm

Waarom wil een mens op z’n 77 nog gaan schilderen? Misschien was het wel een oude droom, die al lang lag te sudderen… André Matthijssens is al 55 jaar actief als fotograaf. Daar schreef hij meesterlijke composities met licht, belichting en kleur. Als analoog geschoolde fotograaf kent de DOKA voor hem geen geheimen en hij weet als geen ander hoe de chemie het beeld en de kleur kan beïnvloeden.

Vibrant pink coral glowing in the clarity of the ocean

acryl op metaal 74 x 74 cm

Van schrijven met licht, naar experimenteren met verf is in deze maar een kleine stap.

Embrace the Challenge

acryl op canvas – ingekaderd 86 x 86 cm

Initieel leek het meer op een re-enacting van de big bang theorie, als in ‘verf all over the place’ …. Maar hij maakte zich in een razendsnel tempo meerdere technieken eigen.

Alles waarmee hij kon schilderen kwam eraan te pas; spatels, borstels, pipetjes, slangetjes, rietjes etc. En met z’n tokkelende vingers speelde hij in z’n verbeelding een pianosonate in rood, groen en blauw

De technieken verfijnden en het eindresultaat werd beter, zelfs goed.

Mother Earth

acryl + zand op canvas met houten kader 70 x 105 cm

Ondertussen wilden we wel eens weten in welk vakje hij thuishoorde als ‘kunstschilder’. Google lens bracht ons zonder verwijl naar het abstract expressionisme, waarbij action painting geen tool, maar een doel is.

Object of Desire

acryl op canvas – ingekaderd 85 x 115 cm

Het schilderwerk met giet- en drippingstechnieken van Angelo Modoti gaat gepaard met veel ‘Action’, want soms gaat hij er zelfs met lijf en leden tegenaan.

The Cradle of all Life

acryl op canvas met kader 116 x 127 cm

“Schilderen is met vingers een pianosonate tokkelen in Rood, Groen en Blauw” -Angelo Modoti

Bottle Cap Litter

De remuage Angelo herinnerde zich van een bezoek in Reims dat men bij de champagneproductie een bijzondere draaitechniek (de remuage) gebruikt om het achtergebleven gistdepot te verwijderen. Door dagelijks de flessen een kwartslag te draaien dwarrelt dat depot langzaam naar de hals van de fles zodat het verwijderd kan worden.

The Sands of Time – Wriemelend zand

acryl + zand op canvas – kader in hout 70 x 105 cm

Het rusteloze zand dat nooit stil ligt doet denken aan de oneindigheid en wederkerigheid van alles rondom ons. Het zand in een zandloper herinnert ons eraan dat tijd kostbaar is. Net zoals zandkorrels door je vingers glippen, kan – als we niet oppassen – ook ons leven aan ons voorbij glijden.

Omdat verf relatief snel droogt werd de intensiteit van het draaien verhoogd en werd er dag en nacht gewaakt om de verf de juiste richting uit te sturen.

Floral Splendor

acryl op canvas – met metalen kader 64 x 64 cm

Revival van metalen kaders. Ruim 30 jaar geleden maakte André Matthijssens indrukwekkende metalen kaders. Geduldig lagen er daar nog een aantal van in zijn archief te wachten tot er iets mee gebeurde.

Urban Eden

acryl op plaat 50×50 cm – opengeplooide metalen kader 85×85 cm

En jawel. Ze zijn ondertussen geüpcycled en onderdeel geworden van een aantal werken. Zo maken de werken van Angelo gebruik van gerecycleerde voorwerpen.

The Mountains’s Bleeding heart spilling Gold in the Abyss

acryl op canvas – 70 x 105 cm

Het gevoel dat ontstaat wanneer uit iets negatief zoals deze vulkaanuitbarsting iets goeds of creatiefs voortkomt; zoals het creëren van nieuw land en leven. Het leed is niet voor niets geweest. De negatieve energie wordt omgezet in creativiteit en weerbaarheid. Je bent sterker dan je dacht en in staat om tegenslagen te overwinnen.

Star Kissed

acryl op canvas – ingekaderd 86 x 86 cm

Omdat we toch ook de vraag kregen, ‘wat hij er nu in ziet’ kreeg zijn muze de opdracht om bij ieder werk een naam en een verhaal te voegen. Zo gezegd, zo gedaan.

*Fata Rosada

acryl op canvas – 86 x 127 cm – kader in hout

Beeld en tekst gaan samen, maar je kan er ook perfect je eigen verbeelding op loslaten, of gewoon genieten van de prettige chaos op het canvas.

*Een fata rosada zou een zeldzame, dromerige luchtspiegeling of illusie kunnen zijn, die gehuld is in een warme, roze gloed en die onze dromen levendiger maakt.

Consumed by Dread

acryl op canvas met houten kader 70 x 105 cm

Emerald Tears for a lost World

acryl op canvas – houten kader 75 x 105 cm

De actuele gebeurtenissen op het wereldtoneel (oorlog VS/ Israël – Iran en Libanon en Oekraïne) hebben zeker een invloed gehad op de verhalen achter de werken. (2026)

Auroras Golden Embrace

André aka Angelo heeft ervan genoten om zich uit te leven op het blanke canvas. En vermoedelijk, zelfs hopelijk, blijft het niet bij die ene eerste kennismaking met de schilderkunst.

Coeur Blessé

acryl op metaal – 74 x 74 cm

Op een ezel werkt Angelo niet. Een canvas moet liggen, niet staan.

Conundrum

Voor André is de herkenbaarheid van het geschilderde, het figuratieve, bijzaak. Zolang de dynamiek en de energie tot uiting komen op het doek is het voor hem perfect.

drone in Langdorp

drone in Langdorp

drone in Langdorp

Langdorp in vogelvlucht, 5 februari 2025

Parijs. Het gebouw ‘Fondation Louis Vuitton’ bestaat uit twaalf glazen panelen die krom getrokken zijn met technieken uit de luchtvaart. Deze panelen steunen vervolgens vooral op stalen peilers. Het gebouw is gebaseerd op het ‘Grand Palais’ in het centrum van Praijs. Het gebouw lijkt – door de bolle glazen panelen – een beetje op een schip met gebolde zeilen, “al zou het ook een ijsschots kunnen zijn”, aldus de architect.

Het in 2014 door Franck Gehry ontworpen ‘Fondation Louis Vuitton’ gebouw.

Het beroemde warenhuis ‘La Samaritaine’ in art-nouveau en art-decostijl.

De tentoonstellingshal ‘Grand Palais’ en de Alexander-III brug werden voor de Wereldtentoonstelling van 1900 gebouwd.

De brug over de Seine ‘Bir-Hakeim’, werd gebouwd tussen 1903 en 1905. De onderste verdieping is voor voetgangers en fietsers. Op de bovenste verdieping rijdt de Parijse metrolijn 6.

Tijdens de lockdowns was de Demer aan zet.

“Ik volgde de loop van de Demer van aan de bron in Tongeren tot in Werchter waar ze samenvloeit met de Dijle. Beide rivieren stromen samen verder richting Antwerpen waar ze via de Schelde in de Noordzee uitmonden.
De Demer volgen was ook voor mij een beetje thuiskomen. Net zoals de Demer kom ik uit Tongeren het hart van Limburg en vond ik de weg naar Aarschot, de Parel van het Hageland. Meanderen langs of op de Demer, zeker doen!” – André Matthijssens

“J’ai longé les rives de la Demer, de Tongres où elle prend sa source jusqu’à Werchter où elle rejoint la Dyle. Les deux rivières, en traversant l’Escaut, continuent leur chemin en direction d’Anvers pour se jeter dans la Mer du Nord. C’était pour moi comme un retour à la maison. Comme la Demer, je suis originaire de Tongres, coeur de la province de Limbourg. En poursuivant mon chemin, je me suis dirigé vers Aarschot, la perle du Hageland.” – André Matthijssens

DE DEMER IN LANGDORP.

Omdat je van de wereld bent,

kan je in het gras gaan liggen

kijken naar de wolken. Er zitten

dieren in de wolken.

Dieren verdwijnen en andere

dieren verschijnen.

De dieren in de wolken drijven

met de wind.

Sarah Michaux, dichteres – filosofe (2021)

DEMERTREFPLAATS IN DIEST,

ligt aan het Boerenkrijkplein dat net buiten de stadswallen van Diest ligt. Daar waren in de 18de eeuw de kanonnen opgesteld om de stad te verdedigen tegen de oprukkende vijand. Vanaf nu worden die kanonnen plaatsen van rust (het zijn zitbanken) en kan je er een lang vergeten uitzicht op de Demer en de stadswallen herontdekken.

“DEMER EN DIEST”

hij verlangt haar dans, haar

zacht gewoel, cyaan ballet

het oudste van zijn weten

ze ligt in hem, ze vloeit

haar jaren in zijn stenen

onthoudt de wegen naar zijn hart

ik verwacht, zegt Diest, je zoete

monding, ik wil zitten op je banken

en kijken naar de wind, ze zwijgt.

en lacht en komt, ze stroomt steeds Demer door hem heen

ik voel me nooit, zegt Diest, verloren

de mensen komen me bewonen

in jouw vallei bouw ik mijn thuis, ze zwijgt

en wijst altijd waarheen ze kijkt,

vooruit

hij streelt haar goud met groene bochten

gebruikt de toppen van zijn torens

en spoelt haar tranen door de zijne

ze ruist en schildert zijn ziel blauw

ik laat je vrij, zegt Diest, maar ik

besta niet zonder je getuimeld,

ze klotst, ik zal, zegt ze

je eeuwig nooit verlaten

Thomas Goyvaerts – stadsdichter Diest 2016-2108

DE DEMER IN LANDORP.

“Fietstocht langs de Demer”

Ik fietste langs de Demer. Ik weet het

nog goed.

Het was de eerste fietstocht in de zomer

langs de Demer.

Ik deed dat

om de grond te leren kennen.

De bodem waarop ik nog vaak mijn

voeten zou neerzetten. Hoe anders het

voelt als je een grens oversteekt

van brede rivieren en polderland.

Ik deed het ook omdat het een lauwe

zomeravond was en de lucht trilde

als jonge bloemen in de wind.

Ik trapte, trapte, trapte langs water

dat in een smalle stroom mij meenam,

naar wat ook, met wuivende rietpluimen

op de oevers, waterplanten, wilde struiken.

Koeien onder breed bladerdek van een

dikke boom keken mij achteloos aan

alsof ze geen verschil kenden.

Ik fietste langs de Demer. Omdat jij

mij dat vroeg.

Je vroeg op een warme zomeravond

of ik zin in fietsen had.

Ik zei: Ja. Graag. Ik fiets graag met jou

langs water en weilanden van dit dorp

omdat jij het bent met wie ik fiets.

Omdat jij het me vraagt.

Hannie Rouweler, dichteres

2014 Gedichten over De Demer (19 dichters uit Nederland en Vlaanderen)

DE DEMER IN ZICHEM.

Handgemaakte platboot uit de 19de eeuw. De platboot vervoerde onder meer hooi voor de koninklijke paarden vanuit Zichem naar Brussel.

DE DEMER DETAIL BOOT.

DE DEMER.

Kunstwerk dat in 2020 langs de Demer stond van beeldhouwkunstenaar Wilfried De Cock uit Rillaar. www.atelier-venustas.be

DE DEMER.

Pater Raskinkade, Aarschot. “Wie deze stad liefheeft ziet achter elke grijze gevel een mens.” Een regel uit het gedicht “La ville en Marche” van de Vlaamse dichteres Jo Govaerts.

“La ville en marche”

Wie deze stad liefheeft

ziet achter elke grijze gevel

een mens.

Het is niet in de mooiste huizen

dat de mooiste levens worden geleden.

Dit wil ik gezegd hebben:

ik hou van deze stad,

deze verlaten, geslagen, verdeelde.

Ik zal misschien voor mijn tijd sterven

aan longkanker, of door een auto

omvergereden.

Dat is niet haar schuld,

maar van hen die haar onvoldoende beminnen

om zich stapvoets aan haar over te geven.

Jo Govaerts (2006)

Aarschot in vogelvlucht, 4 februari 2025

DE DEMER IN AARSCHOT.

DE DEMER IN WERCHTER.

DE DEMER DETAIL BRUG.

DE DEMER IN AARSCHOT.

Langdorp, 10 januari 2025

90×120 cm

DETAIL DE HOOGBRUG IN AARSCHOT – Triptiek

“De Hoogbrug”

Onder de Hoogbrug passeert de

Demer

en onze liefde,

hoe moet ik er aan wennen,

pas na verdriet leer je de vreugde

kennen.

De avond valt, de klokken slaan,

de dagen verglijden en ik blijf staan.

We leunden er over de balustrade

en onder ons,

onder ons stroomt het water

en wat onze ogen zien laat zich niet

raden.

De avond valt, de klokken slaan,

de dagen verglijden en ik blijf staan.

Liefde vergaat, spoelt weg zoals het

water,

liefde spoelt weg,

wat is het leven traag en

wat zijn onze verwachtingen

beschamend!

De avond valt, de klokken slaan,

de dagen verglijden en ik blijf staan. De tijd verstrijkt, de dagen, weken, maanden.

Liefde en tijd

laten zich niet herhalen. Onder de Hoogbrug passeert het water.

De avond valt, de klokken slaan, de dagen verglijden en ik blijf staan.

“Le pont Mirabeau” van Guillaume Apollinaire (1880-1918) – vertaling Jos Houtsma – Voor de gelegenheid door Pieter aangepast naar de Hoogbrug in Aarschot.

Detail Rivierenbrug Betekom.

De brug werd genoemd naar de heren van Rivieren, die een kasteel ten zuiden van de locatie van de brug bezaten.

In augustus 2017 werd de brug een van de ‘Demerpoorten’, vijf toeristische plekken langs de Demer naar initiatief van de provincie Vlaams- Brabant. Het kunstwerk op de brug stelt een tolhuisje voor.

DE DEMER. detail boot.

HET VERZOPEN LAND – Demervallei – Langdorp – 1 maart 2020

de rivier, zij luistert, de rivier

luistert

naar het donker van deze nacht

ze hoort het ruisen van gras, van

muizen in het gras

die huilen net as de rozen die

immer sloten,

kale takken klapperen van

vogelverdriet

Sarah Michaux, dichteres – filosofe (2021)

Voor de reportage Gaudi ontving André Matthijssens de cultuurprijs van Aarschot 2006.

Station Aarschot:

Voormalige waterbottelarij ‘Cristal Monopol‘ in Aarschot:

s’Hertogenmolens:

Bronzen beeld ‘Demerwachter’ aan de Grote Markt in Aarschot door Roland Rens.

Bronzen Beeld ‘De bleiter’ aan het stadspark in Aarschot door Maarten Ceulemans.

REPORTAGE PARIJS:

REPORTAGE BERLIJN:

REPORTAGE LONDEN:

REPORTAGE NEW-YORK:

REPORTAGE HONG-KONG:

REPORTAGE ROTTERDAM:

REPORTAGE DUBAÏ:

Uit sympathie:

Frans “De Sheriff” Bellens – Aarschots volksfiguur (1945-2009)

Les danseuses

125 x 125 cm

olie op canvas

Drie vrouwen

90 x 90 cm

olie op canvas

Studie 0, 1962

130 x 110 cm

olieverf of canvas 

In 1963 ontving Fons Verstreken de “Prijs van de Jonge Belgische Schilderkunst”.

De hoed

70 x 170 cm

olie op canvas

Beeld aan de stroom

180 x 120 cm

olie op canvas 

M’as-tu-vu

80 x 125 cm 

olie op canvas

Het is volbracht

200 x 200 cm 

olie op canvas

Gekluisterd

120 x 80 cm

kunststof

Lentedans in het Hageland

110 x 165 cm

olie op canvas

Collage met koppen

120 x 200 cm

Gemengde technieken

Collage met koppen 2

120 x 200 cm

gemengde technieken

Collage met koppen 3

200 x 120 cm

gemengde technieken

Studie R, 1962

121 x 142 cm

olie op canvas

Beeld voor de eeuwigheid

180 x 120 cm

olie op canvas

Weggaan

115 x 115 cm

olie op canvas

Weggaan is iets anders

dan het huis uitsluipen

zacht de deur dichttrekken 

achter je bestaan en niet terugkeren. Je blijft

iemand op wie wordt gewacht.

Weggaan kun je beschrijven als

een soort van blijven.  Niemand

wacht want je bent er nog.

Niemand neemt afscheid 

want je gaat niet weg.

Rutger Kopland

Liggende figuur

120 x 170 cm 

houtskool

Belgische tricolore

37 x 27 cm

Gravure (rechtstreeks gegraveerd met een burijn in het koper).  Fons Verstreken koos om tussentijdse drukken te maken. ‘Staten’.  Als proef; Epreuve d’artiste.  Of staat of état.  Daarna kon hij nog verder graveren.

23,5 x 34,5 cm

Burgemeester Joseph Tielemans (1865-1914)

Ter nagedachtenis van burgemeester Tielemans en meer dan 170 burgers die in Aarschot werden doodgeschoten bij het begin van de Eerste Wereldoorlog.  Het beeld voor het stadhuis, wijst als het ware op de plicht van de bestuurders om tot het uiterste het beste voor de burgers te doen.

Bronzen afgietsel.  Het originele is in klei.  Daar maakte Verstreken een moule van om te gieten.  Denk aan een chocolade sint.  Beelden zijn hol.  Je ziet de naden en gietkanalen.  Die moet de kunstenaar nog wegvijlen en de stukken aan elkaar zetten.  Eeuwenoude techniek.

Fons Verstreken werd geboren te Rillaar op 31 januari 1929. Hij overleed op 31 oktober 2011.

Studies: Vrije Normaalschool te Tienen, einddiploma in 1948.  Voorbereiding op examen “Leraar Tekenen” aan het Sint-Thomasinstituut Brussel 1950-1952.  Behaalde het diploma voor de Centrale Examencommissie in 1954.

Leraar Artistieke vakken aan de Stedelijke Academie te Aarschot waar hij mede het initiatief nam voor de jeugdateliers, het atelier decoratief tekenen, het atelier grafiek, het atelier tekenen en modeltekenen. Als leraar Kunstvakken in het Sint-Jozefscollege te Aarschot was hij medeoprichter van de Kunstafdeling.

In 1963 ontving hij de “Prijs van de Jonge Belgische Schilderkunst”.

Het werk van Fons Verstreken is ruim vertegenwoordigd in meerdere privéverzamelingen.

“Behalve op het schilderen legde Fons Verstreken zich ook toe op grafiek. Hij maakte etsen en houtgravures, nooit eenduidig; in het etsen b.v. ontwikkelde hij diverse varianten als de mezzotint die zijn werk rijke diepgang en schitterende grijstinten gaf. In de burijngravure blonk hij uit door bravoure en raak getekende lijnen die de hand en kracht van een ware meester verraden.

Naast een rijk schilder – en grafiekoeuvre realiseerde Fons Verstreken werk voor publiciteit, luxeverpakkingen, kaligrafie, boekillustraties en gelegenheidsgrafiek.

Fons Verstreken ging ook aan de slag met klei. Vooral in de beeldende keramiek neemt zijn artistiek werk een breed elan waarin vele virtuoze elementen uit zijn eerder werk samenkomen. Grote “koppen” zijn nu eens ernstig, dan weer haast karikaturen met bijtende spot. In zijn keramiekwerk lijkt Fons Verstreken wel herboren, bevrijd; iets wat hij zijn hele leven nastreeft en opzoekt; vrijheid.” – Josée Lehon – kunsthistorica

Het is volbracht 

80 x 120 cm

zelfportret, doorgelicht, pastel op papier

Met ongelooflijke kracht en een ongelooflijke inspiratie was en is hij werkzaam als schilder, graficus (ets, burijn, toegepaste grafiek) en beeldhouwerij.  Zijn tekeningen en krabbels zijn voorstudies voor later werk, altijd op weg naar een voor hem en de toeschouwer onbepaalde toekomst.  Zijn werk werd dan ook in talrijke galerijen in binnen en buitenland geëxposeerd.  Bij een bezoek aan zijn atelier en in gezelschap van zijn onafscheidelijke herdershond word je aangegrepen door alles wat zich in dat interieur bevindt.  Je blijft nederig stil kijken en luisteren naar een man die met al zijn gemoedsstemmingen, spanningen en tegenstellingen kunst tot leven roept. Hier en daar herkent men in de compositie elementen uit de natuur met centraal de allesoverheersende mensfiguur.

Op het eerste gezicht kan men dit werk boeiend, niet gemakkelijk en toch onmiddellijk aansprekend noemen.
Anders gezegd een geheel van onopgeloste vragen en toestanden zoals dat bij een echte “artiest” past.
Ieder werk kondigt zich aan als een samenstelling van vlakken, vlekken, strepen, snel en krachtig, nerveus op het doek aangebracht. Het is een blijvend zoeken naar de essentiële vragen die verband houden met ons eigen bestaan.

Fons houdt niet van de zogenaamde kunstenaars die steeds weer dat zelfde “trukje” gebruiken, hij experimenteert voortdurend, steunend op een hoogstaande beroepskennis.  Aan ieder beleefd werk gaat een geschreven woord vooraf.  Overal in zijn atelier dan je ingekorte teksten zien hangen die aantonen hoe gevoelsmatig Fons zijn creaties ontstaan.
Zuiver : weemoedig; Ik besta niet; clichématig; zelfbevestiging. Thema’s die hem niet vreemd zijn. Over “zuiver” schreef Fons:

“Als een boom in de vlakte
in de wind en de regen
en de glorie van de zon
ver van alle woorden
ver van alle woorden
ver van alle woorden
alleen
in een grenzeloze vlakte
in ruimte en tijd
eens het onzegbare
nieuw
kunnenomvatten
en verder niets…”

Hij noemt dit “poëtische teksten, helaas zonder poëzie”.

“Na zijn dagtaak noteerde Fons met krabbels wat door het hoofd ging of wat hem op dat ogenblik bezig hield. Wie Fons als leraar gekend heeft, weet dat de “eigenheid” primeerde. Voor hem was tekenen geen natekenen van dingen, geen kopiëren van uiterlijke vormen. Zijn wordingsproces als keramist en beeldhouwer loopt parallele met al zijn ander werk, een niet te versmaden belangrijkheid.
Fons kan dankzij zijn grote ambachtelijke vaardigheden ons als een toeschouwer betrekken bij zijn innerlijke gevoelens.
Een edel gebeuren. In alle materialen waarmee hij werkt, blaast hij met zijn kunnen een nieuw leven in. Een voorrecht om dit alles van nabij te hebben mogen meemaken en proeven? Met zo’n heerschap gedurende veel jaren optrekken laat zijn sporen na.” – Edward Moons  – kunstschilder