nodig:
14 kweeperen voor 5 potjes.
sap van 1 citroen
2 kruidnagels
1 kaneelstokje
geleisuiker
Bereiding:
De kweeperen wassen en afdrogen, steeltjes verwijderen.
De kweeperen in stukken snijden, klokhuis en schil mogen mee aan de kook gebracht.
In een grote kookpot de peren volledig onder water zetten.
Citroensap, kruidnagels en kaneelstokje toevoegen.
Alles zachtjes aan de kook brengen en 3 uur stilletjes laten sudderen.
De peren moeten echt tot moes gekookt zijn.
Boven een kookpot met kaasdoek de ingekookte massa volledig uitknijpen.
Het sap laten inkoken tot 3/4 van de hoeveelheid.
Dan de geleisuiker toevoegen, 1 kg. voor 1 kg. gelei.
Het schuim afscheppen en nog 10 min. laten staan.
Dan in potjes scheppen en meteen het deksel erop zetten en op een koele, donkere plaats bewaren.
Kweepeergelei is zeer goed voor de natuurlijke werking van de darmen. 1 koffielepel per dag doet wonderen.
Smakelijk!
Jan Kerckx

Aarschot

olie op canvas  80 x 140cm

In dit grote werk met sepiatinten, een beetje als in een oude foto, brengt hij belangrijke monumenten van Aarschot bijeen.  Dat Edward Moons van Aarschot hield staat buiten kijf.  Wat hem er niet van weerhield om kritisch te kijken naar wat er gebeurde en om te foeteren op wat hem niet aanstond.

Grote natuurstenen blokken bij Renier in Aarschot

olie op canvas  94 x 179 cm

“Werken in een kantoor brengt af en toe stress mee. Dat was en is bij NV Renier natuursteen niet anders. Veel offertes maken en, gelukkig, ook veel bestellingen noteren is leuk, maar de natuursteen afwerken volgens opdracht en de afgesproken levertijd respecteren brengt vaak veel spanningen mee.
Het hielp mij enorm om veel kunstwerken rondom mij te hebben in ons kantoor, Alles verspreid over alle kantoren, gangen en toonzalen. Elk kunstwerk vraagt reflectie, nadenken en interpreteren. Dat gaf mij, en hopelijk ook al onze medewerkers, rust. Het vroeg ook aandacht van onze bezoekers, iets onverwachts. Kunst staat in schril contract met de dagdagelijkse werkelijkheid en daar gaat het mij juist om. Kunst heeft de kracht om iemand op een andere voet te zetten.
Kunst hoeft niet persé “mooi” te zijn. Maar elk werk moet de toeschouwer wel aanspreken, raken. Er moet een verhaal achter zitten. De ziel van de kunstenaar moet waarneembaar zijn.
Voor mij was het ook belangrijk om de kunstenaar zelf te kennen. Ik maakte er een erezaak van om vooral te kiezen voor Aarschotse kunstenaars.
Zo kwam Warre Moons in beeld. Warre had vanuit zijn atelier zicht op onze voorraad blokken natuursteen. De stapeling van dit zware materiaal, nog in ruwe blokvorm zoals die werden ontgonnen in de steengroeve inspireerde Warre. Hij schilderde diverse werken over dit onderwerp. Het werden geen stillevens van blokken, geen landschapstafereeltjes, maar een heel eigen interpretatie en visie erop. En dat beantwoordt perfect aan het doel ervan, de toeschouwer (en vooral mij) doen nadenken, op een verkeerd (ander) been zetten.
De aquamarijne en turquoise kleuren fascineerden mij. Ze brachten de natuur nog korter bij de gestapelde blokken.
Dank je Warre! Het schilderij past helemaal in ons kantoor en vervult zeker haar doel om af en toe rust te brengen.” –  Ir François Renier

Meetshoven, 2012  een 57 ha natuurgebied in Aarschot  

olie op canvas 60 x 50 cm 

olie op canvas

olie op canvas  99 x 120 cm 

olie op canvas  79 x 89 cm

Zeilboot,  1971 

olie op canvas  58,5 x 38,5 cm 

Euforie, naar aanleiding van de geboorte van Griet.

olie op canvas  69,5 x 60 cm

videomaker: Rik Terlyn, Kunstkoppen is een project van het CC Het Gasthuis en IGCS.  Ingesproken door Griet Moons, de dochter van Edward.

“Papa was uniek.   Het koppel dat mama en papa was, dat was ook uniek.” – Griet Moons

“Hij leefde voor de kunst en hij had de kunst om te leven.  Ik ken niemand die zo’n passie had voor kunst en alles wat daar mee te maken heeft.” – Lief Moons Holemans

Vlak na zijn huwelijk met Lief maakte Edward dit stilleven in de academie.  Het werd zijn eerste werk in hun woonkamer, 1970

olie op canvas  53  x 72 cm  

Stilleven

olie op canvas  78 x 69,5 cm

Stilleven

olie op canvas  78 x 69,5 cm

Céline Moons Schellens (1905-1998) , de moeder van Edward 

olie op canvas

Edward zijn vader heette Gaston Moons.  Hij was stationschef in Aarschot.  Céline was huismoeder en een gouden mens.  Het paar woonde op de Gijmelsesteenweg en had zes kinderen. 

Abstract schilderij

olie op canvas  80 x 89 cm

“Edward Moons is volkomen zichzelf.  De man die, alhoewel blijgezind van natuur, steeds geneigd is tot dramatische situaties, maar daaraan altijd een uitlaat van hoop weet te geven.  Wellicht is dit de puurste symboliek van het cor irrequietum, van het mensenhart dat onrustig is, om het goede, het schone, het ware.” – Clem De Ridder Vlaams componist en schrijver

Abstract schilderij

olie op canvas  70 x 50 cm 

Abstract schilderij

olie op canvas  78,5 x 89 cm

Abstract schilderij

olie op canvas

“Io considero il quadro uno sguardo veloce sulla realtà.  Una lampadina che si accende e poi si spegne.”  – Pietro Lista

Abstract schilderij

olie op canvas  54,5 x 75 cm  (1976)

olie op canvas  99 x 130 cm

olie op canvas  79,5 x 90 cm

Abstract schilderij 

olie op canvas

“… Met een wirwar van dunne lijntjes legt hij met snelle, rake toetsen kleur op het doek.  Dun uitgestreken of in dikke penseelstreken, oneindig rijk aan roestbruine, vaak donkere tinten.  Olieverf is hoe divers de verf zich leent tot een breed dekkende lagen opgelegd, de penseelstreek als waterverf, heel fel verdund in fijne laagjes, streelzacht, uitgestreken.  Amper kleur, haast transparant.  Zo verdwijnen aangezichten soms bijna in de donkere achtergrond.  Alsof de persoon bescheiden haast in de omgeving verdwijnt.” – Josée Lehon kunsthistorica

Pater Damiaan, 2014 

olie op canvas  70 x 60 cm 

olie op canvas  50 x 64 cm

Zelfportret

olie op canvas

geen titel

olie op canvas  99 x 80 cm

Ondergaande zon en struiken, 2012

olie op canvas  50 x 60 cm 

Lagune – Cabanas in Portugal,  2012

olie op canvas  70 x 60 cm 

Lagune, Cabanas, 2014

olie op canvas  70 x 60 cm 

Edward Moons en zijn echtgenote Lief Holemans leerden het Portugese Cabanas kennen via vrienden omstreeks 1980.  Ze zagen het oude, eenvoudige vissersdorp evolueren maar de plek verloor nooit haar authenticiteit.  Het koppel bleef het vakantieoord trouw.  Voor Edward Moons het ideale landschap bij uitstek.  Of zeezicht natuurlijk.  In meer dan 800 aquarellen legde hij de unieke plaats vast.  Met nauwkeurigheid van de miniaturist is elk werk opgebouwd.  Het zicht, over land of zee, in plans gevat, zo dat elk werk, hoe klein ook, ons de oneindige diepte toont in heldere tinten.  Diep blauw en met een veelheid aan fijne nuances.  Behalve een goed oog vraagt waterverf grote deskundigheid.  Moons toont zich ook hier weer een meester in deze moeilijke discipline.

Lagune, Cabanas, 2017

olie op canvas  60 x 60 cm 

Lagune, Cabanas, 1991

olie op canvas  150 x 100 cm 

Ruimtefiguren, 1988  Bijna identiek die tussen planeten bewegen, vluchtend naar een andere wereld in ons zonnestelsel.
Alles gebeurt in kleurrijke transparante kleuren. Harde pessimistische onderwerpen maar met het licht van hoop in elke afbeelding.  

olie op canvas  65 x 65 cm 

Ruimtefiguren – veroveraars  

olie op canvas  70 x 60 cm 

Ruimtefiguren – geborgenheid, 1990

olie op canvas  70 x 60 cm 

Ruimtefiguren, 1991

olie op paneel  70 x 60 cm

“Hij ziet mensen als atomen, stof dat tussen lijnen wordt geperst.  Lijnen vol pijn in een wereld vol pijn.  Kleine mensjes, zonder volume, bijna identiek, zoals je van op een afstand de naar wriemelende massa op de aarde kijkt.  Ward houdt geen rekening met de anatomie, trekt slechts contourlijnen en vult die op met kleur.  Zijn mensen, zijn landschappen, zijn vormen, zijn af en ook niet af.  Zij maken deel uit van een voortdurend proces van beweging.  Zij zijn het leven zelf.  Aan deze wereld en die andere wereld wil Moons vorm geven.  Ward Moons’ thema is hard en lijkt in eerste instantie pessimistisch maar als je blijft kijken zie je het licht in elk beeld, hoop misschien?” –  Ina Stabergh auteur, stadsdichter van Diest 

Drie broers, 1999

olie op canvas  

Drie broers laten een foto nemen in het jaar 1913.  De bestuurder Jozef Moons sneuvelde in Ramskapelle in 1914.  Joseph Moons, zoon van Petrus Moons en Florentina Mertens.  Geboren op 14 juli 1893. “Gefallen op ´t veld van eer te Nieuwpoort op 23 Oktober 1914.  Begrafenisdienst in de O.L.V. kerk te Aarschot op maandag 10 november 1919.”

“Door Franstalige officieren warm gemaakt om zich als vrijwilliger te laten aanwerven.  Bijna geen opleiding en onmiddellijk naar het front gestuurd om daar in het prille begin van de oorlog heel snel te sneuvelen voor… het vaderland.  Ieder jaar gaan Lief en ik een bezoek brengen in Ramskapelle (voor mij een must).  De man in het midden van het autootje is Joseph en achteraan mijn vader Gaston (broer van Joseph).” – Edward Moons

Twee vrienden, 2013

olie op canvas  60 x 70 cm 

Struikgewas,  2017

olie op canvas  70 x 60 cm  

“Schilderen is een voortdurend gevecht leveren met de omringende wereld, zichzelf en de materie.  Laat dit gevecht nooit gestreden zijn, mogen de uitdagingen blijven, zodat de geestelijke opgang van constante kan blijven in je atelier, je enige vertrouwde wereld.” – Paul de Keulenaar leraar Atheneum Aarschot en docent Europese School Brussel

Ondergaande zon, 2017

olie op canvas 70 x 60 cm 

Landschap, 1975

olie op canvas  100 x 150 cm 

“Moons beschikt over een uitzonderlijk palet dat hij op artistiek verantwoorde wijze weet te gebruiken.  Met schijnbaar heel eenvoudige technische middelen bekomt hij kleurrijke werken die in feite een verstilde essentie zijn en waaruit terzelfdertijd een ingetoomde expressie straalt.” – Maurice Haccuria kunstschilder, beeldhouwer en graficus

Ijsland bergen, 2017

olie op canvas  90 x 80 cm 

Ijsland, 2017

olie op canvas  90 x 80 cm 

Ijsland, 2017

olie op canvas 80 x 90 cm 

Ijsland, 2018

olie op canvas  50 x 40 cm 

Ijsland, 2018

olie op canvas  60 x 70 cm

Struikgewas, 2012

olie op canvas  60 x 50 cm 

Opkomende zon, 2018

olie op canvas  70 x 50 cm 

Verre horizont, 2017

olie op canvas  70 x 60 cm

“Edward Moons was een gevoelig man.  Hij neigde soms naar somberte.  Dat uitte zich in donkere, zeg maar duistere werken.  En dan wisselden ze weer af met frisse, kleurige, figuratieve schilderijen.  Moons kon als geen ander landschappen, gebouwen en portretten vatten.” – Jan Van der Borght kunstverzamelaar

“Vissersdorp in een zuiders landschap, uitgebeeld in suggestieve kleuren.  Een poëtische wereld die je doet nadenken (was ik er maar).” – Edward Moons

olie op canvas

Afrikaanse met kind   Een liefdevol tafereel dat zich afspeelt in een harde wereld en toch volop in het eeuwige licht staat.

olie op canvas

Er zijn nogal wat zelfportretten van Edward Moons.  Hij schilderde zichzelf in vooraanzicht en profiel, met diverse gezichtsuitdrukkingen, gewoon, vrolijk of ernstig.  Het mag duidelijk zijn dat hij dat niet deed uit ijdelheid.  Het onderwerp leende zich goed om het schilderen zelf te onderzoeken.  De krulletjes van zijn baard, zijn schaarser wordende haar, de uitdrukking van de ogen.  

portret door de lens van fotograaf Berten

studies :
Normaalschool, Hoger kunstonderwijs, monumentale kunsten, schilderkunst 

Enkele van zijn individuele tentoonstellingen in België:
Sint-Rochuskapel te Aarschot (kruisweg)
de abdijkerk te Averbode (kruisweg)
Brussel : galerie ‘Astoria’ in Sint-Jacob-op-den-Coudenberg,  Cultureel Centrum Neder-Over-Heembeek

Uit zijn individuele tentoonstellingen in het buitenland:
Lüdenscheid (Duitsland) : galerie ‘S’ Rathaus
Lüdenscheid: Pauluskirche (kruisweg)
Vevey (Zwitserland) : galerie ‘Capricorne’
Tavira (Portugal) : galerie di arte

Werk vertegenwoordigd op rondreizende tentoonstellingen:
Thema : Landschap- geselecteerd in een internationaal gezelschap in het “Cultureel Centrum van Brussel”

Leraar aan de Stedelijke Academie voor Beeldende Kunsten te Aarschot.

Presentator en samensteller van de ‘Kunstbabbel’:  In 1989 begon kunstschilder Edward ‘Warre’ Moons met de Aarschotse Kunstbabbel. In al die jaren ontving hij enkele honderden, vaak markante figuren uit de wereld van kunst, muziek, sport, politiek, enz… .

Edward Moons kreeg drie maal de Toetenelprijs te Brussel en verwierf de Bob Courtensprijs te Antwerpen. 

Edward Moons kreeg de Prijs van de Aarschotse Cultuurraad in 2001.

Affiche naar aanleiding van een tentoonstelling in de winkelramen van Aarschot in 2019.

Met dank aan André Matthijssens, fotograaf

Terug van weggeweest: In haar handgeschreven receptenboek onthult Clairette Serneels (1936-2024) het heerlijke gebraad van Joséke Geens Bruynseels

spoorweg Aarschot

Zwanenstraat – Aarschot – Een venter komt langs met een stootkar. Hij verkoopt melk per liter en schept met een maatbeker rauwe melk uit een ton in de kookpot die iedereen naar buiten brengt. Dus geen verpakking!

Jan Symons, de broer van Frans

Maria Symons Van Tongelen (1928-2018)

Elzenhof

Duitse moeder en dochter voor de Orleanstoren (omstreeks 1958)

Schaduwkinderen met de bal

Rocco Granata – Witte Molen – Aarschot

Duitse vriendin en Yvonne Van Tongelen, omstreeks 1958

Maria Symons Van Tongelen (1928-2018)

Roland Van Tongelen

Aan de heide in Aarschot

De wereldtentoonstelling van 1958

De wereldtentoonstelling van 1958 – vrouw met zwarte handtas is Maria Symons Van Tongelen en Yvonne Coppens met witte handtas

Expo 58

Duitse vriendin en Maria Symons Van Tongelen

Cannes

Cannes

Cannes

Expo “58 Canadees paviljoen

Walter Godefroot (°1943) bijgenaamd “De Vlaamse bulldog”

Mijn moeder was een fantastische mama… ze was er elke dag voor ons (5 kinderen)…ze kookte elke dag (lekker)… voorgerecht, hoofdgerecht, dessert…ongelooflijk. Ik vraag me nog altijd af hoe ze het voor elkaar kreeg. Het waren toen in 1951-1978 wel andere tijden. Mijn moeder was huisvrouw en was gelukkig in haar ‘job’ – koken, poetsen, wassen, strijken, naaien…- altijd tevreden, nooit klagen of zagen. Ik ben haar nog elke dag dankbaar voor de mooie jeugd die ik heb mogen beleven.

De kleinkinderen noemden haar bomma, de achterkleinkinderen noemden haar ‘grote bomma’.

Succes!

Groetjes,

Chris

Licht, lucht, water en beweging

100×120 cm

acryl op canvas

Ben Van Dyck wilt met deze serie werken het fragiele van onze natuur aanduiden.

Licht, lucht, water en beweging

100 x 120 cm

acryl op canvas

Licht, lucht, water en beweging

100×120 cm

acryl op canvas

Lucht Water Leven

100×120 cm

acryl op canvas

Licht, lucht, water en beweging

100×120 cm

acryl op canvas

Dit werk met de kikker straalt van leven en beweging.

Lucht Water Leven

100×120 cm

acryl op canvas

Lucht Water Leven

100×120 cm

acryl op canvas

De lichte kleuren, verschillende schakeringen geel, blauw, groen nodigen de toeschouwer uit om vrolijk te worden. Ben Van Dyck geeft wel een lichte aanklacht mee, zonder de prediker uit te hangen. Hij wilt het fragiele van onze natuur aanduiden. We moeten voorzichtig en verantwoordelijk met onze omgeving omspringen. In deze serie schilderijen gebruikt Ben Van Dyck twee hoofdkleuren waarmee hij kan spelen om licht, lucht en leven op te wekken. En dat samen maakt dat het werk beweegt. In dat decor schildert Ben Van Dyck dieren. Die stralen ook kracht en leven uit.

Lucht Water Leven

100×140 cm

acryl op canvas

Nie wieder

90x90cm

acryl op canvas

Death Zoo

100x100cm

acryl op canvas

Dit werk komt uit een reeks van tien met thema’s uit de jeugdherinneringen van Ben, zoals het circus, de kermis en de zoo… . Het lijken vrolijke zoekplaatjes, tot je wat nauwkeuriger kijkt. Dan blijken ze een macabere ‘dark side’ te hebben.

linosnede op beenhouwerspapier (1 van een reeks van 4)

Sloths and Coffee

acryl op canvas

Al van jongsaf is Ben Van Dyck (°1969-Aarschot) een gepassioneerd tekenaar. In 1986 wint Ben als kenner van het betere Belgische beeldverhaal de Marc Sleen wedstrijd en het levert hem een rol op als stripheld in een Nero-verhaal. Zijn fascinatie voor exotische dieren pikt hij op van striptekenaar Marc Sleen (1922-2016). In zijn verhalen verwerkte Marc Sleen de dieren die hij op zijn safarireizen met koning Leopold III tegenkwam. Ben Van Dyck is een bekende Vlaming dankzij de jarenlange VRT documentaire reeks ‘Het Leven zoals het is’. Ben is niet in het minst te zien in de televisiereeks van reportagemaker Arnaut Houven ‘Leve de Zoo!’, in ‘Blueberry Hill’ van Robber De Hert en ‘Het Sacrament’ van Hugo Claus. In de dierentuin van Antwerpen zorgt hij o.a. voor de uitbouw van het reptielenverblijf. In de zoo van Planckendael wordt het fenomeen Ben hoofdverzorger van de olifanten en andere grote zoogdieren. Het spreekt voor zich dat de dierenwereld een belangrijke inspiratiebron wordt voor zijn oeuvre. Zijn schilderwerk is op te delen in grote, semi-realistische werken met de natuur als thema, en in cartoonachtige schilderijen in de steeds weerkerende kleuren zwart, wit en rood. Ben studeerde aan de kunsthumaniora’s van Aarschot en Lier, en volgde daarna een regieopleiding aan het RITCS. In zijn grenzeloze fantasie blijft de reus Ben Van Dyck zich vervolmaken aan de Academie voor Schone Kunsten. Deze levenskunstenaar tekent, schildert, maakt grafisch werk, schrijft, speelt figurentheater met zelfgemaakte poppen uit schuimrubber of rubberlatex en geeft lezingen over o.a. het nut van de zoo.

“Er zijn vier dingen die mensen interesseren: andere mensen, dieren, kinderen en ellende.” – Ben Van Dyck (foto: David Legreve)

Ben Van Dyck in actie

Ben Van Dyck is een Aarschotse Greeter

Naast academici die voor het Hertogelijke Aarschot gidsen zijn er niet professionele gidsen. Vrijwilligers die hun favoriete parels van het Hageland tonen. Zij noemen zich “Greeters”. Gepassioneerde Ben Van Dyck is een van hen.

Meer informatie en reservatie: toerisme@aarschot.be

“Ik wil mensen mijn fantastische stad leren kennen op een vrolijke ongedwongen fijne sfeer want ik ben trots op mijn stad.” – Ben Van Dyck

Idriz Jossa studeerde eind jaren tachtig af aan de Modeacademie in Antwerpen en werd in die tijd bekend als de ontwerper van ‘New Beat Fashion’ en van zijn in 2006 gehypte collectie ‘Clochard de Luxe’.

Zijn 25 jaar lange verleden in de modewereld is merkbaar in de kunstwerken die hij presenteert. Enerzijds toont hij gedeconstrueerde etalagepoppen die hij aankleedt – niet met kostuums – alsof het modellen waren en die zo een treffende indruk nalaten. Anderzijds maakt hij 3D geprinte modellen met accessoires die de kijker verwonderen door het verrassende spel van verschillende materialen. Vaak is een wat verontrustende samenhang van tegenstellingen het resultaat. Eigenlijk verbeelden zijn ‘provocatieve absurdistische’ sculpturen de chaos en de waanzin die het leven van de jongste jaren zijn gaan beheersen, door zijn veelheid, verwarring en razende snelheid. Hij ziet ze als een soort van vrijheidsstrijders voor wat we op de voorbije jaren overleefd hebben of wat we zullen blijven ondervinden. In al hun absurditeit vertonen ze ook iets grappigs en ironisch. De modellen vertellen over het mens zijn, de blakende extraversie van de figuren toont ook hun kwetsbaarheid. Tegelijk zijn ze bedoeld als tegenwicht voor de chaos en uiteindelijk ook als uiting van gevoeligheid en schoonheid, want hij wil zich ondanks alles een estheet blijven noemen.

De zwart-wit Appartatelier-foto’s zijn van Patrick Van Vlerken

videomaker: Rik Terlyn, Kunstkoppen is een project van het CC Het Gasthuis en IGCS. 

Vincent Halflants & Leen Lybeer
Het moet u niet verbazen als u het kunstenaarskoppel Leen Lybeer en Vincent Halflants (nog) niet kent. Anders dan vele, vaak jongere, kunstenaars, zijn zij weinig of niet verschenen op de lokale artistieke scène. Hun levenswerk situeert zich op Speelhoven, de oudste woning van Aarschot, beschermd in een natuurgebied, aan de rand van de stad, richting Rillaar. De laatste jaren zijn zij wat uit de schaduw gehaald na SPEELHOVEN. Tot 2006 organiseerden ze onder die naam, gedurende tien jaar, een bijzondere kunstontmoeting, telkens in september, op hun domein. Met GASTHOVEN nam het Cultureel Centrum Het Gasthuis te Aarschot de draad op en kwam met spraakmakende tentoonstellingen.

Leen Lybeer en Vincent Halfslants door de lens van Jef van Eynde

Een relatieve onbekendheid, zo is dat met het kunstenaarskoppel. En toch zien de andere kunstenaars Vincent Halflants als hun mentor. Wijlen Roland Rens, die alom tegenwoordig is in Aarschot, bezocht heel vaak het atelier van Halflants en drong aan op erkenning. Nog dit. Vincent Halflants werkte jarenlang in de psychiatrische instituten van Tienen en Diest. Werken die patiënten afstonden bundelde hij onder de naam Procréart, de collectie die hij schonk aan het Dr. Guislain Museum te Gent in 2018.

Speelhoven.
Bij de erkenning van Speelhoven als historisch erfgoed ontving Halflants een kleine subsidie voor de restauratie. Als tegenprestatie kozen ze er voor om het domein gedurende 10 jaar, van 1997 tot 2006, een aantal weken per jaar open te stellen voor kunstenaars en publiek. Velen van de kunstenaars die er bij betrokken waren, zijn inmiddels grote namen geworden in de kunstwereld. Denk aan Hans Op de Beeck, Berlinde de Bruyckere, Freek Wambacq (en vele andere kunstenaars).
Omdat de omgeving overweldigend groen is, kozen heel wat kunstenaars ervoor om een ingreep te doen in het landschap. Sommigen maakten tijdelijke constructies waarop de elementen speelden en die bestendigd werden in foto’s, film en tekeningen. De weerklank was groot, ook internationaal. Na de reeks van 10 evenementen nam het Cultureel Centrum Het Gasthuis de draad op met ‘Gasthoven’. De hoge bloei van het cultuurleven vandaag in Aarschot is hier niet vreemd aan.

Leen Lybeer (1937-2024)

Eerste Prijs van de Provincie Brabant (1966)
Prix Jeune Peinture Belge (1977)

Installatie met handgekleurde vlechten vlasvezels

Het vroege werk van Leen Lybeer schrijft zich naadloos in bij de textielkunst van de vroege jaren ’60. Met zelfgekleurde wol, hennep of katoen weeft Lybeer in Haute – en Basse Lisse. Oorspronkelijk kiest Lybeer voor monumentale formaten in wandkleden en bedspreien. Haar kazuifels passen in de vernieuwde liturgie die de Katholieke kerk kiest na het Concilie. Deze toegepaste kunst is slechts een korte aanloop. Heel snel al maakt Lybeer installaties met textiel. De gebruikte materialen evolueren naar een breder gamma met metalen draden en organische vezels als gras, aarde, as etc.
Haar werk wordt strakker, strenger en conceptueel. In maquettes concipieert Lybeer ruimtelijk werk. Een aantal ontwerpen worden ook op groot formaat, in het landschap, gerealiseerd.

Kader rond artificiële heuvel, 1997 geknipt, gedroogd en gedempt gras, Bratislava

zelfportret Leen Lybeer, 1979

geometrisch abstract werk met as op glas

Vincent Halflants
° Lubbeek 1934.
Het werk van Vincent Halflants bestaat voor het grootste deel uit potlood – en houtskooltekeningen, aquarel, keramiek en monumentale sculpturen, assemblages met diverse materialen. Naast geometrisch abstracte ruimtelijke composities is het vooral de mens die telkens als thema aanwezig is. Niet de menselijke figuur in de academische getekende perfectie of als portret, wel de kwetsbare, haast nietige mens, geplaatst in zijn zeer brede historische perspectief. In ruimte en tijd. Halflants nam vaak deel aan groepstentoonstellingen o.m. in het Paleis voor Schone Kunsten in Brussel en deed performances o.m. in de Beursschouwburg. Hij verwierf o.a. de Prix Jeune Sculpture Belge.

De Man en zijn Schaduw, 2006 – brons en corte staal
Pas in 2006 kwam er een werk van Vincent Halflants in de openbare ruimte te Aarschot. De Man en zijn Schaduw kreeg een plaats aan de Kleine Bergstraat in de Grecht. Vincent was toen 72 jaar.

De Man en zijn Schaduw staat niet toevallig op deze plaats. Als kind fietste Vincent Halflants van Lubbeek naar Aarschot. Op deze, toen nog onbebouwde, heuvel rustte hij uit omdat hij van op die plek een schitterend uitzicht had op de O.L.Vrouwekerk.

Hydroliques, Geglazuurde en niet geglazuurde, gebakken klei.

Hele reeksen speelse buisconstructies vertellen verhalen over verbindingen in de woestijn. Linken tussen voorhistorische en – b.v. de Romeinse beschaving.

Le Linceul – De Lijkwade, 2008

monumentale sculptuur. staal en lood. (0.70 x 3.60 x 0.70 m.)

Le Linceul staat voor de dood, niet alleen van Christus, maar van ons allemaal. De kern van het Christelijke geloof. Door Zijn dood toont God zich in Christus als de sterfelijke mens. Maar brengt Hij, tegelijk, hoop op verrijzenis en eeuwig leven.

Het werk van Vincent Halflants is tegelijk traditioneel door de universeel christelijke betekenis en hedendaags door de sobere eenvoud en abstrahering. Het lood vertaalt het gewicht van de dood. En toch heeft het met bescheiden, zachte grijs – en blauwtinten een zekere lichtheid waardoor het de zwaarte overstijgt. Van alle funeraire voorstellingen is de lijkwade de meest intieme. De meest persoonlijke. De stof omhult en verhult het lichaam van de overledene, verbergt het en toont het tegelijk. De lijkwade verwijst naar de kruisdood en de graflegging van Christus. Het graf werd leeg aangetroffen op de derde dag. De lijkwade bleef als stille getuige en als enig tastbaar object, samen met het kruis en werd reliek.

Tegelijk is de lijkwade de meest eenvoudige, bescheiden en ecologische manier om het overleden lichaam over te brengen. Helaas zien we de lijkwade die slachtoffers van oorlogen en rampen omhult vaak in het journaal bij het dramatische afscheid van geliefden.

De man op de sokkel, aquarel Vincent Halflants

Procréart.

Vincent Halflants was gedurende vele jaren bedrijvig in de psychiatrische instituten in Diest en Tienen. De artsen kozen bewust voor alternatieve therapieën waarbij de patiënt zich vrij kon uiten. Hierbij werd bewust gekozen voor de kunstenaar eerder dan voor de therapeut.

Halflants koos voor een open atelier waar de “leerlingen” vrij in en uit liepen om er te werken wanneer ze wilden. Ook buiten de reguliere uren. Een vrijheid die verviel met de komst van nieuwe psychiaters.

Halflants reikte thema’s aan, vertrok vanuit de kunstgeschiedenis, wees de weg in technieken. Eerder dan dat hij echt iets oplegde liet hij de cursisten vrij. Zo kreeg hij veel vertrouwen. Velen beschouwden Vincent als een vriend. In brieven, gedichten en verhalen vertelden ze over hun angsten, hun wedervaren. De schuld die woog, “fouten” die ze maakten, relaties met medebewoners. Gaandeweg bleek dat hun teken – en schildertechniek, hun ruimtelijk inzicht en -werk evolueerde naar een minder chaotische vorm. Meer gedragen.

Velen vertrouwden hun werk toe aan Halflants zodat hij het kon bewaren. Daaruit groeide de collectie “Procréart”. Na een grote overzichtstentoonstelling in 2018 in CC Het Gasthuis werd de verzameling opgenomen in het Museum Dr. Guislain te Gent.

Windekind – Leen Lybeer. een rol lood waarin de tekst van Windekind zit als een verborgen verhaal

Leen Lybeer maakte een podium in teelaarde. Symbool van de inspirerende gastvrijheid die zij samen schonken gedurende 10 jaar.

Een zekere zomerzonnewende

Een verticale pijler in het horizontale landschap. Een wijzer als een indringer, verbinding tussen aarde en hemel. 15 meter hoog. Haast onzichtbaar bij betrokken weer. Blinkend bij helder zonnig weer.

Een eerste zomerzonnewende werd geplaatst op Speelhoven in 2006 naar aanleiding van de 10de Speelhoven, een jaarlijkse tentoonstelling waarbij artiesten hun werk in het landschap toonden.

Vincent Halflants ontwierp Een zekere zomerzonnewende. Als een blijvend aandenken aan de aanwezigheid, 10 jaar lang, van zovele kunstenaars.

Een link gelegd, de cirkel is rond,

Eeuwen lang waren Schoonhoven en Speelhoven verbonden. De oudste adelijke familie die het vroegste kasteel van Schoonhoven bewoonde bezaten het uitgestrekte domein, hoeve en landerijen, van Speelhoven als hun zogenaamd buitengoed. De hoeve die hen van voedsel voorzag met vlees, groenten en fruit. Het huidige recreatiedomein behoorde eerder tot het kasteel van Schoonhoven en werd er in de 20ste eeuw van losgekoppeld. De vroegste geschiedenis van Schoonhoven en Speelhoven gaat terug tot de 14de eeuw. Zowel het huidige kasteel van Schoonhoven als de hoofdwoning van Speelhoven dateren uit de 18de eeuw.

Een zekere zomerzonnewende III legt een stille link tussen de beide domeinen. Eerder als een bescheiden kunstwerk dan als een monument is het een teken. Een rustpunt. Een soort van hypnose zoals Vincent Halflants het zelf noemt.

Een zekere zomerzonnewende III werd gerealiseerd door metaalkunstenaar Filip Van Daele van Metalmorphosa. Metalmorphosa uit Langdorp realiseert unieke ontwerpen in metaal met een specialisatie in cortenstaal. Uniek vakmanschap en kunst gaan hand in hand.

metalmorphosa.be

Met dank aan Josée Lehon – kunsthistorica voor de realisatie van deze rubriek over Leen Lybeert en Vincent Halflants.

Ergens onderweg – Art-work CD

Johan Dockx woont al jaren in Langdorp. Zijn talent, gevoel voor esthetiek, verschillende technieken en de meesterlijke manier waarop hij een concept kan vertalen in een illustratie, zorgden ervoor dat hij in juni 2024 de Prijs van de Cultuurraad in de wacht sleepte.

Beste genodigden, kunstliefhebbers allemaal, 

Beste Johan, 

Namens de ACR heet ik u van harte welkom op de feestelijke opening van de expo van Johan Dockx ‘elke dag een nieuwe nacht’. 

Elk jaar reikt de ACR een prijs uit aan een kunstenaar die op de een of andere manier verbonden is met onze stad. Dit jaar kozen we niet voor de minste. Johan Dockx is graficus, illustrator en voormalig art director bij de krant De Standaard. Hij woonde een kleine tien jaar in Aarschot en vestigde zich nadien definitief in Langdorp. Zijn onmiskenbaar talent, zijn gevoel voor esthetiek, de verschillende technieken die hij aanwendt en de meesterlijke manier waarop hij een concept kan vertalen naar een illustratie maken dat hij deze prijs van de ACR ontvangt.   

Tekenen en lezen is leven voor Johan Dockx. Als verwoed De Standaard lezer ken en hou ik van zijn werk. Zijn tekeningen van mens en dier mens, van de natuur met haar fauna en flora, zijn illustraties bij de dingen van de dag zijn prachtig én dan zijn er de boeiende schrijversportretten die hij tekent  voor DSL.  

Toen ik hem voor ’t eerst ontmoette – geheel in het zwart- kreeg ik een fin-de-siècle gevoel. Voor mij stond een stijlvol, hoofs iemand, een estheet die samenviel met veel van de portretten van schrijvers die hem nauw aan het hart liggen zoals Pessoa, Baudelaire, Kafka, Rilke, Connie Palmen, Harry Mulish, Jeroen  Brouwers. Ik licht er geheel willekeurig één uit: het portret van schrijfster Katherine Mansfield, geboren in 1888. Zij behoort tot de meesters van het korte verhaal (Puur geluk)  Zij was een biseksuele, Nieuw-Zeelandse schrijfster die naar Engeland emigreerde en erg ziek was: zij leed aan tuberculose. En zij leed onder de scheiding van haar echtgenoot, John M. Murry, die zij aanbad. Zij vond stabiliteit bij Ida Baker, haar ‘vrouw’.  Zelfs toen haar ziekte op een hoogtepunt was, bleef zij schrijven. Zij overleed op 34-jarige leeftijd en in de Bloomsbury-kringen waarin zij verkeerde ging rond dat zij ‘een gezicht had als een masker’, haar ware aard zou ongrijpbaar zijn … Wel, dat is dan toch buiten het portret dat Johan Dockx van haar maakte gerekend. Haar frêle gezichtje omkranst door een pagekapsel vangt alle licht van rechts. Je wordt toegezogen naar haar ogen: ze priemen niet, ze  spotten niet. Hoe zij je aankijkt, dat laat je niet los. Uit haar blik valt zoveel te lezen. 

Het is dus ook vanzelfsprekend dat de ACR (de commissie kunstaankoop) koos voor zijn prachtige reeks van 16 literaire portretten, die een mooie plek in onze bibliotheek krijgt. Zijn collega Karen Wijckmans zegt hierover: “Het lijkt een fluitje van een cent, spontaan en daarom zo straf. Niets wringt in zijn portretten. Alles klopt binnen het eigenzinnige universum dat Johan schept. En toch doet ieder portret eer aan de auteur. Ieder portret reflecteert de persoonlijkheid van de auteur.” 

Johan Dockx is ook genereus. Hij voelde hoe graag wij zijn tekeningen zagen.  We mochten van hem nog 5 extra werken kiezen voor onze stad. U kan ze hier allemaal bewonderen: dame met hoed, dame als   roofvogel, een portret van de operadiva Maria Callas, eentje van Leopold II, koning der Belgen, en het schrijversportret van Franz Kafka, die Gregor Samsa als kever liet ontwaken. Het is evenwel opletten: niets wordt ‘zomaar’ getoond, alles is betekenisvol. Het vergt soms enkele seconden vooraleer de betekenis zich prijsgeeft. En dat maakt zijn illustraties dan ook zo boeiend. De kijker die de moeite doet om stil te staan bij zijn tekeningen, ervaart zelf een kleine innerlijke reis.  

2 / 2

Want inderdaad, om tot de essentie van Johan Dockx proberen door te dringen moet je goed kijken naar zijn werk. Werk dat veel stijlen kent: van collages over prachtige portretten en diertekeningen in potlood en pen, tot mixed media. In heel veel van zijn werken vinden potlood, houtskool, bic, Oost-Indische inkt, foto’s, scans of zelfs koffievlekken elkaar.  

Zijn collega bij DS, Astrid Houthuys, stelt: “Wie van Johan Dockx wat te weten wil komen, moet gewiekst zijn. Als een verdwijnselkunstenaar komt en gaat hij als eb en vloed. Overdag is deze Dockx een mens, bij maanlicht wordt hij een raaf. Rusteloos. Eeuwenoud. (Maar wie hem kent, weet: hij laat nooit los. Geeft niemand op.) Een Dockx werkt hard, het liefst bij nacht.” Dat kan ik beamen. Zelf mocht ik in de aanloop naar de opbouw van deze tentoonstelling mails van Johan verwachten ‘nadat de schemering was ingetreden’ of, ik citeer: “Meer uitleg bezorg ik vannacht”. De titel voor zijn solo tentoonstelling spreekt dan ook boekdelen: ‘elke dag een nieuwe nacht’. Dat hard werken zijn credo is, liet hij zich ontvallen bij een andere ontmoeting toen hij verwees naar zijn lievelingsauteur R.M. Rilke die aan beeldhouwer Rodin vroeg: “Hoe moet men leven?” Waarop deze hem antwoordde: “Door te werken.” Tientallen, honderden, misschien duizend keren stond Johan voor een leeg blad om linkshandig te tekenen of van een concept illustraties te maken. Voor deze tentoonstelling heeft hij dan ook een rijke hoeveelheid van zijn werk geselecteerd. 

Waar blijft hij elke keer de inspiratie vandaan halen? Waar wij het woord inspiratie gebruiken, spreekt Johan van ‘zachte inblazing’, het product van hard werken en toewijding. 

Voor de krant illustreert Johan de columns van theatermaker Josse De Pauw en recent ook die van Maj Vandergeten. Het toeval wil dat Maj haar carrière begon als manusje-van-alles op de redactieafdeling van DS, waarna zij daar opklom. Nu, zoveel jaren later, moest zij op nog vrij jonge leeftijd naar een Limburgs woonzorgcentrum wegens de zich snel voortschrijdende alzheimer van haar man en haar Parkinson. Vorig jaar in oktober bracht Josée Lehon haar mooie dichtbundel ‘Vier met mij, dans met mij’ uit, waarna Maj inging op het aanbod tot het schrijven van een tweewekelijkse column in DS. Bij elke column van haar maakte Johan een tekening. Het is niet zomaar een tekening, wel een gevoelige interpretatie bij wat Maj schrijft met telkens een hand/handen die centraal staan. Volgens kenners is handen tekenen of schilderen erg moeilijk. Hier toont Johan Dockx zijn meesterschap. Wij zijn dan ook heel blij u vandaag deze ontroerende illustraties als eersten te kunnen  tonen.   

Lieve mensen, er rest mij alleen nog Johan Dockx te feliciteren met deze expo én met zijn prijs van de ACR. Ook wens ik de stad Aarschot en de ganse museumploeg en al de medewerkers van CC Het Gasthuis te bedanken en in het bijzonder Roeland Holemans. Jullie bied ik aan om met beide handen mijn uitnodiging tot het ‘lezen’ van Johan Dockx’ werk, werk dat gaat naar de essentie van ons bestaan, aan te nemen. 

Agnes Hendrickx 

Voorzitter Aarschotse Cultuurraad 

… Mag ik hem de Nestor noemen van onze kunstenaars?  Al is dat niet erg juist want ik ken geen jongere ziel, geen speelsere knaap, geen uitbundiger karakter.  En toch, zijn figuren, of ze nu geboetseerd of getekend zijn, ze staan met hun hele wezentjes in Het Ware Leven! Ze houden ons een spiegel voor. Ons falen en winnen, ons durven en dralen, ons aarzelen, onze schaamte, onze roekeloosheid, ons springen, ons vallen en overeind krabbelen.  Het zijn wij; De Mens, die daar staan in onze PURE.  En al zijn we in brons gegoten, we blijven teer en week als de was die we waren in zijn handen gekneed. … – Josée Lehon kunsthistorica

Jan Rosseels maakt beelden in was, die worden later in brons gegoten. Vaak hebben ze als thema een greep uit het dagelijkse leven. De figuren zitten verwrongen tussen veel te lange armen en grote handen. Misschien is  dit wel een vertaling van de complexe natuur van de mens.  bron: kunstroute Hageland

Hij werd geselcteerd voor de Tentoonstelling Jonge Belgische Beeldhouwers, Brussel 1974.  Jan Rosseels exposeert constant in binnen-en buitenland(Aarschot, Leuven, Antwerpen, Brussel, Parijs, Düsseldorf, Frankurt,…) .

In 1987 werd hij laureaat Beeldhouwkunst , Antwerpen.

Jan Rosseels in zijn atelier
Hulst, 57
3272 Testelt
tel 013/ 77 61 09

… Mag ik hem de Nestor noemen van onze kunstenaars?  Al is dat niet erg juist want ik ken geen jongere ziel, geen speelsere knaap, geen uitbundiger karakter.  En toch, zijn figuren, of ze nu geboetseerd of getekend zijn, ze staan met hun hele wezentjes in Het Ware Leven! Ze houden ons een spiegel voor. Ons falen en winnen, ons durven en dralen, ons aarzelen, onze schaamte, onze roekeloosheid, ons springen, ons vallen en overeind krabbelen.  Het zijn wij; De Mens, die daar staan in onze PURE.  En al zijn we in brons gegoten, we blijven teer en week als de was die we waren in zijn handen gekneed. … – Josée Lehon kunsthistorica

Kamerood sesteg

Dit bronzen standbeeld van de Kamerood Sesteg maakte Jan Rosseels in opdracht van de ‘mannen van 60’, die het aan de stad Leuven schonken. Dit standbeeld staat in het Sint-Donatuspark van Leuven.  Het werd ingehuldigd op 10 september 2000.  

Het gaat terug op het Leuvens begrip ‘kamerood sesteg’, waarvan niemand de precieze betekenis nog kent. Vaak wordt gezegd dat het stamt uit het middeleeuwse schuttersleven. De schuttersverenigingen mochten maximaal 60 leden tellen. Telkens een lid overleed, mocht een ‘bleuke’ de gilde betreden: het 60ste lid of de kamerood 60 dus. De uitdrukking wordt nog gebruikt om een nieuweling aan te duiden met neerbuigende sympathie.

Het begrip werd gretig overgenomen door de Leuvense Mannen van ’60. Die gaven Jan Rosseels de opdracht er een standbeeld aan te wijden. Ze schonken het aan de stad in 2000, toen ze allemaal 40 werden. De schepper liet het beeld blaken van de symboliek met een eeuwig jonge man vol levenslust. De vinger aan de neus duidt op een wijsneus. De wereldbol die aan zijn voeten ligt, staat symbool voor illusie, de baby voor nieuw leven, de slak voor trage vordering naar het oud worden en de rijpere man met een ruiker bloemen voor ‘graag de bloemetjes buiten zetten’. (bron : leuven.be)

De blijdschap van de jeugd
Het beeld toont een spelend kind met een ballon in de hand. Een museum legt de bezoeker een spiegel voor. Hierin kijkt hij naar het verleden, maar legt hij ook een link naar het heden en de toekomst. Ooit was het gebouw een materniteit. Vele Aarschottenaars werden er geboren, ook de kunstenaar Jan Rosseels zag hier het levenslicht.
Zoals het vernieuwde museum oogt het beeld jong en jeugdig. Ook het kind heeft nog een hele komst voor zich. De ballon verwijst naar de vluchtigheid van de dingen. Je moet hem durven loslaten, laten wegvliegen naar een onbekende bestemming. Ook je jeugd moet je kunnen loslaten, zonder ze te vergeten.

De Aarschotse Cultuurraad reikt ieder jaar een prijs uit aan een kunstenaar die op één of andere manier met de stad verbonden is. In 2021 krijgt beeldhouwer Jan Rosseels die prijs voor zijn volledige oeuvre.