“Ce qu’on te reproche, cultive-le: c’est toi.” – Jean Cocteau

God save the queer

Thuis bij Richard die in het Highgate kerkhof woont in Londen (foto, 2002)

Pieter verblijft courant bij fotograaf Richard Elliott die pal in het Highgate kerkhof woont. Richard komt meermaals langs in Aarschot en nodigt Frie en Mia in Londen uit. Frie die nog nog nooit in Engeland is geweest maakt achterop de moto van Richard een London by night rit. Achteraf zegt Richard dat hij via de motorcycle helmet interphone Frie hoorde zingen van geluk.

uit het boek ‘De belevenissen van Wytze Russchen, Het Oliemannetje, Toplobbyist in Europa’ – 2014 – hoofdstuk 2.8 ‘Buitenwipper’ – pagina’s 40,41,42 .

2.8 Buitenwipper

Het Frans was een horde, maar het Vlaams was dat ook.
Dan heb ik het niet eens zozeer over taal, maar meer in het algemeen over de integratie in een ander land. België is vlakbij, maar voelde vaak toch heel ver weg. Bij diverse avonturen speelde het liedje van Het Goede Doel in mijn hoofd: lk heb getwijfeld over België.

Die heimwee maakte langzaam plaats voor bevrijding. Ik begon me thuis te voelen bij de zuiderburen. Stef Bos nam het over en uit zijn mooiste lied klonk het: ‘Ik kom uit een land van schreeuwers, maar ik heb geleerd hier om stil te zijn, ik wil alleen maar hier leven.’ Het lied heet De liefde hier gevonden. Dat gold voor mij met enige regelmaat in die tijd.
Mijn eerste liefde was een notariszoon. Pieter uit Aarschot. Goed tegen de heimwee, hij zorgde voor een ‘plezante’ cultuurshock. Want Pieter was een gourmand. Hij reed op een motor en met hem was het alle dagen feest. Nou zijn de meeste Belgen verzot op lekker eten, maar ik was toen nog niet veel gewend. Ja, in Drachten gingen we een keer per jaar naar de Chinees of in de latere jaren werd wel eens een pizza besteld, maar voor de rest was het prakken en stampen geblazen. Steeds thuis, rond een uur of halfzes. Boerenpot.
Pieter heeft me leren eten. En dat was bij lange na geen kwestie van geld of luxe. Wel van traditie en smaak, het eten waarderen, kritisch genieten, kortom iets dat in Friesland niet altijd standaard in de bagage zit. `Waar hebt ge vandaag goesting in? ‘Eén van de mooiste Vlaamse woorden, goesting. Pieter had vaak goesting. Zei ik spaghetti, dan dacht ik thuis of om de hoek een bolognaise te gaan eten. Beiden waren geen optie voor Pieter. De beste spaghetti at je op de Heysel, dus wij voor een pasta van zeven euro op de motor naar een buitenwijk. Compromissen waren niet toegestaan.

Mosseltijd? Hop, helm op en naar Koekelberg. Daar, aan de voet van de Basiliek, offreerde Brussel haar beste schaal-en schelpdieren.

Een enkele keer mocht ik het restaurant kiezen. Maar per definitie werd Pieter dan onwel. Hoe kon ik zo’n slecht etablissement voorstellen? Dagen maagpijn! Hollanders waren culinaire barbaren en ik ja, ik was een DiepFries avant la lettre die veel opvoeding benodigde, daar wilde Pieter wel in voorzien. Pieter was overigens vaste klant in homobar ‘Le CanCan’. Later bleek dat hij daar ook de hele menukaart had ‘afgewerkt’.

Hij kwam wel eens in mijn zolderkamertje maar hield dat nooit lang vol. Pieter was gewend aan grote villa’s met lange oprijlanen en weelderige tuinen. Toch had ie voor mij gekozen. Althans dat dacht ik. Soms gingen we op de Ducati naar zijn ouderlijk huis. Rozentuinen, zwembad en gouden kranen. … …Pieter woonde ook boven de notarispraktijk. Daar bedreven we meestal de liefde. Met op stip qua ligging z’n vaders bureau of de piano. Ik dacht wel eens dat Pieter zo wraak nam; later bleek dat zijn wrok tegen pa wel erg diep zat, zo vaak moest Pieter wraak nemen. With or without me. …

… Het was een eerste les in een lange inburgeringscursus Vlaams. Dit omvatte in ieder geval goed eten, inclusief patatten, pintjes drinken, en dus ook de taal. Uiteindelijk heb ik hem buitengewipt, maar ik heb nog elke dag profijt van wat ik van de Pieter uit Aarschot heb geleerd, op vele fronten. Bovendien voelde ik me zo nog sneller thuis in België. Mercikes! – Wytze Russchen

“Wat gisteren was, is voorbij. Wat morgen zal gebeuren, zien we wel. De meeste mensen denken dat ze met elke emotie en gedachte iets moeten doen. Maar dat is niet zo. Je kunt dingen laten passeren.” – Petra De Sutter

Spieler (1979) Astrid Klein

Joyride

1990, Een tooggesprek in het Schwulenviertel van Antwerpen met ene Jan, zaakvoerder van een grote houtzaak. Jan wilt Frankrijk ontdekken, verstaat geen Frans en overtuigt Pieter om hem te chaufferen en te gidsen. De week daarop raced Pieter de sportcar van Jan naar Zuid-Frankrijk waar het regent, dus blijft Pieter tot ’s avonds volgas geven en met Jan in Barcelona aankomt. Daar blijkt Jan meer te verlangen van Pieter. Die passeert de nacht op een deken op het balkon van het hotel op de Ramblas. Pietertje is een succesnummer in Catelaanse gay clubs. Boze Jan kapt z’n Whisky over Pieter tot vreugd van Catelanen die Pieter bespringen om van de Whisky te proeven. Depressieve Jan fotografeert gedurend Pieter en wil na drie dagen terug naar Antwerpen. Op een parking in Lyon denkt Jan aan zelfmoord en tuurt op een bank. Het moment om van Jan af te geraken. Pieter pakt Jans’ portefeuille en vraagt aan picknickende Hollanders om hem aan “dieje daar” te geven en Pieter vlamt alleen verder naar België. In Aarschot aangekomen zegt Frie met een sigaar in de mond: “Joeng, joeng, ze hemme van de gendarmerie van Lyon gebeld dat gij daar nen otto gepikt hebt.” De Hollanders hadden de portefeuille bijgehouden. De broer van Jan kon hem gaan oppikken in Lyon… Enkele weken later komt Jan naar Aarschot om zich te excuseren. Hij ging ervan uit dat Pieter een gigolo was. Achteraf meldt een vriendje van Pieter, decorateur Pieter Porters al giechelend dat Jan in z’n homecinéma diavoorstellingen organiseert over zijn opgelopen trauma met Pieter. Honderden dia’s van Pieter, tot in de badkamer toe.

De jongensnaam Pieter sterft langzaam uit (foto: 2003)

Wim Schoolmeesters (1975-2023) Tussen 1994 en 1999 schopten Wim en Pieter het tot de Aarschotse ridders van de liefdesromance.

De eerste avond met Wim speelde deze interpretatie van de Romance Larghetto van Chopin onafgebroken. Pieter beoogde dat hun mooiste romance zou starten met eindeloze muziek.

Om maar te zeggen: Als achttienjarige is Wim zwem-rugslag kampioen van de Benelux. Wim leert de kleinkinderen van Godfried zwemmen.

Marcus, van 2004 tot 2009 de compagnon van Pieter wordt niet aan Frie en Mia gepresenteerd om hem te behoeden voor hun denkbare giftige uitlatingen. De vreedzame mennekes huizen in de Naamsestraat te Brussel. In dat tijdvak studeert Marcus filosofie aan de ULB en wordt laureaat ‘du prix littéraire de la Fédération Wallonie-Bruxelles’. Hij werkt als student voor de cinéma UGC Toison d’Or. Naar het einde toe van hun liefdesgeschiedenis causeert Marcus een aardig mondje Osschots! Het waren Kiki Didden (Kika D. fotograaf) en Bénédicte Dautricourt (invoerhandel Pierre Frey) die Pieter aanmoedigden naar Brussel te trekken. (foto: 2007)

Wist je dat: Godfried en Mia brengen hun huwelijksnacht door in het Astoria hotel. In navolging duiken Pieter en Marcus voor hun eerste nacht onder in deze “joyau Bruxellois”.

(september 2009) Wanneer dit zangstuk plots opspringt beseffen Marcus en Pieter dat hun wondermooie verbintenis afgerond wordt.

‘Champs-Elysées’ is een liedjesprogramma van 1982 tot 1990 en maakt Pieter gek van Parijs

Sympa et attachiant

Pieter en Christophe, thuis bij laatstgenoemde in de Limousin (2010)

Breuk met het verleden: Zoon Pieter blijkt de tegenpool van zijn vader. Binnen het gezin hangt een omerta over zijn homoseksualiteit. Om een raadselachtige reden verbetert naar het einde toe zijn ‘Umbruchkompetenz’. Godfried keert zijn kar en is verheugd over de relatie tussen zijn zoon Pieter en Christophe Coineau uit Parijs.

Christophe en zijn vader Pierre Coineau

“Christophe, tu n’es pas un français, tu es la France.” – Mia

(2013) Menneke, het Schipperke van monsieur Coineau

Monsieur Pierre Joseph Coineau (1933-2021) verwelkomt de Vlaamse partner van zijn zoon hartelijk. (foto: Versailles 2016)

De mantel van Pieter is een ontwerp van zijn ex-vriendje Xavier Delcour.

Zoom mode Xavier Delcour :

(1990) “Xavier Delcour is m’n vriendje. Hij neemt mij mee naar de cursus in ‘La Cambre Mode’, nachtclubs en fashion-parties met Bu-Bu en modiste-chapelier Elvis Pompilio. Voor z’n twintigste verjaardag huurt Xavier een oude filmzaal. Terwijl de film afspeelt wordt er gefeest. Xavier komt mee naar Aarschot. Xavier Delcour heeft een blijvende invloed op hoe ik me kleed.” – Pieter

“Exigence et goût de la perfection, Xavier Delcour s’impose avant tout par son style : un chic désinvolte où il jette les bases d’une allure sophistiquée élégance et décadence.” – Le Soir (2006)

(2008) KIJK reportage met Xavier Delcour

Le styliste Xavier Delcour (°1970) couronné de plusieurs prix au Festival international des jeunes stylistes de Hyères en 1995, le prix Modo Bruxellae 2002. Son credo : le respect du corps nu. Sa source d’inspiration : le sentimentalisme.

“Je crois qu’en fait un homme passe sa vie à guérir de son enfance.” – Jacques Brel

Nu belangrijker dan ooit: groet elkaar op straat

Annie en Pieter (Parijs, 2020)

Pieter en Annie zijn sinds 2019 vrienden. Waar hebben ze elkaar leren kennen en hoe verloopt hun contact? Je leest het in dit artikel.

(2025) Annie en Pieter zijn buren en houden vaak een praatje over o.a. Mia die ook rotzooi opraapt op de Steenheuvels. Annie en Mia hebben al meermaals telefonisch geconverseerd. Naar de mening van Mia verdient Annie een standbeeld in Parijs. Annie is vijfenzeventig jaar. Zij woont en is eigenaar van een appartement in de Rue Saint Sauveur in het tweede arrondissment waar zij al veertig jaar woont. Haar jeugdjaren bracht zij door in het vijftiende arrondissement vlak bij Champ des Marches. Haar vader was garagist en electricien gespecialiseerd in verlichting voor optredens. Naast de garage was er een lampenwinkel. Annie verkocht lampen en hielp met de boekhouding. Zo kon Annie o.a. balletvoorstellingen van Maurice Béjart bijwonen. Haar vader toerde drie maanden rond met Johnny Hallyday om voor de verlichting van de scène te zorgen maar werd daar achteraf niet voor betaald. Toen kreeg haar vader op vijftig jarige leeftijd een hartaanval en viel dood. Annie vond dadelijk werk bij Rodier en Cacharel. Als Annie met mij praat mag niemand ons onderbreken. Zij snauwt mensen af die ook iets liefs willen zeggen en doet teken met haar borstel dat ze moeten ophoepelen. Annie belt om de haverklap naar de politie en wilt camera’s in de straat. Annie begint in de vroege namiddag met de straat schoon te vegen en alles op te rapen wat in de weg ligt. Zij werkt tot ongeveer 20:30 uur, zeven dagen op zeven, ook met hoogdagen, in de regen of als het vriest. “Er zijn er die achter een golfballen lopen en ik loop achter sigarettepeuken” legt Annie uit.

PRV PROTEGER, RASSEMBLER, VIVRE ENSEMBLE (opname: 2024)

Waarom krijgt een vrouwtje als Anie een plaats in de Godfried Van Kerckhoven rubriek? “Mijn vader groette de mensen op straat en maakte tijd om met hen een babbeltje te slaan. In navolging van mijn vader groet ik van kleins af mensen op straat. Dit gebaar raakt, inspireert en heeft een impact op mijn denken of leven.” – Pieter

Annie met Geertrui Van Kerckhoven (2024)

Opvallende beeld uit Aarschot:

“Pieter, in heel Aarschot moet er niemand aan denken om met de Sheriff op de foto te mogen!” – burgemeester Willy Schellens

De eerste kerstavond na WO II, werd “De Sheriff” Frans Léonard Bellens (1945-2009) geboren.  

Hij had altijd een revolver op zak maar was niet kwaadaardig, in tegendeel. In het centrum van Aarschot bewaakte hij de auto’s en men gaf hem daarvoor 5,00 Frank. Hij woonde bij zijn broer Jos die hij hielp met kranten rond dragen.  Als goede burgervader hield Willy Schellens een oogje in het zeil. Bij de opening van de kermis vroeg een foorkramer spontaan aan de Sheriff om zijn kraam te bewaken. ’s Anderendaags kwam de burgemeester in Aarschot aan en zag dat de Sheriff de hele nacht op wacht was blijven staan. De burgemeester ontfermde zich over hem. Willy Schellens trakteerde hem al eens op mosselen met frietjes. Eén enkele keer was hij ’s nachts op wandel op de autosnelweg. Toen heeft de Sheriff veiligheidshalve een nachtje op het commissariaat doorgebracht. De Sheriff was fier dat hij de mensen van de politie kende, die van het vuilnis en vooral burgemeester Willy Schellens.

Herinnering uit Brussel

Mike Kelley (1954-2012) The Power of the Unconscious, 1985

“Les folles honteuses, il faut en dire du mal“

“Les gens qui s’assument pas et qui font peser sur les autres le poid de leur tourment interieur. Qui condamnent les autres à cause de leur propre péché. Parce qu’ils appelent leur peché. Les folles honteuses sont les curés qui mettent leurs mains dans les culottes de leurs petits garçons et qui après condamnent les homosexuels adultes.” – raconte Michel, Haute Personnalité française à Pieter (2024)

“Das schöne, Gute und Wahre in der Kunst interessiert mich nicht besonders. Den Künstlern geht es um die Auseinandersetzung mit der Gesellschaft. Und die kann hässlich ausfallen.” – Harald Falckenberg (1943-2023)

Herr Nilsson, acryl en glitters op hars paneel 80x80cm – 2019

Pieter geeft zusjes’ speelpoppen een moderner kapsel en krijgt daarvoor kletsen.

Een negentiende eeuwse bruidsvitrine. I.p.v. huwelijkssouvenirs plaatst Pieter er een Beierse militair, een Sunny angel en de zwarte transgender Barbie Laverne Cox in.
« It’s important with all the messages that might tell you otherwise that you have it within yourself to say that I’m smart, I’m beautiful, I’m amazing, I’m enough.” – Laverne Cox

Malice (2010-2022) Koning François I (16 de eeuw) bezorgde een Bichon Frisé zo’n hondje uit Italië aan zijn gemalin. Diens gay kleinzoon Henry III hield er een honderdtal op na. De zonnekoning liet zijn afgepoeierde minaressen met Bichon frisé ‘Malice’ genaamd in Versailles rondslenteren. De reactie van Frie over Malice: “Mui alé joeng, mè wa komde nu wee af? Da’s toch gennen hond zeker, zoe-wiet!” Na verloop van tijd polst Frie of hij wandelingetjes met Malice mag maken.

De beste vriend van Pieter: Johan Wouters en zijn moeder

PRXXI Lions club Aarschot >>>

Hierbij mag ik een persoonlijk eerbetoon brengen aan Godfried Van Kerckhoven, die velen, waaronder ik, al een hele tijd missen. 

Godfried was een van mijn “goedste” vrienden, al van in onze studententijd, die ons samenbracht in het fameuze ‘de Spoelbergh’-gebouw, tussen onze (de universiteit) Naamsestraat en hun (de studenten) Oude Markt. 

Zijn bekenden noemden hem “Frie” (De weglating van ‘God’ was geen inhoudelijke intentie, zeker niet bij mij, en zeker niet bij … hem). En hij had veel bekenden, in familie en bij zijn vele vrienden. 

Zijn beroepsintentie was het notariaat en dat heeft hij gedurende zowat 40 jaar, van 1959 tot 1998, succesvol uitgebouwd (meer dan veertigduizend akten!) in Aarschot, als jongste notaris van België en de eerste Nederlandstalige notaris van het arrondissement Leuven. 

Wij kenden hem en zullen ons hem blijven herinneren als een milde man, bescheiden, wijs, sociaal, respectvol en menselijk voor iedereen, niet alleen voor zijn cliënten. Hij was een gewiekste bemiddelaar, ten goede voor elk. Zo heeft hij veel familiale en andere branden geblust en er werd in zijn brede regio intens op hem beroep gedaan voor functies en opdrachten in vele verenigingen en maatschappelijke initiatieven. Hij was een uitgesproken groepsmens met een vrijgevig hart. Hij had goede relaties met zijn collega’s in het Leuvense en nog een heel stuk daarbuiten. Hij was een uitgesproken familienotaris, die geduldig, berekend maar gepast, goede raad gaf en kundig begeleidde in moeilijke regelingen en processen. 

En hij zette zich in voor zijn familie, was fier op zijn kinderen en kleinkinderen, die het goed deden en nog doen. Zijn mooie Mia, met wie hij huwde in ’62, heeft hem toegewijd bijgestaan tot zijn laatste dag.

Roger Baron Dillemans Ere-rector van de Katholieke Universiteit Leuven

Mia Van Kerckhoven en professor Roger Dillemans (Aarschot 1972)

Inhoud:

Woord vooraf

Aan Roxane, William, Marise en Clément.

“Mijn vader Godfried Van Kerckhoven, in Aarschot beter bekend als de notaris was er over bekommerd dat zijn kleinkinderen te weinig herinneringen zouden hebben aan hem. Daarom duik ik met veel plezier in de geschiedenis. Aan de hand van concrete gebeurtenissen, anekdotes, foto’s, en familie tradities probeer ik het verleden kleur te geven.” – Pieter

Blume für meinen Vater – Öl auf Leinwand – Miriam Cahn

II Aartsvader >>>

Herman Van Kerckhoven (1853-1936) – de grootvader van Godfried

Josephina Van Kerckhoven Vermaelen (1857-1918) – de grootmoeder van Godfried

Cave, 2021 Michel Armitage Huile sur Lubugo (tissu d’écorce) – Pinault Collection Un homme et une femme soufflent dans ce qui semble être les anches d’un instrument inconnu, organique. Leur respiration mêlée parait naitre la vie à l’interieur d’une coque.

Josephina Vermaelen schenkt Herman dertien kinderen, waarvan negen de volwassen leeftijd bereiken: Sylvie (1878-1949), Clara (1884-1951), Maria (1882-1960), Margaretha (1890-1960), Richard (1880-1947), Arthur (1892-1958), Bertha (1894-1963), Josephine (1899-1983), Elvire (1900-….)

Een Kersttafereel uit de verzameling uitvouwbare 3D kaartjes van Josephina

Herman heeft toch iets indrukwekkends (1853-1936)

Herman met dochters Margaretha en Bertha

Let op de mozaïekvloer en de met de hand gekliefde marmerblokjes met het opschrift “Gezusters Van Kerckhoven”.

DE MOTTE, olie op canvas, 80x90cm – De Aarschotse kunstschilder Jacques Vanden Seylbergh (1884-1960) vangt de schoonheid van de Demervallei in de favoriete kleur van Frie. De kleur die staat voor wijsheid, bescherming en zelfvertrouwen.

Herman richt een schoenen-en laarzenmakerij op. Hij heeft twaalf mensen in dienst. Er wordt ook voor hem gewerkt in thuisarbeid. Er staat «maître chaussurier & bottier» gegraveerd op een koperen naamplaat aan de voorgevel van de Leuvensestraat 5. Je kan er niet alleen terecht om schoenen te laten herstellen, ze vervaardigen er ook. Er is vraag naar militair schoeisel bij Herman door officieren. “Zijn beleid heeft de familie Van Kerckhoven getransformeerd. Het was een man van vooruitgang. De richtingen die hij aan de familie heeft gegeven gidsen onze stappen vandaag nog.“ – Pieter

Aarschot, Orleanstorenruïne. Overblijfsel der stadsomwalling gebouwd in 1288 Afgebroken in 1782. Thans uitkijktoren met oriëntatietafel

Achterkleinzoon Pieter (15) onthult jaren later “belangrijk detail” dat hij niet mocht onderzoeken: Het leiderschap van Herman, dat de familie „transformeert“ wordt na het tranendal over de dood van Josephina op 60 jarige leeftijd in 1918 door een schandaal overschaduwd. De familie Van Kerckhoven schiet in kramp nadat de patriarchale familievader  een affaire heeft met Maria Nijs met wie hij nog een dochter krijgt. In het zicht van de dood trouwt hij met haar voor de kerk. « Die van oep de Buinnewaak » (Bonewijk) wordt als een buitenechtelijke dochter aanschouwd. De kinderen uit Hermans’ eerste huwelijk vinden dat zij meer rechten hebben dan hun halfzus en Maria wordt tijdig onterfd. Het is een publiek geheim. Frie en zijn broers doen alsof zij niet bestaan heeft. „Walle wete van niks. Da kan wel zaan dat er iet geweest is… .“ Telkens er één van de tantes van Frie sterft, wordt er gevreesd dat de halfzus haar deel van de erfenis zal komen opeisen. « Maar ze zal toch niks zien. Die van Naas krecht niks!» De kwestie leidt tot een straatgevecht tussen Guy, de neef van Frie, en een nakomeling van Maria Nijs die hij knock-out slaat.

De waarheid verzwijgen is goud begraven. – Pythagoras

VOLGENDE BIJDRAGE DOOR JESSE VAN KERCKHOVEN (Tilburg, 2025)

Beste Pieter,

Over de familie Van Kerckhoven kan ik u proberen schetsen wat de familiesituatie was op verschillende tijdstippen. Ik kan u een idee geven van de broers en de zus van uw aartsvader Herman. De info die ik heb is vooral verzameld van officiële documenten zoals bevolkingsregisters, aktes e.d. Sommige weetjes komen dan weer uit een weekblad als de Arend, wat ik indertijd doorspitte in de hoop zoveel mogelijk over een Van Kerckhoven te weten te komen.

Langs mijn eigen tak heb ik helaas nergens dagboeken of dergelijke gevonden. Veel fotomateriaal heb ik evenmin, al heb ik verzameld wat ik kon.

Ik ga beginnen bij Carolus Josephus Van Kerckhoven, die werd geboren in Morkhoven op 19/03/1817. Dat is onze laatste gezamenlijke voorvader. Geboren dus te Morkhoven, zijn beide ouders waren landbouwers. Over twee broers van zijn vader heb ik info uit hun militaire loopbaan. Adrien Van Kerckhoven diende (63e régiment d’infanterie de ligne, 14 octobre 1806-30 mars 1809 (matricules 3 601 à 6 588). – Visionneuse – Mémoire des Hommes). Petrus Josephus Van Kerckhoven werd afgekeurd wegens een te kleine gestalte (<1,55m) en een mankend been vol zweren (Zoekresultaten – AGATHA; niet meer raadpleegbaar sinds overgang naar Agatha). Ook Adrien was slechts 1,55m. Die Van Kerckhoven waren dus niet al te groot.

Op 28/08/1838 schreef Carolus Josephus zich uit in Morkhoven (zie bevolkingsregister) en trok hij naar Aarschot.

In een bevolkingsregister in het kerkarchief (uit 1846), waar ik helaas geen kopie of foto van heb, staat zijn adres geregistreerd als Neerstraat 9, waar hij woonde met zijn zus Henrica.

Hij huwde in Werchter op 01/08/1850 met Anna Rosa Coremans uit Baal. Hij was toen zeeldraaier, zij landbouwster.

Hun kroost:

1. Maria Theresia Van Kerckhoven; 03/03/1851 – 12/06/1939 – zij bleef ongehuwd en kinderloos. Ze had een winkeltje.
2. Alfons Josephus Van Kerckhoven; 18/03/1852 – 25/04/1917. Mijn voorvader. Hij was postbode.
3. Herman Franciscus Josephus Van Kerckhoven; 21/11/1853 – 24/04/1936. U welgekend.
4. Carolus Van Kerckhoven; 24/08/1855 – 01/02/1857
5. Carolus Van Kerckhoven; 08/08/1857 – 17/02/1928. Hij werd zeeldraaier.
6. Andreas Van Kerckhoven; 22/12/1858 – 30/01/1925. Winkelier. Soms ook André of Henri in bepaalde aktes.
7. Philippus Josephus Van Kerckhoven; 04/07/1861 – 06/08/1865
8. Juliana Julietta Van Kerckhoven; 27/08/1864 – 28/08/1866

Bleven dus over; 1 dochter en 4 zoons. Moeder Anna Rosa Coremans overleed op 13/09/1871, slechts 49 jaar oud. Vermeld adres: Mechelschestraat 21. Op dat adres hadden de Van Kerckhovens zich definitief gesetteld. Het huis was hun eigendom. Vader Carolus was zeeldraaier, maar mogelijk was daar ook een winkeltje.

Op 17/10/1887 overleed Carolus, 70 jaar oud. Bij hem woonde op dat moment nog dochter Maria en zoon Carolus. De rest was reeds uit huis en gehuwd. Er verscheen al snel een advertentie in De Arend voor de verkoop van inboedel (A-C-K-ARE-14.pdf, pg 69), maar ik heb info dat op 09/12/1887 dochter Maria haar broers uitkoopt. Zij bleef dus in het ouderlijke huis wonen, waar ze haar winkeltje verder runde. Op 28/05/1925 verkocht zij haar eigendom (intussen nummer 29). Als ik het Gasthuis (waar zij overleed in 1939) als rusthuis mag interpreteren, dan zal zij daar gewoond hebben in haar resterende jaren. Anders is het mij onbekend waar zij haar oude dag doorbracht.

Alfons huwde met Maria Theresia Smeyers uit Schaffen. Zij woonden eerst in de Diestsestraat (in een huurhuis?), maar circa 1900 langs het Schaluin nummer 17 (wél hun eigendom). Hij was postbode, zij huisvrouw. Alfons deed ook aan zeeldraaien in bijberoep.

Een foto met Alfons uit 1898, in groep met de Aarschotse postbodes. Alfons Van Kerckhoven zit uiterst rechts op de foto. Alfons was een werkend lid van de Vlaamsche Broederbond. Ik heb geen idee hoe sterk Vlaamsgezinde gevoelens aanwezig waren in zijn gezin of de Van Kerckhovens tout court.

Het huis van Alfons werd door de Duitsers platgebrand tijdens hun intrieste doortocht in augustus 1914. Alfons en gezin vluchtten naar Tilburg. Met hen zijn zus Maria (geen idee of haar winkeltje ook afgebrand was). Zij werden op 8/10/1914 geregistreerd in Tilburg. Zijn zoon Jules huwde er een Nederlandse en stichtte een schoenenwinkel, die pas in 2021 na 4 generaties de boeken neerlegde. Alfons overleed in 1917 in Tilburg aan leverfalen.

Zijn weduwe keerde nooit terug naar Aarschot (volgens vrijgeleide wel, zie bijlage, maar in realiteit niet). Zij bleef rond Gent wonen (jongste zoon Jef had daar een hoge functie bij de Post) en stierf uiteindelijk in 1942 in Essen (zie bidprentje). Hun nakomelingen verspreidden zich over heel België. Slechts twee zoons stichtten families in Aarschot: Karel (mijn betovergrootvader), op de Braekepoort en Edmond, ook postbode, die in de Rumoldus Wetzstraat woonde.

Carolus was ook zeeldraaier. Woonde in 1890 in de Neerstraat 28 (advertentie De Arend). De kiezerslijsten uit 1919 (beschikbaar via Archiefbank Hageland) vermelden Diestsestraat 6 als adres. Ik weet niet veel over hem. Hij had een zoon, Jan, die leraar was en drie dochters. Zijn nakomelingen bleven niet in Aarschot. Met een kleinzoon van hem, Henri Hommelen, had ik een jaar of 7 geleden een keer telefonisch contact, maar daar is niet veel uit voortgekomen. Hij was toen al ver in de 90 en is intussen ook overleden. Meer weet ik niet over hem of zijn nakomelingen.

Andreas (soms dus ook André, of Henri) was een meubelmaker, met vrouw en zoon voor zijn winkel. Uit zijn eerste huwelijk had hij een zoon Lucien. Uit zijn tweede ook; Ernest. Hij woonde op de Theofiel de Beckerstraat 48 (daar was ook de winkel). Zijn zoon Lucien huwde in 1917. Op de huwelijksakte staat dat Andreas Aarschot ontvluchtte in 1914 maar dat sindsdien elk spoor ontbreekt. Deze wending is voor mij recente info, ik had dat nog niet eerder ontdekt. Ik heb geen idee wat er zich in die periode afgespeeld heeft. In de registers van aankomst in Aarschot (vnl. gevluchte Aarschottenaren die terugkeren) is er nergens een vermelding van Andreas. Hij overleed in Leuven. Zijn zoon Lucien was één van de aangevers.

Nog enkele losse weetjes of zaken die mij opgevallen zijn:

• Met Alfons, zijn zoons Edmond en Jef; met Richard (zoon van Herman); met Lucien (zoon van Andreas) had de familie Van Kerckhoven 5 leden die ofwel postbode waren of werkten bij de Post in een hogere functie. Zij die niet voor de post werkten, hadden vaak winkels (Maria, Herman, Andreas, ..).
• Alle kinderen van Carolus Jos. en Anna Rosa Coremans hadden een keurig handschrift (toch als ik hun handtekeningen op verscheidene aktes bekijk). Ik vermoed dus dat zij allen een volwaardige schoolloopbaan gehad hebben.
• Zus Maria, die kinderloos bleef, was liefst 8x doopmeter van neefjes en nichtjes.
• De zeeldraaiers onder de Van Kerckhovens (toevallig 3x een Carolus/ Karel/ Charles) maakten zelen voor de klokken in de kerk in Aarschot. Er zijn tal van facturen (de oudste uit 1898) te vinden in het archief van de Kerkfabriek. Mijn betovergrootvader was de laatste Aarschottenaar die zelen maakte. Ergens vanaf de jaren 1930 werd het beroep definitief ingehaald door industrialisatie. Het standbeeldje op de Braekepoort is een aandenken aan het ambacht en daar geplaatst omdat mijn betovergrootvader er als laatste zeeldraaier zijn leven lang het ambacht uitoefende. Zijn materiaal is na zijn dood aan het museum geschonken en staat daar volgens mij permanent tentoon gesteld. Het materiaal zou, zo heb ik mij laten vertellen, nog meegaan van zijn grootvader, dus Carolus Josephus uit Morkhoven. Geen idee of dit uit sentiment een verzinseltje is, of dat het materiaal echt van pakweg 150 jaar geleden is.

Zo. Ik hoop dat ik een paar interessante weetjes heb kunnen delen. Wie weet kan het u helpen hier en daar een aanvulling te doen op uw website. Voor een coherent levensverhaal heb ik, althans naar mijn eigen aanvoelen, net te weinig concrete en/of persoonlijke informatie.

Beste groeten,

Jesse (februari, 2025)

III Van Christus tot God >>>

Een van de bijzonderste graftombes op het stedelijke kerkhof van Aarschot is ongetwijfeld dat van de stamvader, zijn vrouw, hun zeven ongetrouwde dochters en het broertje van Frie, dat eveneens Godfried heette. Het is een grafkelder met een Jezusbeeld in bruine ijzerzandsteen. Er staat een opschrift ‘Van Christus tot God’. Kanunnik professor Lemaire (1878-1954) zorgde voor het ontwerp. De docent architectuur ontwierp ook het hoofdaltaar van de Onze-Lieve-Vrouwekerk. ,

“Volgens de traditie werden er met Allerheiligen voor de grafkelders van de dierbaren witte chrysanten neergelegd. Voor de verborgen dochter Maria Nijs, die wat verderop lag (haar grafduur is ondertussen ten einde), zeiden we ook een gebedje maar zij kreeg geen bloempot. Jaarlijks vroeg ik wie zij geweest was. Mijn pa alludeerde met een moment van gêne op een aangetrouwd familielid zonder in detail te treden.‘‘ – Pieter

Bekende kunstenares Anne-Mie is geen familie. “Last onze kant zen ze iejer mee erreven’in gank lak mee kunst.” – Pieter (foto: Den Haag 2023)

Friedhof im Schnee – Öl auf Leinwand – Caspar David Friedrich

hodie mihi, cras tibi (heden ik, morgen gij)

IV Martelaar van Aarschot >>>

Richard en Louisa Vermaelen Van Capellen, grootoom en groottante van Godfried

Richard wordt standrechtelijk geëxecuteerd in het bijzijn van zijn zwangere vrouw met haar dochtertje op de arm. Zijn zoon Richard wordt pastoor aan de Onze-Lieve-Vrouwekerk van Laken en zal de huwelijksmis opdragen van Godfried met Mia.

Het overlijdensprentje van de grootoom van Frie

„In many parts of the world I have seen terrible and revolting things, but nothing so ghastly, so horrifying as Aerschot.‘‘ – Alexander Powell, Amerikaans oorlogsjournalist.

(1996) Godfried laat zijn notariaat over. Hij haalt uit de brandkoffer van het kantoor persoonlijke documenten waaronder de getuigenis over WO I geschreven door zijn groottante Louisa Vermaelen Van Cappellen. Hij legt aan Pieter uit dat hij die heel zijn leven bewaard heeft en nu aan de Heemkundige Kring van Aarschot zal schenken.

Mijne vlucht

Vele jaren geleden kreeg onze erevoorzitter W. Schroeven van wijlen notaris G. Van Kerckhoven, trouw lid van onze HAKVH, het hierna volgend getuigenis. Ludovica Maria Van Capellen, weduwe van Richard Vermaelen, vertelt hierin wat ze meemaakte in Aarschot. Dan de radeloze vlucht met haar 6 jonge kinderen. De dankbaarheid tegenover de mensen in Nederland die zich over haar gezin ontfermd hebben. En tenslotte het verschrikkelijke nieuws. Uit respect voor dit getuigenis, werd er geen letter aan veranderd. We hebben er twee zinnen laten uitspringen: de eerste is de zoveelste illustratie van “Man hat geschossen”; de andere, in de laatste alinea, waarin ze het dramatische nieuws verneemt (let op de datum!). Vermoedelijk werd dit getuigenis opgesteld voor een plaatselijk blad (misschien van de eerwaarde zusters?), onder de hoofding “Mijne Vlucht”.

19den Augustus van het jaar 1914

Van ’s morgends 6 uren moesten wij in onze kelders vluchten, wij hoorden niets dan het gebulder van ’t kanon. Alle huizen wierden gesloten, al het volk dat op straat was, vluchten weg, want aan zoo iets hadden wij ons toch niet verwacht. Zoo hebben wij in onze kelders gezeten tot rond 9 uren; de stad Aerschot was ingenomen door de Duitschers, hun leger was te machtig; onze soldaten konden niets tegen hen. Wij moesten onze vensterluiken en deuren wijd open zetten. Onze Burgemeester met de Duitschen generaal, gevolgd met soldaten met de bajonet op ’t geweer doorkruisten de straten van onze stad. Op hunnen doortocht moeste wij allen onze armen omhoog houden tot teeken van over geving. Dan moesten al de mannen met opgeheven armen zich naar de groote plaats begeven. Van daar werden ze buiten de stad geleid waar de Duitschers ze omtrent 2 uren gehouden hebben. De mannen die ze dachten dat militaire waren, moesten zich heelemaal ontkleeden. Onder hen bevond zich mijn man, maar hij wierd toch seffens in vrijheid gesteld. Al onze wapenen hadden wij van in den voormiddag voor ’t stadhuis moeten komen neerleggen. Den heelen namiddag doorkruisten de Duitsche troepen onze stad; die begaven zich voorts naar Leuven en Brussel. Wat waren zij sterk gewapend, alles wel ingericht, zoo een machtig leger. Wij zegden nog tegen malkaar: wat kan ons klein België, ons leger tegen zulk een groot machtig leger, zulke zware kloeke mannen. En toch hebben onze soldaten ze weerhouden; en toch denken wij dat de eindoverwinning die van de Verbondene, de onze zal zijn. Terwijl ze onze straten door liepen, braken zij de ruiten van al onze vitrienen en plunderden ze allemaal leeg. Wij waren verplicht onze vensterluiken te sluiten daar er geen glas meer in stond. Recht over ons was eenen grooten ijzewinkel; zij hadden voor eenigte duizenden franks poeder in huis. Alles hebben zij moeten afgeven, op kleine stootwagens laden en in den Demer (rivier die de stad doorloopt) klinken. Den heelen namiddag hebben wij de Duitsche soldaten eten en drinken gegeven. Zij betrouwden ons niet: Van ’t water moesten wij zelf eerst drinken voor dat zij het gebruikten daar zij bang waren dat wij hun zoude vergeven hebben.

Tegen den avond zat ik met mijn man in de plaats die op de straat uitgaf als er ineens eene Duitsche overheid binnenkwam. Die vroeg mij of ik 30 soldaten kon laten slapen. Ik antwoordde hem dat dit moeilijk was daar ik 6 kinderen had. Hebt gij nog wapenen? vroeg hij. Neen, zeg ik hem, wij hebben alles afgegeven dezen morgend. Daarmede ging hij heen. Hij was pas buiten toen er 2 soldaten binnen kwamen die zich naast de deur plaatsten en begonnen op de straat te schieten. Ik vluchtte met mijn man en aller haast de andere plaats in. De kinderen op het hooren van ’t schieten kwamen vol schrik uit den tuin geloopen waar zij rustig aan ’t spelen waren. Wij kropen allen gelijk in eenen hoek. Wij konden daar 5 minuten staan als er 2 soldaten de plaats binnen kwamen en ons allen gelijk met den kolf van hun geweer op straat duwden. De kinderen jammerden en huilden van schrik maar niets kon helpen. Wat zagen wij op straat: Daar stonden al vele menschen van onze straat. Er wierden er nog uit de kelders gehaald. De vrouwen wierden zoo maar met hunne haren op straat gesleept, anderen wierden er op geworpen. Als wij daar allen gelijk stonden, begonnen ze ons te beschieten en wilden ons allen dooden.

(Er volgt hier een verwarrend gedeelte. De geleden angst werd vermengd met herinneringen aan de wilde schietpartij. Wat een tafereel heeft zich daar op de Grote Markt afgespeeld!)

De kinderen schreeuwden in kermden; de groote bidden en smeekten Onze LIeve Vrouw van Aerschot, het Heilig Hart van Jezus, opdat ze ons zouden gered hebben. Onze kinderen, moedigden wij aan en zegden dat dit geen pijn deed en dat we op enige minuten tijds in den hemel waren. Onze kleinste kinderen staken wij genoeg vooruit opdat zij ook zouden getroffen zijn, dat zij toch niet zouden overgebleven hebben aan die moordende Duitschers.

(In haar beschrijving loopt de vrouw vooruit op de feiten. We lezen haar wanhoop, haar heftige emoties: De Duitsers hebben onze mannen doodgeschoten – hoe moeten wij verder?!)

Waarvoor hebben die barbaren ons daar allen niet gedood, dat die onschuldige kinderen en moeders alleen moesten op de wereld blijven; wat is het leven nog voor ons; wat staat er onze kinderen nog te wachten? Onze burgemeester zagen wij daar ook. Wij smeekten hem voor ons ten beste te spreken, wij waren allen onschuldig. Maar hij kon niets meer doen voor ons, hij zelfs was ook gevangen. Die Duitschers betichtten ons hunnen generaal gedood te hebben, maar wij hadden geen wapens meer, wij konden niets meer doen! Onze burgemeester had ons zoo goed vermaand om kalm te wezen en dit hadden wij ook gedaan. Als zij ons zoo een kwart uurs beschoten hadden, wierden wij allen naar de markt geleid.

(Vanaf hier vervolgt het verhaal van de gebeurtenissen.)

Daar aangekomen riepen de Duitschers de mannen alleen en de vrouwen alleen.

Mijn man dien had zijn jongen van 3,5 jaren op zijnen arm. Hij heeft hem naast mij gezet. Dit was ’t laatst, nog geen vaarwel kunnen zeggen, zoo moeten scheiden van malkaar, dit is te wreed, wat is den oorlog toch verschrikkelijk voor degenen die er slachtoffer van zijn. Die burgers wierden seffens naar de Leuvensche poort gedreven, (In de woorden hierna zit ook weer verweven wat ze nadien heeft horen zeggen.) 75 waren zij bijeen, waar zij onmiddellijk met een mitrailleuse gedood werden, zonder eens te vragen wat zij misdaan hadden. Onschuldig hebben zij daar allen hun bloed vergoten, het waren bijna allen Vaders van huisgezinnen, wat weduwen en weezen hebben zij daar niet gemaakt.

Al die vrouwen en kinderen moesten op de markt blijven staan. Ik stond er met 6 kinderen: de oudste een meisje van 10 jaar, een meisje van 9 jaar, een meisje van 7 jaar, een jongen van 3,5 jaren, een meisje van 2 jaar en een jongen van 9 maanden. Er waren vrouwen die daar stonden met hunne kinderen half gekleed, er waren er die blootsvoet waren, het eene schreeuwde van hier, het andere van daar. Terwijl wij daar stonden passeerden er nog altijd maar duitsche soldaten; die maakten ons uit voor zwijnen en van alle leelijke woorden, ik kan ze allemaal niet noemen. Zij zegden dat zij de stad gingen bombardeeren en dat wij daar allen gelijk de lucht in vlogen.

Er wierden verscheidene huizen van de groote markt in brand gestoken. Er zijn er 2 van mijne kinderen die duitsche soldaten boven op ’t dak een huis zien in ’t brand steken hebben. Dan waren die kinderen toch zoo bang en wij konden hen toch niet helpen. Wat hebben ons die uren daar dagen getoond, omdat wij toch allen zoo bang waren. Die huizen hebben wij allen moeten zien afbranden. Terwijl wij daar stonden rond 7 uren (19uur) wierd den zoon van den Burgemeester gevangen genomen, naar het stadhuis gebracht, een jongen van 16 jaar. Hij wierd uitgescholden, geduwd en gestooten door de duitsche soldaten. De dame van den Burgemeester met hare dochter wierd ook tusschen ons midden gebracht. Langs alle kanten wierden er nog burgers naar de markt gebracht, dien de duitschers uit de kelders en plaatsten waar zij hun verscholen hielden uithaalden. Zij wierden allen naar de Leuvensche poort gebracht waar er nog vele van gedood zijn. Rond 11 uren ’s nachts wierden den Burgemeester met zijn zoon weggeleid onder de hoede van vele duitsche soldaten, ook zij gingen hunnen dood te gemoet. Rond middernacht kregen de duitschers toch een beetje medelijden met ons, wij konden niet meer staan; de kinderen waren toch zoo moeden die hadden zich oop de steenen neergelegd. Dan hebben zij de huizen van de groote markt gaan plunderen, dan brachten zij ons matrassen, dekens, tapijten, stoelen, canapés, zetels om ons wat te laten rusten. Voor de kinderen brachten zij ook lekkernijen, water, wijn, champagne, bier om te drinken; dit haalden zij alees maar uit de huizen.

Rond 3 uren ’s nachts mochten wij naar huis terugkeren. In onze huizen durfden wij niet teruggaan. Eene dame die rechtover mij woonden, zegden van bij haar te komen dat mijne kinderen een beetje konden rusten. Daar waren wij toch met 40 vrouwen en kinderen bijeen. Gelijk wij daar waren, legden de kinderen hunne hoofdjes op tafel neer en rusten, zij waren toch zoo moede, wij konden niet slapen en brachten onzen tijd door met bidden.

20 Augustus

Tegen den morgen dachten wij ieder naar ons huis terug te keeren, toen rond 8 uren Duitsche soldaten binnengelopen kwamen en zegden dat wij seffens de stad moesten verlaten, want dat de stad in brand gestoken wierd. In allerhaast, zonder iets te kunnen mede te nemen, op de vlucht waar naartoe dat wisten we zelfs niet. Onderwegen kwamen wij nog altijd Duitsche troetpen tegen, dan moesten wij onze armen omhoog steken te teken van overgave. Het kleine meisje van 10 jaar, het was warm, zij moest de kleine van 2 jaar dragen, haar anderen arm omhoog houden; zij kon bijna niet voort. De kinderen waren allen zo bang. Onderweg zagen wij niets, alles was doostil, hier en daar dode soldaten, daar stukken hoeden, ransels, schoenen, geweren die stuk waren, alle huizen die aan de steenweg stonden waren allen afbebrand. Koeien en varkens hoorden men schreeuwen en liepen langs alle kanten rond, menschen zagen wij niet, niets als verwoesting.

Na een uur gaan hebben wij ons in binnenwegen begeven; we kwamen aan een hoeve waar wij mochten verblijven. Tegen de avond rond 4 uur als wij dachten van mogen gerust te zijn, kwamen er toch wel 300 Duitschers naar de hoeve. Wij zaten allen in den boomgaard. Er was seffens eene overheid die tot bij ons kwam en zegde dat de dame van de Burgemeester zich in ons midden bevond en dat wij ze seffens moesten bekend maken. Niemand antwoordde. Eindelijk kwam er eene dame vooruit en sprak in de naam van ons allen: dat wij de dame van de Burgemeester niet kenden en dat zij tusschen ons zich niet bevond. Hij zegde dat wij in de boomgaard moesten blijven en dat wij zouden bewaakt worden en indien wij de waarheid niet zegden dat zij de moeders zouden doodgeschoten hebben en de kinderen alleen gelaten. Men kan denken wat bange uren wij daar doorgebracht hebben. Al de mannen die de Duitschers daar in de buurt vonden, wierden allen gevangen genomen en op de schelft, een plaats boven de schuur, bij malkander geduwd maar daags nadien werden zij allen losgelaten. Tegen 7 uur ’s avonds moesten wij allen binnen in de hoeve gaan. Er wierd ons eene plaats aangewezen, waar wij allen onzen nacht moesten doorbrengen: cement stenen moesten dienen tot rustplaats van de kinderen en voor ons ook. In die plaats moest groot licht blijven dat de duitschers ons minste beweging konden waarnemen. Aan de deur stond eene wacht duitsche soldaten, indien wij ’s nachts tot aan de deur kwamen, wierden wij doodgeschoten. Ik dacht dat de dag nooit ging aanbreken; slapen was onmogelijk, de kinderen rustten ook niet; wij hadden allen honger en eten was er niet te krijgen. Wat waren wij allen blijde als de morgend aanbrak. Onze kinderen vroegen naar eten en er was niets om un te geven. Wij wisten niet hoe wij daar zouden weggeraakt hebben, niemand durfde de duitsche overheid aanspreken, wij waren gevangen. Eindelijk nam ik toch de stoutheid aan eene overste aan te spreken, hij kon gelukkig wat fransch spreken. Ik vroeg hem om mogen naar Werchter te gaan, dat mijne Zuster daar woonde en dat mijne kinderen schreeuwden van honger. Hij stond wat na te denken en stemde toe. Zodus wij voorui met nog 2 andere dames met verscheidene kinderen. Onderwegen hadden er buitenlieden medelijden met ons, die ons eten en te drinken gaven en die de kinderen die niets aan hunne voetjes hadden een paar oude schoentjes gaven. Dan zijn wij naar een dorp gegaan bij kenissen, waar wij 2 dagen verbleven hebben.

Dan kwam men ons vertellen indien wij terugkeerden naar Aerschot, dat wij onzen man mochten gaan halen in de kerk, dat zij daar opgesloten waren en indien de vrouwen hen kwamen halen dat zij dan mochten mede naar huis komen. Vol moed naar huis. Het was stikkend heet. Onze kinderen liepen, zij waren toch zoo blijde hunnen Vader te kunnen gaan halen. In Aerschot gekomen gingen wij seffens naar de kerk, maar hij was er niet te vinden. De duitschers zegden ons dat er mannen aan ’t werk waren voor hen en dat zij tegen den avond terug kwamen. Tegen den avond zijn wij terug gaan zien, maar hij was er niet te vinden. Dan zijn wij toch in Aerschot gebleven met het gedacht van onzen man terug te vinden.

Zo hebben wij 3 weken tusschen de duitschers geleefd. Op straat durfden wij niet komen. Tegen den avond moesten wij dikwijls naar de kerk gaan om de nachten daar door te brengen. Soms wierden wij daar dan voor 2 dagen opgesloten en dan moesten wij leven van wat oud brood en dikwijls beschimmeld brood en wat water dat de duitsche soldaten ons gaven. Voor onze kinderen hadden wij dan een stuk oud tapijt gevonden waar zij hun moesten op neerleggen voor te slapen; dan voelden zij toch die koude stenen zo niet.

Als al het volk ’s avonds bij een was in de kerk, zegden de duitschers dat wij mochten gerust zijn, dat zij dit gedaan hadden voor ons goed. Dit was maar juist gezegd of de soldaten begonnen ons gedurende 5 minuten te beschieten. Al het volk was opnieuw vol schrik, de kinderen huilden en kermden. Dan lieten zij ons toch den heelen nacht met rust, maar wij werden toch altijd bewaakt door vele soldaten met de bajonet op ’t geweer. Met de kinderen hadden de soldaten wat medelijden en die kregen dan altijd wat lekkernij.

Wij waren nog eens, dat wij ’s avonds moesten naar de kerk gaan, toen hadden de duitschers de pastoor van Gelrode (een klein dorp op een half uur afstand van Aerschot

……. wordt vervolgd

Ours fabriqué par des soldats dans les tranchées entre 1914 et 1918

Toile grattée en fibres cellulosiques; attaches métalliques; truffe et bouche brodées certainement en fil de coton; peinture sur les articulations et autour du nez; yeux en verre, rembourrage en fibres végétales type paille

Pendant la Première Guerre mondiale, la marque anglaise, JK Farnell commercialise des ours miniatures en mohair, aux couleurs du drapeau britannique, destinés à être offerts aux soldats comme porte-bonheur et pouvant être portés dans la poche d’une veste. Leur petit museau relevé et leurs yeux placés très hors de la poche! Dans les tranchées, certains soldats en ont fabriqué avec les moyens du bord, par expemple avec du tissu d’uniforme, en conservant cette physionomie très caractéristique.

V Arthur en Tinneke >>>

@

Arthur en Clementina Van Kerckhoven Van Dyck

Arthur (foto: omstreeks 1900)

Tineke Van Dyck rechts in beeld (foto: omstreeks 1900)

De moeder van Frie als studente aan het internaat in Champion bij Namen

Julia Van Dyck – zus van Tineke – tante van Godfried – exploiteerde een café op de Meulenberg

Lucien Van Dyck – broer van Tineke – oom van Godfried

Godfried is gefascineerd door zijn oom, de kerkbaljuw, ook wel ‘suisse’ genoemd. De kerkbaljuw begeleidt plechtigheden en onthaalt bezoekers in de kerk Onze-Lieve-Vrouwekerk van Aarschot – De suisse is de halfbroer van Tineke Van Dyck

Champion (Namur) – Pensionnat – Vue extérieure – waar Tineke intern is

Tineke is afkomstig van de Meulenberg. Zij speelt keurig piano en zal later piano les geven aan haar kleinzoon Guy.

Clementina Van Kerckhoven Van Dyck (1897-1963)

Arthur in het midden met sigaar

Huwelijksportret van Arthur en Clementina

Arthur en Clementina krijgen samen vier zonen: Paul (1922-2011), Jos (1925-2005), Godfried (1926-1929) en Aimé Godfried (1930-2013)

Arthur rechts in beeld, in het midden rechtstaand zijn broer Richard Van Kerckhoven. De twee jongens links zijn onbekend.

Oorlog en vrede

In augustus 1914 neemt het Duitse leger Aarschot in. De Duitse overheid beschuldigt de Aarschottenaren ervan hun Duitse kolonel doodgeschoten te hebben. Arthur, die Duits spreekt wordt onder dwang gevraagd een document te ondertekenen waaruit zou moeten blijken dat de Aarschottenaren inderdaad de Duitse kolonel doodgeschoten hebben. Arthur weigert en krijgt daarvoor klappen op zijn hoofd. Door dit te weigeren blijven de Aarschottenaren officieel vrijgesteld van de verantwoordelijkheid voor de dood van de Duitse kolonel. Arthur moet abrupt zijn studies voor apotheker in Leuven stop zetten en wordt gedeporteerd naar een werkkamp.

Arthur kruipt door het oog van de naald en komt na een jaar in een Duits werkkamp eindelijk terug vrij. Wanneer hij met de trein in Aarschot aankomt is hij verzwakt, ziek en kan door uitputting nauwelijks meer staan en lopen. Zijn zusters die hem aan het station opwachten, herkennen hem niet meer. Nadien blijft Arthur kampen met een frêle gezondheid.

Een keer heb ik mijn vader volgend verhaal horen vertellen en het maakte hem verdrietig: Hij vertelde waarom na WO I de gezagsdragers van Aarschot weigerden zijn vader Arthur te eren voor zijn heldendaad. De reden was omdat Arthur Van Kerckhoven nauw bevriend was met een liberale minister en er in Aarschot de katholieke partij o.l.v. de adelijke burgemeester Coomans de Brachène aan de macht was. Papa zei dat de burgemeester, tevens brouwer en notaris geen concurrentie duldde. Dat die naast politieke ook geen economische macht wilde delen. Andere belangrijke kandidaat investeerders voor Aarschot werden een voor een afgewimpeld. Toen ikzelf in de gemeenteraad zetelde diende de Heemkundige Kring een voorstel in om het ‘Kerkplein’ om te dopen in het ‘Guillaume Coomans de Brachène plein’. Ik heb dat tegengehouden. Arthur hadden ze echter wel aangesteld als secretaris-schrijver van de stad maar voor vader had er een extra eerbetoon bijgehoord.” – Pieter

Arthur en Tineke (foto: 1937)

Godfried vraagt zich af waarom tijdens WO II zijn vader met zijn gezin naar Larochelle vluchtten. In de jaren ’80 gaat Godfried met zijn gezin op vakantie in Larochelle en bezoekt hij de plaats waar zij verbleven tijdens W0 II.

Arthur rechts in beeld

Arthur en Clementina Van Kerckhoven Van Dyck

Op de achterkant van deze postkaart staat vermeld: Aarschot ‘Drossaarde’ gebouwd in 1470 door Willem van Croy. Aangeslagen in 1797. Thans stadhuis en muzeum voor Heemkunde.

in de plek van het Drossaarde…

Arthur wordt secretaris op het stadhuis “Drossaarde”, waar hij het bevolkingsregister met zijn zorgvuldig handschrift aanvult. Over de fataliteit van zijn gezondheid blijft hij liever discreet.

Arthur Van Kerckhoven (1892-1958) Als hij zich laat portretteren, kijkt hij vrijwel altijd ernstig, streng en afstandelijk recht de camera in.

Gewiekst handelaarster met neus voor textiel moet hard aan de bak.

identiteitskaart Tineke Van Dyck – let op haar handtekening – Tineke zet puntjes op de y – het rechtse stuk is ingevuld door de gendarmerie in Larochelle in 1940

Het ouderlijk huis van Godfried

Als WO I gedeporteerde kent Arthur zijn gezondheidslimieten en de ondernemer investeert in alle discretie zijn centen in een stoffen-en bontmantelwinkel voor Clementina en enkele handelseigendommen in het centrum van de stad.

« Bij het handeldrijven geldt niet alleen het omzetcijfers en winst maar ook het product en de mensen. Ge moogt niet gierig zijn met de klanten. Bij het afmeten kijk ik niet op een cm.” – Tineke Het loopt er storm en mensen komen van ver.

De authentieke retro ‘Brabantia’ opstap waarmee Tineke eindeloos coupons stoffen uit de winkelrekken haalt.

Godfried vergezelt zijn ouders bij het aankopen van stoffen in Brussel. Hier bij groothandel Wauquez waar nu het Stripmuseum is.

‘Etablissements Blum’ waar de wekelijkse aankopen verder gaan. (foto: jaren ’90)

Deze stoffen groothandel komt in handen van Anita Buelens uit Rillaar. De notaris staat in bewondering voor de elegant mooie en succesrijke dame. Zij stort zich met succes in de textielsector. Als jong meisje staat zij aan de basis van “de gouden jaren van Rillaar” door er o.a. het diolen-stoffen dorp van te maken. Vervolgens exploiteert zij een stoffenzaak in de Nieuwstraat te Brussel die uitgroeit tot een groothandel op de Antwerpsesteenweg aan het Ijzeplein. De commerce van mevrouw Buelens wordt de Belgische nummer één van textiel import-en export. Dit wordt gemeld door financieel-economisch nieuws Trends.

Haar dochter, Kitty Buelens is Pieters’ hartsvriendin. “Mijn vader vond het geweldig dat ik in jullie stoffen-groothandel kwam waar ook hij wekelijks naar toe ging met zijn ouders. Godfried was telkens geïnteresseerd of ik uw moeder gezien had. Hoe zij gekleed was en met welke auto zij reed. Ik herhaalde dan dat uw moeder zich met een chauffeur verplaatste in een donkergrijze ‘S-klasse’ met champagne kleurige kussens. “Ik hem ze pertang zien rijden met nen doenkerblauwe Jaguar. ’t Is niet te geloeweve hoe ver zij het gebracht heeft.” – Godfried Ongetwijfeld heeft uw mama een grote invloed op mij gehad. Zij hamerde er bij mij in dat Aarschot niet voor mij is. Dat ik naar Brussel of Parijs moest trekken.” – Pieter & Kitty halen hun p’tites histoires boven van omstreeks 1990.

Godfried II

Clementina kan de dood van haar driejarig zoontje Godfried niet accepteren en besluit haar nieuwste boorling dezelfde naam te geven. Op donderdag 14 augustus 1930 wordt Godfried in het ouderlijke huis geboren. De avond voordien gaf zijn moeder de vitrines een nieuwe invulling met nieuwste stoffen, om kooplustigen die naar de wekelijkse markt afzakken te laten wegdromen .

Daar is-ie dan eindelijk! Voluit heet de opvolger van de gestorven Godfried ‘Aimé Godfried Richard Jules Corneel’. Het godsgeschenk wordt opgedragen aan Moeder Maria. Zijn ouders leggen de belofte af dat ze hem tot aan zijn eerste communie in het wit en blauw zullen kleden, als smeekbede voor de genade van Maria om het kindje te behouden.

Aimé Godfried tot aan zijn eerste communie in het wit en blauw gekleed

In de marge van zijn overleden broertje wordt Frie opgelegd veel te bidden voor dat Godfriedje en voor hemzelf, opdat ook hij niet zal sterven. Er wordt een bruin lederen etuitje in zijn broekzak gestopt met daarin een paternoster, dewelke Frie tot bijna aan het einde van zijn leven mee zal dragen. Mia laat de paternoster verloren gaan met de droogkuis.

Godfried

Godfried

Als kind staat Frie een keer buiten op de drempel. Zijn oudere broer draait het zware rolluik naar beneden maar verliest de controle over de zwendel. Het grote rolluik schiet naar beneden en komt op het hoofdje van Frie terecht. Frie verliest het bewustzijn. De schrik slaat Tineke om het hart, zij vreest ook haar tweede Godfriedje te verliezen. Gelukkig heeft onze jonge held “nen hètte kop!”

“Suskewiet – Het mirakel gebeurt in Vlaanderen”

Het boekje is door Godfried gesigneerd. De rol van de herder wordt door Frie ten tonele gebracht in het Sint-Jozefscollege. Het is zijn mooiste jeugdherinnering.

(1937) Een verder overweldigend momento voor Frie is de première van Disneys tekenfilm ‘Sneeuwwitje en de zeven dwergen’.

Het circus – 1934 – Raoul Dufy (1877-1953) – olie op canvas – 65x81cm

De circuswereld is diepgeworteld in Godfrieds’ belangstelling. Zijn gezin is van de partij wanneer het Bouglione circus een bonte voorstelling geeft in Brussel. Van circus uitzendingen op televisie kan Frie maar niet genoeg krijgen.

In Aarschot noemt iedereen haar Tineke Van Dyck

Frie aan de zijde van zijn moeder
Frie en zijn broers prijzen dankbaar de niet-aflatende werklust van hun moeder, die het hart van de zaak is.

Het plechtige communie prentje van Frie

Frie en zijn moeder

Frie en zijn broers hebben zich hun hele leven schatplichtig verklaard aan hun moeder: Zij beschouwen haar als hun voorbeeld.

Frie met zijn ouders in Duisburg
Tijdens de Tweede Wereldoorlog slaat het gezin op de vlucht naar Larochelle. Daardoor gaat Frie maanden niet naar school. Na de oorlog reist Frie met zijn ouders mee naar Duisburg om de vernielingen van de bombardementen te aanschouwen. De blik van de in 1958 overleden Arthur doet afvragen wat er precies zich in zijn hoofd omgaat. Een blik op de gruwels van de twee wereldoorlogen kan helpen.

De band tussen Tineke en haar schoondochter Mia (opname: 2024)

Godfried

familieman Arthur

(1958) Arthur Van Kerckhoven is overleden, laten zijn zonen en zijn echtgenote Tineke Van Dyck aan Aarschot weten.

staande klok van Arthur

Protocol na overlijden Op het moment van overlijden van Arthur wordt uit respect de klok in de woonkamer stilgezet. Het tikken houdt op en het wordt stil in huis. Als een hart dat stopt met tikken. Het eeuwenoude ritueel van de klok stilzetten herinnert ons aan de vergankelijkheid van het leven en de noodzaak om stil te staan bij het verlies van een dierbare.

Een fotoalbum van de uitvaartplechtigheid van Arthur Van Kerckhoven

Wanneer Arthur overleden is wordt dit omgeven met ceremonieel en protocol.

Luc, Paul, Jos, Godfried Wanneer zijn vader overlijdt, is Godfried 28 jaar.

de overledene wordt thuis opgebaard

V.l.n.r. Guy, E.H. Richard Vermaelen, Luc, Paul

Richard, de pastoor van Laken wiens vader Richard Vermaelen (1868-1914) tijdens WO I in Aarschot kansloos vermoord werd door de vijandelijke troepen. Het was gebruikelijk om kinderen de voornaam van ouders, peter of meter te geven. Godfrieds’ grootmoeder was de zus van geëxecuteerde Richard.

In de Martelaerenstraat verzamelen zich heel wat nieuwsgierigen en gelovigen. De oudere man in beeld achter pastoor Richard Vermaelen is Richard Van Kerckhoven, de dooppeter van Godfried. Het jongetje naast de Eerwaarde is Guy Van Kerckhoven en het jongetje rechts in beeld is Luc Van Kerckhoven

In het midden tante Margaretha Van Kerckhoven en rechts van haar Godfried’s nicht Rosa. Rosa is de dochter van Richard Van Kerckhoven.

Bij een plechtige uitvaart gaan de priesters met misdienaars de overledene ophalen thuis… Aankomst van de lijkstoet van Arthur, vader van Godfried , aan de kerk (links: Kanunnik Emiel Polleunis (1900-1981) rechts E.H. Jos Goor. Na de lijkwagen gaan eerst de heren en veel verder de dames, de man of vrouw van overledene gaan nooit mee.

De eerste vrouw vooraan in beeld is Rosa Van Kerckhoven en links van haar Margaretha, een van de zeven zussen van Arthur Na een eerbetoon in zijn residentie in de Martelaerenstraat nummer 34, is het lichaam van Arthur Van Kerckhoven naar de Onze-Lieve-Vrouwekerk in Aarschot overgebracht.

Binnenaanzicht van de Onze-Lieve-Vrouwekerk in Aarschot tijdens de uitvaartdienst van Arthur Van Kerckhoven

Ter aarde bestelling van het stoffelijk overschot van wijlen Arthur Van Kerckhoven

V. l.n.r. tante Margaretha, de jonge Luc, E.H. Richard Vermaelen, de jonge Guy, Godfried, Jos, ceremoniemeester, Paul

Pergolesi: Stabat Mater (Emma Kirby) door The Academy Of Ancient Music, Chrisopher Hogwood. (1989) Pieter schenkt deze interpretatie aan zijn vader.

Tineke overlijdt 5 jaar na Arthur

(1963) Ze wordt 65 jaar oud en kampte gedurende de laatste jaren van haar leven met meerdere hartproblemen.

“Très malheureux est celui qui aime seulement les corps, les formes et les images. La mort détruira tout, essaie d’aimer les âmes, car tu les retrouveras.” – Victor Hugo

“Met onzegbare ontroering en diepe droefheid” kondigt Godfried het overlijden aan van Tineke, “zijn geliefde moeder”. De Aarschotse zakenvrouw overleed op dinsdag 5 mei. “Zij is vredig heengegaan, omringd door haar zonen.”

VI Broer Paul >>>

Paul, de oudste broer van godfried

Paul Van Kerckhoven (1922-2011)

Arthur, Paul, Jos, Tineke

V.l.n.r.: Arthur, Clara, Paul, Margaretha

Paul en Frie

Arthur is geabonneerd op De Standaard en als taalwerving de Franse krant Le Monde. Paul leest De Standaard, La Libre Belgique en vanaf ’68 de Vlaamse zakenkrant De Tijd.

Paul laat licht schijnen op de Vlaamse doktersfamilie van de Grote Markt

Arthur en Clementina verlenen in 1949 toestemming aan Paul om een huwelijk aan te gaan met Leentje, de dochter van dokter Marcel Gybels, die woont op de Grote Markt in Aarschot (vandaag het ING bankkantoor).

dokter Marcel Gybels (1892-1976) de schoonvader van Paul

Magdalena Sallets (1900-1968) de schoonmoeder van Paul

Magdalena is een brouwersdochter uit Betekom. Op de postkaart zie je links de brouwerij en mouterij ‘De Schrans’ en rechts de ouderlijke woning.

Wie is dokter Marcel Gybels eigenlijk?

dokter Marcel en Magdalena Gybels Sallets

Dokter Marcel Gybels is lid van de Frontbeweging. Tijdens WO I is hij aan het front aan de IJzer. Door de enorme zorgvraag krijgen soldaat patiënten niet meer alle mogelijke behandelingen. In de loopgraven moet de student geneeskunde kiezen wie hij wel behandelt en wie niet. Dokter Gybels wordt gecommandeerd door Franstaligen. Daar ontstaat de Vlaamse Beweging, een soort opstand tegen die culturele onderdrukking. Wanneer fronter Marcel Gybels terugkomt van de oorlog ligt hij mee aan de basis van de Vlaamse Beweging en de Volksunie. De Vlaamse hardliner steekt in Leuven een Franstalige kiosk in brand en wordt daarvoor drie dagen geschorst aan de universiteit. Dokter Gybels is ook een belangrijk activist van de taalkundige splitsing van de Katholieke Universiteit Leuven. In Aarschot op de Grote Markt hangt hij voor zijn gevel de Vlaamse Leeuw uit.

De studentenclub Ons Hageland – Bessemclub (Bezem) in Leuven. Marcel Gybels op de eerste rij, voor de man met sigaret.

De zwarte Rover P5 3 liter 6 cylinder uit 1959 van dokter Gybels
In het begin gebeuren huisbezoeken nog met paard en koets.

“Wat de mensen over je zeggen is niet belangrijk – wanneer ze niet meer over je praten: dat is pas verontrustend! – dokter Marcel Gybels

Marcel Gybels en Magdalena Sallets krijgen samen vier kinderen: Godelieve, Jan, Neleke en Leentje; de schoonzus van Godfried.

Jos en Lieve Torfs Gybels, de schoonbroer en de zus van Leentje

Paul Van Kerckhoven en Neleke Gybels (1933-2025), de jongere zus van Leentje

Leentje Van Kerckhoven Gybels en haar schoonzus advocaat Hélène Delperdange, gehuwd met dokter Jan Gybels.

“… De wereldvermaarde professor Jan Gybels (1928-2011) was neurochirurg en hoogleraar neurologie aan de KU Leuven. …” – De Standaard, 31 mei 2011

“On May 29, 2011, Jan Gybels, co-founder of the International Association for the Study of Pain, ex-president of the Belgian Royal Academy of Medicine, and world authority in pain research and pain treatment, suddenly passed away at the age of 82. … With his death, we lose one of the most ”human” of professors, one of the most scientific of neurosurgeons. Jan Gybels was born in 1928, in a small city in Flanders, not far from the university city of Leuven. His father was a highly respected physician, and it is likely that Jan inherited his interest in medicine and science from his father, of whom Jan always spoke in the most respectful terms. In the course of basic medical training at the University of Leuven, he also made his first steps towards neurophysiological research. … ” – Ron Kupers, Academia

(omstreeks 1942) De geneesheer had het identiteitsbewijs van zijn dochter Leentje nodig. Terwijl hij in de portefeuille van Leentje kijkt stoot hij op een foto van Jos Van Kerckhoven dewelke hij terstond verscheurt. Dat daardoor Leentjes ziel krast staat buiten kijf: „Kijk vader, je kan nu deze foto kapot scheuren maar mijn hart, de liefde voor Jos zal je nooit kunnen verscheuren“ reageert ze vreselijk nerveus voor alles wat er komen gaat. Dokter Gybels is geenzins van plan zijn dochter uit te huwelijken aan Jos. Dat kunnen de verliefden concluderen na een onderhoud met hun vaders. Diens broer, toekomstig geneesheer Paul komt wel in aanmerking. Paul en Jos worden overburen maar zullen mekaars drempel te gener tijd betreden.

Eric B., de zoon van banketbakker Délecta op de Grote Markt in Aarschot (foto: 1962) Luister naar Eric B. die vertelt over dokter en mevrouw Gybels. (opname: 2024)

V.l.n.r.: Arthur, Frie, Leentje, Clementina, Paul

Leentje en Paul (foto: 1964)

Frie, Paul, Leentje, Mia, Vera (foto: 1964)

“Früher engagierten sich in der Politik Menschen, denen es eine Ehre war, der Gemeinschaft zu dienen. Sie verlangten kein Geld dafür. Heutzutage arbeiten die Politiker nur im eigenen Interesse und in die eigene Tasche.” – Dr. Paul

Leentje (foto: 1964)

“Le luxe est une affaire d’argent. L’élégance est une question d’éducation.” – Sacha Guitry

Paul en Leentje zijn in de manoir “Les anges gardiens” in Belle époque stijl in Watermaal-Bosvoorde gaan wonen.

( omstreeks 1949 ) Paul start zijn loopbaan als geneesheer in Watermaal-Bosvoorde, waar hij met Leentje een gelukkig en sociaal leven uitbouwt. Paul heeft zelfs een getuigschrift bekomen, waardoor hij röntgenfoto’s mag nemen.

dokter Paul Van Kerckhoven in Watermaal-Bosvoorde

Vader Arthur dropt een bommetje op het gelukkige leven van Paul en Leentje. Hij verplicht hen om terug naar Aarschot te komen. Op die manier blijven de financiële belangen van de familie Van Kerckhoven in Aarschot gevestigd. Er komt steun (en tegenkanting) van het team suikertantes. Zij kopen voor het koppel het herenhuis in Aarschot, waar dokter Liekens zijn bloeiende praktijk heeft. Liekens wordt door de suikertantes van Paul uitgezet. Paul legt zich neer bij de wens van zijn vader. Hij keert om, terug richting Aarschot. Het is een terugkeer waarmee het koppel de rest van hun leven het moeilijk zal blijven hebben. Hun kinderen brengen maandelijks eigenhandig de pacht in baar geld naar de tantes. Natuurlijk trekt dit intern spanningen. Paul en Leentje moeten samen door en ze kunnen wel tegen een kras. Leentje gelooft in haar kinderen: “Ik wil vooruit en we gaan vooruit.”

Leentje

Paul is een paardenliefhebber en een gewaardeerd pianist. De virtuoos bespeelt het orgel van de Onze-Lieve-Vrouwe kerk in Aarschot. “In mijn kindertijd luisterde ik altijd gebiologeerd naar zijn improvisaties en vertolkingen van Brahms, Beethoven en Chopin.” – Pieter

Paul en Leentje te gast bij Mia en Godfried (foto: 1973)

ritueel: Leentje laat haar donkerblauwe BMW 3.0 CSi driemaal claxonneren wanneer zij thuis komt aanrijden. Gusta de huishoudster rent angstvallig naar buiten. Door teken te doen helpt zij madam om botsingen te voorkomen bij het parkeren in het smalle Capucienenstraatje. (jaren ’70)

Leentje (1925-2014) (foto: 1976)

Les plus riches du cimetière – Alpha Wann – Piège – planche acrylique, pastel sèches, bombe de peinture sur planche – 2020

Volgens Leentje is de herkomst van onze achternaam toepasselijk en zijn we vernoemd naar een eigenschap van een geslacht, dat hun patrimonium mee naar het kerkhof zeult.

Gert, Leentje en Joke (foto: 2000)

Uit het huwelijk worden vier kinderen geboren.

Luc, Geertrui, Guy, Karl

Luc (*1949)

Godfried met zijn neefje Luc

Luc en suikertante Josse

vader en zoontje Luc

Luc

Luc

Luc

Advocaat Luc Van Kerckhoven samen met zijn echtgenote en medeadvocate Marietje Rutten (foto: 1976)

Guy (*1951)

Luc en Guy

Luc en Guy

Luc en Guy

Guy, Luc en Eric Torfs

Guy en Luc

Guy

Guy

prof. dr. Guy Van Kerckhoven (foto: 1976)

Mieke Fannes, de echtgenote van prof. dr. Guy Van Kerckhoven (foto: 1976)

Mieke Fannes – zonder titel – olie op canvas – 90×70 cm – www.miekefannes.be “Der gerade Linie führt zum Untergang der Menschheit.” – Friedensreich Hundertwasser (1928-2000)

Vincent Lockner, Guy, Paul, Mieke Fannes, Leentje

Klaartje, de kleindochter van Paul en Leentje

Geertrui (*1953)

Geertrui en Luc

Geertrui, oma Tineke, Leentje

Geertrui, Karl, Guy en Leentje

Geertrui bouwt een filantropische reputatie op. De meerdere “goede werken” die Geertrui op zich neemt baren haar vader zorgen: “Zie mui da ge ni in de Grecht terecht komt met al oe fantonte.“ – Dr. Paul “Hij was een geneesheer zoals je die droomt, zijn toewijding was ongelooflijk”, aldus zijn dochter.

neef en nicht (foto: 2020)

Geertrui en Pieter delen enkele raakpunten zoals hun pacifisme, de liefde voor kunst, muziek en liefdadigheidswerk. Zij dromen ervan naar hun geboorteregio ooit weer terug te keren in het Hageland dat hen toebehoort. “Of ik dat ga meemaken, God mag het weten. Maar ik hoop het van harte.” Verzucht ze, glimlacht en wendt haar blik af. ”Wij zijn de zachtere flank in onze familie.” – Geertrui

“Tendre Amour” Rameau – Les Indes galantes

Paul Lommée – notaris – echtgenoot van Geertrui (foto: 1976)

Fragmenten uit de film naar aanleiding van het huwelijk van Geertrui met Paul Lommée (1976)

kleinkinderen van Paul en Leentje

Karl (*1956)

Karl

V.l.n.r.: Karl; de jongste zoon van Paul en Leentje met Geertrui, Gert, Ilse en Pieter Let op het schilderij van de hand van Jos Tysmans dat verder in de rubriek beschreven wordt. (foto: 1973)

dokter Paul Van Kerckhoven

Godfried en Paul (foto: 2005)

“Geef de voordelen die je meekrijgt bij je geboorte niet zomaar af. Anderen die deze voordelen niet kregen zullen ze maar al te graag overnemen.” – Paul Van Kerckhoven

De klassieke mannelijke geur van Paul. Een mix van houtachtige en kruidige noten: koriander, bergamot, Braziliaans rozenhout en citroen.

Geertrui, Luc, Leentje, Paul, Karl en Guy

“WELLE” (zo noemt Paul zijn gezin)

(omstreeks 1960) Hun aanzienlijk woonhuis telt zestien slaapkamers en twee tot de grijze generatie behorende inwonende dienstmeiden. Leentje, perfectionistisch als zij is werft nog een derde aan: een freule uit Leuven. Maar al gauw herkent de alerte oudste meid Martha uit Betekom dat het jong wicht zwangerschapssymptomen vertoont en bericht het aan Madame. Met veel drama bekent het dienstmeisje, wilt niet dat haar ouders het vernemen en vertikt de vader in spe te noemen. Paul en Leentje oordelen toch om haar ouders op de hoogte te stellen. De woeste vader beweert dat zijn dochter voor haar in dienst treding in Aarschot als dienstmeisje bij een Leuvens professor werkte waar prins Alexander bleef overnachten. Hij wilt niets meer met haar te maken hebben en drijgt ermee haar te vermoorden. De drachtige houdt haar lippen stijf. Leentje oppert om de jonge meid in dienst te houden en voor haar te zorgen, zeker tot na het moment dat het kind geboren wordt. Na het ter wereld komen hebben Leentje met de pastoor voor de dienares een echtgenoot gevonden die het kindje zal adopteren.

Leentje in gesprek met haar schoonzus Sidone (foto: 1992)

“Dit is de wekker van mijn meter Leentje.” – Pieter

“Il faut donner du temps au temps.” – Miguel de Cervantès

VII Broer Jos >>>

Jos (1925-2005)

Jos, de broer van Godfried

Jos verkleed als schaap loopt mee in de processie van de Heilige Kindsheid (foto: augustus 1937)

met de Grauwzusters voor de Gasthuiskapel (foto: 1937)

Jos en Arthur

Jos met zijn ouders in de tuin van de Martelaerenstraat, 34

“e schoewe menneke“

Jos op het kanon van dikke Bertha (foto: 6 augustus 1935)

Begijnhofplein Aarschot met een Duits kanon tussen WO I en WO II – van de hand van Hubert Van den Broeck (1905-1991) – olie op doek

Frie, Jos, onbekend

Frie en Jos – Bellagio (foto: 1957)

de broers Jos en Frie

de gegeerde en sexy vrijgezel

het Jos Van Kerckhoven vehikel, een Mercedes Benz model W111 – 220 versie

Onze Jos heeft geen auto nodig om zich in zijn stad te verplaatsen maar krijgt deze bagnole van moeder Tineke om er potentiële date-kandidaten mee te vinden. (1961)

Jos Van Kerckhoven en Lieve Gybels

Bierdynastie erfgename Sidone Verlinden

De grootvader van Sidone, Hendrik Verlinden (1866-1940) was gistingschemicus technoloog en brouwer van de Witkap te Brasschaat, adviseur van de brouwerijen van Alken, Haacht, Westmalle en Mechelen. Hij was de bedenker van het bacterievrije gistingsprocedé.

Sidone Verlinden is weduwe van Jan Van Osta (1930-1958) met wie zij een dochter heeft, Margitte.

Margitte Van Osta (foto: 1992) is de dochter van Sidone Verlinden uit het eerder huwelijk.

Jos en Sidone vormen een koppel sinds 1962

Uit de huwelijksalbum van Jos en Sidone Van Kerckhoven Verlinden (1964)

vooraan: Josse Van Kerckhoven, ? , Elivre Van Kerckhoven, Mevrouw Verlinden achteraan: Vera Verlinden, Mia, Godfried

Jos (1925-2005)

Elvire Van Kerckhoven en Mevrouw Verlinden; de schoonmoeder van Jos

Jos en Mia (foto: 1964)

Hendrik Verlinden, Mia, Frie, Sidone, Jos, Leentje, Paul, Vera

rechtstaand v.l.n.r. Frie, Paul, Leentje, Herman Verlinden, …, Mevr. Verlinden, Mevr. Verlinden, Elvire, Josse. zittend v.l.n.r. Mia, Vera Verlinden, Jos, Sidone, E.H. Richard Vermaelen (foto: 1964)

Hendrik Verlinden, ? , Godfried, Vera, ? , Mia

Frie en Mia rechts in beeld op trouwfeest van Jos en Sidone (foto: 1964)

La petite robe noire a été imaginée par Coco Chanel. Elle se distinguait par son caractère polyvalent, sa praticité, sa multifonctionnalité et son adaptabilité à toutes les saisons.

Le choix de la couleur noire était principalement motivé par sa polyvalence. Cette tenue pouvait être arborée en toute occasion et à n’importe quelle période de l’année. Avant Chanel, les tenues noires étaient surtout associées au deuil et rarement portées en dehors de ce contexte.

L’idée de Coco Chanel était d’introduire une pièce dans la garde-robe féminine qui conviendrait à toutes les occasions. Même les femmes aux moyens modestes pouvaient se permettre une telle tenue, suffisamment polyvalente pour être portée au travail, lors d’une promenade ou à une soirée.

Chanel 2025

Hendrik Verlinden, Mia, Vera Verlinden, Godfried

Vera Verlinden is de meter An Van Kerckhoven & model voor Léonard, Mia, Leentje (foto: 1964)

“Want de ijver voor Uw huis heeft mij verteerd” (Psalm 69:10) Jos houdt zo van het huis van zijn ouders dat hij de zonde erin niet zou tolereren.

Sidone staat niet bekend voor haar aanleg tot groot misbaar of theatraal gedrag.

Het gezin van Jos en Sidone

Margitte, Sidone, Jos en An (foto: 1972)

Op donderdag 16 september 1965 zet Sidone (34) een dochtertje op de wereld. Het kindje krijgt de naam An.

An met neefjes Gert en Pieter (foto: 1976)

In de jaren ’70 rijdt Jos met een witte Peugeot 504 in één trek naar de Provence.

Godfried en Sidone (foto: Provence)

en in de jaren ’80 met een witte 505

An, Pieter, Ilse, Paul (op de Italjet van Gert), Frie, Sidone, Jos

Hebben Jos en Sidone gelijk om hun dochter An niet vaak met de kinderen van Frie en Mia te laten spelen want “te verwend, komt just niks van vuts”? (foto: 1992)

An trouwt met Claude Glorieux (foto: 1992)

In Parijse stijl glorieert An voor haar winkel (foto: 2023)

Het neemt enige tijd, want het idee dat onder An alles anders wordt, weegt zwaar voor Jos. In 1991 is het geduld van An op en vervliegt de stoffenwinkel met de wind en wordt Per Tutti lingerie.

Voor haar eerste communie krijgt An deze lamp van haar tante Mia.

‘de gebroeders Van Kerckhoven’ zoals ze zichzelf noemen (foto: 2003)

De altijd zo gereserveerde Jos met kleindochters Helena en Elisabeth Glorieux

DE STOFFENWINKEL VAN JOS VAN KERCKHOVEN EN DE WITTE LAKENS (door Christine Sas)

« Eenmaal binnen in de stoffenwinkel werd men steevast verrast door het brede en symmetrische interieur van de winkel. 
Alle stoffen waren zeer zorgvuldig en aantrekkelijk gerangschikt. De lange toonbank alsook de dikke bontjassen op de paspoppen straalden een zeker prestige uit.
Daarachter was de gezellige woon-en leefruimte; de lieve tante Sidone stopte ons telkens wat lekkers toe in de lichte keuken met zicht op de stadstuin. Als kind speelden we daar graag. 

Toch was er iets apart en mysterieus in het huis wat ik toen niet zo goed begreep: 
het geboend antiek meubilair in de afgesloten salon, was steeds afgedekt met smetteloze witte lakens, alsof daaronder een aparte wereld schuilging die stiekem ‘s nachts tot leven zou kunnen komen…
Ook de gesimoniseerde imposante zwarte Mercedes sliep geheimzinnig onder een kraakwit gestreken laken.
Als kind werd ik daar een beetje stil van…

Jos van Kerckhoven was een van de liefdevolste mensen die ik destijds kende in Aarschot. Uiterst zorgzaam en attent.

Telkens ik in films of ergens anders witte lakens over meubels gedrapeerd zie, denk ik glimlachend aan het fijne, warme huis in de Martelarenstraat 34. » – Christine Sas 

Helena en Pieter (foto: Parijs, 2024)

In de voetsporen van Tineke, Jos en An. Het had niet veel gescheeld of Anneke was de zaak gestopt om in de Provence te gaan wonen. Maar kijk nu: de winkel maakt zich op voor de vierde generatie, een heuse ‘wedergeboorte’ door Helena.

An en Claude met hun dochters Helena en Elisabeth

Helena en Richard verwelkomen Pieter “de pijt”! (Rillaar, 2025)

VIII Reserve broertje >>>

Godfried Van Kerckhoven (1926-1929)
Na een speel afspraakje bij de buren, houdt een infectieziekte Godfried in zijn greep. De valse kroep kost de peuter zijn leven. De ouders van Godfried voelen de pijn van een bijna onverdraaglijk verdriet. Het zag er naar uit dat hun zoontje later bij hen begraven zou worden. De invloed van de bikkelharde suikertantes is duidelijk voelbaar wanneer alleen zij beslissen dat de cherubijn in hun toekomstige graftombe terecht zal komen. Wanneer Clementina, met gebroken moederhart, in 1930 opnieuw een zoon op de wereld zet, krijgt het kind eveneens de naam Godfried, de latere notaris Van Kerckhoven.

Jos, Clementina, Arthur, Godfried (1926-1929), ? , ? , Paul

Pieter duikt in het droevige lot van Godfried om zijn korte leven in een artistiek perspectief te plaatsten. Een beklijvend stukje, om niet te zeggen dat het aan je ribben blijft kleven.

Kinder-lyck

Constantijntje, ’t zalig kijntje,

Cherubijntje, van omhoog,

D’ijdelheden, hier beneden,

Uitlacht met een lodderoog*.

Moeder, zeid hij, waarom schreit gij?

Waarom greit* gij op mijn lijk?

Boven leef ik, boven zweef ik

Engeltje van ’t hemelrijk.

En ik blink er, en ik drink er,

’t Geen de schenker alles goeds,

Schenkt de zielen die daar krielen,

Dertel* van veel overvloeds.

Leer dan reizen met gepeizen*

Naar paleizen, uit het slik

Dezer werreld, die zo dwerrelt,

Eeuwig gaat voor ogenblik.

Joost van den Vondel (1587-1679)

Paul, Godfried (1926-1929), Jos

Frie vindt het overdreven en abnormaal hoe zijn ouders en tantes hem heel zijn jeugd oplegden al treurend te bidden voor zijn overleden broertje Godfried.

Paul, Godfried (1926-1929) Jos Arthur kweekt tortelduifjes in de tuin van Martelarenstraat 34

Godfried I

Godfried I

“Portret van mijn dode broer” (1963) – Salvador Dalì – 175×175 cm – The Dalì Museum Florida

In 2001 bezoekt Pieter The Dalì Museum Florida en stuit er op “Portrait of My Dead Brother”. Salvador Dalì, diens vader, een notaris, en Dalì’s oudere broer deelden dezelfde voornaam. In 1903, amper een jaar voor Dalì’s geboorte, stierf Dalì’s oudere broer. Om de zwaarte rond het verlies van zijn broer te verwerken schilderde Dalì in 1963 “Portret van mijn dode broer”. «Je portais dans mon corps et dans mon âme le cadavre agrippé de ce frère mort» mijmerde Godfried evenals Salvador Dalì.  Avec des traits adultes fictifs, le visage fraternel fantomatique, façonné par des cerises écrasées, est repoussé dans le lointain par des piques de conquistadores. Dans le paysage, on devine une réinterprétation de l’Angélus de Millet…

” Het angelus “ (1859) – Jean François Millet – 55,5×66 cm – Musée d’Orsay Parijs

Dalì était obsédé par cette peinture, il en réalisera 80 versions différentes.
«Les deux paysans ne prient pas parce que c’est l’heure de la prière. Ils prient parce qu’ils viennent d’enterrer leur enfant mort.» L’artiste possède un tel pouvoir qu’en 1963, le musée cède à sa demande et fait radiographier le chef-d’œuvre.
Dalí avait raison sur un point: sous le panier d’osier posé à terre, les rayons X révèlent que Millet avait peint une boite noire rectangulaire. Mais est-ce vraiment un cercueil? Millet inspireerde Hopper, Banksy, … . Godfried’s schoonmoeder koestert een reproductie van dit kunstwerk in haar zithoek. Volgens haar gaf de kerkklok de landbouwers alert om te bidden voor de armen.

Godfried I

“Friedhof” (1825) – Caspar David Friedrich (1874-1840) – Dresden Sind es Friedrich und seine junge Frau, die hier das Grab ihres todes Kindes sehen? “Nur die Russen verstehen die romantische Seele der Deutschen.” – Wassily Kandinsky (1921)

hemelwaaarts

Godfried (1926-1929)

IX Echtgenoten zijn zo tijdrovend >>>