In het vorig millennium, toen fotografie nog meer ambacht dan technologie was, speelde de magie zich vooral af in de donkere kamer, waar sepia rook als in een chemieles. Bakken ervaring, een karrenvracht binnen- en buitenlandse opdrachten en duizenden reportages achter de kiezen sprong fotograaf André Matthijssens als één van de eersten op de digitale sneltrein. Door de evolutie een stapje voor te blijven, werkt hij altijd met de laatste nieuwe materialen en technieken. 

Zijn passie, de architectuurfotografie, bracht André al in Parijs, New York, Dubai en Barcelona maar ook dichter bij huis stelde hij scherp op fotogenieke constructie met onder meer spectaculaire beelden in Antwerpen, Knokke en Aarschot. 

De schilderijen en foto’s worden te koop aangeboden. De foto’s in verschillende afmetingen en afwerkingen (foto op doek, op plexiglas of metaal). Voor verdere informatie telefoneer naar 0475 / 43 17 12 of mail matthijssens@skynet.be

“Color Grafie” primeur van de fotograaf André Matthijssens

Simply Sublime

acryl op canvas – 86 x 86 cm met kader

Introductie Angelo Modoti

Waarom een pseudoniem voor André Matthijssens? Als je André zegt denk je foto’s en als je foto’s zegt denk je André. Nu hij ook een andere kunstrichting is ingeslagen is een alter ego aan de orde. Precies om ruimte te maken in de perceptie over de werken van André, bedachten we een ‘artiestennaam’.

De initialen moesten hetzelfde blijven. Het moest goed bekken en internationaal klinken.

Angelo is een artistieke naam zowel verbonden aan beeldende kunstenaars als fotografen; is Italiaans en Italië is het walhalla van vele gekende kunstschilders (een mens mag ambitieus zijn).

Modoti (met 1 t) komt van Tina Modotti (met 2 t), een Italiaans-Mexicaanse fotografe en actrice, (1896-1942) die voor de tijdsgeest waarin ze leefde zeer vernieuwend zelfs avant-gardistisch was.

Nostalgic Optimism

acryl op canvas – kader in hout – 70 x 105 cm

Waarom wil een mens op z’n 77 nog gaan schilderen? Misschien was het wel een oude droom, die al lang lag te sudderen… André Matthijssens is al 55 jaar actief als fotograaf. Daar schreef hij meesterlijke composities met licht, belichting en kleur. Als analoog geschoolde fotograaf kent de DOKA voor hem geen geheimen en hij weet als geen ander hoe de chemie het beeld en de kleur kan beïnvloeden.

Vibrant pink coral glowing in the clarity of the ocean

acryl op metaal 74 x 74 cm

Van schrijven met licht, naar experimenteren met verf is in deze maar een kleine stap.

Embrace the Challenge

acryl op canvas – ingekaderd 86 x 86 cm

Initieel leek het meer op een re-enacting van de big bang theorie, als in ‘verf all over the place’ …. Maar hij maakte zich in een razendsnel tempo meerdere technieken eigen.

Alles waarmee hij kon schilderen kwam eraan te pas; spatels, borstels, pipetjes, slangetjes, rietjes etc. En met z’n tokkelende vingers speelde hij in z’n verbeelding een pianosonate in rood, groen en blauw

De technieken verfijnden en het eindresultaat werd beter, zelfs goed.

Mother Earth

acryl + zand op canvas met houten kader 70 x 105 cm

Ondertussen wilden we wel eens weten in welk vakje hij thuishoorde als ‘kunstschilder’. Google lens bracht ons zonder verwijl naar het abstract expressionisme, waarbij action painting geen tool, maar een doel is.

Object of Desire

acryl op canvas – ingekaderd 85 x 115 cm

Het schilderwerk met giet- en drippingstechnieken van Angelo Modoti gaat gepaard met veel ‘Action’, want soms gaat hij er zelfs met lijf en leden tegenaan.

The Cradle of all Life

acryl op canvas met kader 116 x 127 cm

“Schilderen is met vingers een pianosonate tokkelen in Rood, Groen en Blauw” -Angelo Modoti

Bottle Cap Litter

De remuage Angelo herinnerde zich van een bezoek in Reims dat men bij de champagneproductie een bijzondere draaitechniek (de remuage) gebruikt om het achtergebleven gistdepot te verwijderen. Door dagelijks de flessen een kwartslag te draaien dwarrelt dat depot langzaam naar de hals van de fles zodat het verwijderd kan worden.

The Sands of Time – Wriemelend zand

acryl + zand op canvas – kader in hout 70 x 105 cm

Het rusteloze zand dat nooit stil ligt doet denken aan de oneindigheid en wederkerigheid van alles rondom ons. Het zand in een zandloper herinnert ons eraan dat tijd kostbaar is. Net zoals zandkorrels door je vingers glippen, kan – als we niet oppassen – ook ons leven aan ons voorbij glijden.

Omdat verf relatief snel droogt werd de intensiteit van het draaien verhoogd en werd er dag en nacht gewaakt om de verf de juiste richting uit te sturen.

Floral Splendor

acryl op canvas – met metalen kader 64 x 64 cm

Revival van metalen kaders. Ruim 30 jaar geleden maakte André Matthijssens indrukwekkende metalen kaders. Geduldig lagen er daar nog een aantal van in zijn archief te wachten tot er iets mee gebeurde.

Urban Eden

acryl op plaat 50×50 cm – opengeplooide metalen kader 85×85 cm

En jawel. Ze zijn ondertussen geüpcycled en onderdeel geworden van een aantal werken. Zo maken de werken van Angelo gebruik van gerecycleerde voorwerpen.

The Mountains’s Bleeding heart spilling Gold in the Abyss

acryl op canvas – 70 x 105 cm

Het gevoel dat ontstaat wanneer uit iets negatief zoals deze vulkaanuitbarsting iets goeds of creatiefs voortkomt; zoals het creëren van nieuw land en leven. Het leed is niet voor niets geweest. De negatieve energie wordt omgezet in creativiteit en weerbaarheid. Je bent sterker dan je dacht en in staat om tegenslagen te overwinnen.

Star Kissed

acryl op canvas – ingekaderd 86 x 86 cm

Omdat we toch ook de vraag kregen, ‘wat hij er nu in ziet’ kreeg zijn muze de opdracht om bij ieder werk een naam en een verhaal te voegen. Zo gezegd, zo gedaan.

*Fata Rosada

acryl op canvas – 86 x 127 cm – kader in hout

Beeld en tekst gaan samen, maar je kan er ook perfect je eigen verbeelding op loslaten, of gewoon genieten van de prettige chaos op het canvas.

*Een fata rosada zou een zeldzame, dromerige luchtspiegeling of illusie kunnen zijn, die gehuld is in een warme, roze gloed en die onze dromen levendiger maakt.

Consumed by Dread

acryl op canvas met houten kader 70 x 105 cm

Emerald Tears for a lost World

acryl op canvas – houten kader 75 x 105 cm

De actuele gebeurtenissen op het wereldtoneel (oorlog VS/ Israël – Iran en Libanon en Oekraïne) hebben zeker een invloed gehad op de verhalen achter de werken. (2026)

Auroras Golden Embrace

André aka Angelo heeft ervan genoten om zich uit te leven op het blanke canvas. En vermoedelijk, zelfs hopelijk, blijft het niet bij die ene eerste kennismaking met de schilderkunst.

Coeur Blessé

acryl op metaal – 74 x 74 cm

Op een ezel werkt Angelo niet. Een canvas moet liggen, niet staan.

Conundrum

Voor André is de herkenbaarheid van het geschilderde, het figuratieve, bijzaak. Zolang de dynamiek en de energie tot uiting komen op het doek is het voor hem perfect.

drone in Langdorp

drone in Langdorp

drone in Langdorp

Langdorp in vogelvlucht, 5 februari 2025

Parijs. Het gebouw ‘Fondation Louis Vuitton’ bestaat uit twaalf glazen panelen die krom getrokken zijn met technieken uit de luchtvaart. Deze panelen steunen vervolgens vooral op stalen peilers. Het gebouw is gebaseerd op het ‘Grand Palais’ in het centrum van Praijs. Het gebouw lijkt – door de bolle glazen panelen – een beetje op een schip met gebolde zeilen, “al zou het ook een ijsschots kunnen zijn”, aldus de architect.

Het in 2014 door Franck Gehry ontworpen ‘Fondation Louis Vuitton’ gebouw.

Het beroemde warenhuis ‘La Samaritaine’ in art-nouveau en art-decostijl.

De tentoonstellingshal ‘Grand Palais’ en de Alexander-III brug werden voor de Wereldtentoonstelling van 1900 gebouwd.

De brug over de Seine ‘Bir-Hakeim’, werd gebouwd tussen 1903 en 1905. De onderste verdieping is voor voetgangers en fietsers. Op de bovenste verdieping rijdt de Parijse metrolijn 6.

Tijdens de lockdowns was de Demer aan zet.

“Ik volgde de loop van de Demer van aan de bron in Tongeren tot in Werchter waar ze samenvloeit met de Dijle. Beide rivieren stromen samen verder richting Antwerpen waar ze via de Schelde in de Noordzee uitmonden.
De Demer volgen was ook voor mij een beetje thuiskomen. Net zoals de Demer kom ik uit Tongeren het hart van Limburg en vond ik de weg naar Aarschot, de Parel van het Hageland. Meanderen langs of op de Demer, zeker doen!” – André Matthijssens

“J’ai longé les rives de la Demer, de Tongres où elle prend sa source jusqu’à Werchter où elle rejoint la Dyle. Les deux rivières, en traversant l’Escaut, continuent leur chemin en direction d’Anvers pour se jeter dans la Mer du Nord. C’était pour moi comme un retour à la maison. Comme la Demer, je suis originaire de Tongres, coeur de la province de Limbourg. En poursuivant mon chemin, je me suis dirigé vers Aarschot, la perle du Hageland.” – André Matthijssens

DE DEMER IN LANGDORP.

Omdat je van de wereld bent,

kan je in het gras gaan liggen

kijken naar de wolken. Er zitten

dieren in de wolken.

Dieren verdwijnen en andere

dieren verschijnen.

De dieren in de wolken drijven

met de wind.

Sarah Michaux, dichteres – filosofe (2021)

DEMERTREFPLAATS IN DIEST,

ligt aan het Boerenkrijkplein dat net buiten de stadswallen van Diest ligt. Daar waren in de 18de eeuw de kanonnen opgesteld om de stad te verdedigen tegen de oprukkende vijand. Vanaf nu worden die kanonnen plaatsen van rust (het zijn zitbanken) en kan je er een lang vergeten uitzicht op de Demer en de stadswallen herontdekken.

“DEMER EN DIEST”

hij verlangt haar dans, haar

zacht gewoel, cyaan ballet

het oudste van zijn weten

ze ligt in hem, ze vloeit

haar jaren in zijn stenen

onthoudt de wegen naar zijn hart

ik verwacht, zegt Diest, je zoete

monding, ik wil zitten op je banken

en kijken naar de wind, ze zwijgt.

en lacht en komt, ze stroomt steeds Demer door hem heen

ik voel me nooit, zegt Diest, verloren

de mensen komen me bewonen

in jouw vallei bouw ik mijn thuis, ze zwijgt

en wijst altijd waarheen ze kijkt,

vooruit

hij streelt haar goud met groene bochten

gebruikt de toppen van zijn torens

en spoelt haar tranen door de zijne

ze ruist en schildert zijn ziel blauw

ik laat je vrij, zegt Diest, maar ik

besta niet zonder je getuimeld,

ze klotst, ik zal, zegt ze

je eeuwig nooit verlaten

Thomas Goyvaerts – stadsdichter Diest 2016-2108

DE DEMER IN LANDORP.

“Fietstocht langs de Demer”

Ik fietste langs de Demer. Ik weet het

nog goed.

Het was de eerste fietstocht in de zomer

langs de Demer.

Ik deed dat

om de grond te leren kennen.

De bodem waarop ik nog vaak mijn

voeten zou neerzetten. Hoe anders het

voelt als je een grens oversteekt

van brede rivieren en polderland.

Ik deed het ook omdat het een lauwe

zomeravond was en de lucht trilde

als jonge bloemen in de wind.

Ik trapte, trapte, trapte langs water

dat in een smalle stroom mij meenam,

naar wat ook, met wuivende rietpluimen

op de oevers, waterplanten, wilde struiken.

Koeien onder breed bladerdek van een

dikke boom keken mij achteloos aan

alsof ze geen verschil kenden.

Ik fietste langs de Demer. Omdat jij

mij dat vroeg.

Je vroeg op een warme zomeravond

of ik zin in fietsen had.

Ik zei: Ja. Graag. Ik fiets graag met jou

langs water en weilanden van dit dorp

omdat jij het bent met wie ik fiets.

Omdat jij het me vraagt.

Hannie Rouweler, dichteres

2014 Gedichten over De Demer (19 dichters uit Nederland en Vlaanderen)

DE DEMER IN ZICHEM.

Handgemaakte platboot uit de 19de eeuw. De platboot vervoerde onder meer hooi voor de koninklijke paarden vanuit Zichem naar Brussel.

DE DEMER DETAIL BOOT.

DE DEMER.

Kunstwerk dat in 2020 langs de Demer stond van beeldhouwkunstenaar Wilfried De Cock uit Rillaar. www.atelier-venustas.be

DE DEMER.

Pater Raskinkade, Aarschot. “Wie deze stad liefheeft ziet achter elke grijze gevel een mens.” Een regel uit het gedicht “La ville en Marche” van de Vlaamse dichteres Jo Govaerts.

“La ville en marche”

Wie deze stad liefheeft

ziet achter elke grijze gevel

een mens.

Het is niet in de mooiste huizen

dat de mooiste levens worden geleden.

Dit wil ik gezegd hebben:

ik hou van deze stad,

deze verlaten, geslagen, verdeelde.

Ik zal misschien voor mijn tijd sterven

aan longkanker, of door een auto

omvergereden.

Dat is niet haar schuld,

maar van hen die haar onvoldoende beminnen

om zich stapvoets aan haar over te geven.

Jo Govaerts (2006)

Aarschot in vogelvlucht, 4 februari 2025

DE DEMER IN AARSCHOT.

DE DEMER IN WERCHTER.

DE DEMER DETAIL BRUG.

DE DEMER IN AARSCHOT.

Langdorp, 10 januari 2025

90×120 cm

DETAIL DE HOOGBRUG IN AARSCHOT – Triptiek

“De Hoogbrug”

Onder de Hoogbrug passeert de

Demer

en onze liefde,

hoe moet ik er aan wennen,

pas na verdriet leer je de vreugde

kennen.

De avond valt, de klokken slaan,

de dagen verglijden en ik blijf staan.

We leunden er over de balustrade

en onder ons,

onder ons stroomt het water

en wat onze ogen zien laat zich niet

raden.

De avond valt, de klokken slaan,

de dagen verglijden en ik blijf staan.

Liefde vergaat, spoelt weg zoals het

water,

liefde spoelt weg,

wat is het leven traag en

wat zijn onze verwachtingen

beschamend!

De avond valt, de klokken slaan,

de dagen verglijden en ik blijf staan. De tijd verstrijkt, de dagen, weken, maanden.

Liefde en tijd

laten zich niet herhalen. Onder de Hoogbrug passeert het water.

De avond valt, de klokken slaan, de dagen verglijden en ik blijf staan.

“Le pont Mirabeau” van Guillaume Apollinaire (1880-1918) – vertaling Jos Houtsma – Voor de gelegenheid door Pieter aangepast naar de Hoogbrug in Aarschot.

Detail Rivierenbrug Betekom.

De brug werd genoemd naar de heren van Rivieren, die een kasteel ten zuiden van de locatie van de brug bezaten.

In augustus 2017 werd de brug een van de ‘Demerpoorten’, vijf toeristische plekken langs de Demer naar initiatief van de provincie Vlaams- Brabant. Het kunstwerk op de brug stelt een tolhuisje voor.

DE DEMER. detail boot.

HET VERZOPEN LAND – Demervallei – Langdorp – 1 maart 2020

de rivier, zij luistert, de rivier

luistert

naar het donker van deze nacht

ze hoort het ruisen van gras, van

muizen in het gras

die huilen net as de rozen die

immer sloten,

kale takken klapperen van

vogelverdriet

Sarah Michaux, dichteres – filosofe (2021)

Voor de reportage Gaudi ontving André Matthijssens de cultuurprijs van Aarschot 2006.

Station Aarschot:

Voormalige waterbottelarij ‘Cristal Monopol‘ in Aarschot:

s’Hertogenmolens:

Bronzen beeld ‘Demerwachter’ aan de Grote Markt in Aarschot door Roland Rens.

Bronzen Beeld ‘De bleiter’ aan het stadspark in Aarschot door Maarten Ceulemans.

REPORTAGE PARIJS:

REPORTAGE BERLIJN:

REPORTAGE LONDEN:

REPORTAGE NEW-YORK:

REPORTAGE HONG-KONG:

REPORTAGE ROTTERDAM:

REPORTAGE DUBAÏ:

Uit sympathie:

Frans “De Sheriff” Bellens – Aarschots volksfiguur (1945-2009)

Aarschot

olie op canvas  80 x 140cm

In dit grote werk met sepiatinten, een beetje als in een oude foto, brengt hij belangrijke monumenten van Aarschot bijeen.  Dat Edward Moons van Aarschot hield staat buiten kijf.  Wat hem er niet van weerhield om kritisch te kijken naar wat er gebeurde en om te foeteren op wat hem niet aanstond.

Grote natuurstenen blokken bij Renier in Aarschot

olie op canvas  94 x 179 cm

“Werken in een kantoor brengt af en toe stress mee. Dat was en is bij NV Renier natuursteen niet anders. Veel offertes maken en, gelukkig, ook veel bestellingen noteren is leuk, maar de natuursteen afwerken volgens opdracht en de afgesproken levertijd respecteren brengt vaak veel spanningen mee.
Het hielp mij enorm om veel kunstwerken rondom mij te hebben in ons kantoor, Alles verspreid over alle kantoren, gangen en toonzalen. Elk kunstwerk vraagt reflectie, nadenken en interpreteren. Dat gaf mij, en hopelijk ook al onze medewerkers, rust. Het vroeg ook aandacht van onze bezoekers, iets onverwachts. Kunst staat in schril contract met de dagdagelijkse werkelijkheid en daar gaat het mij juist om. Kunst heeft de kracht om iemand op een andere voet te zetten.
Kunst hoeft niet persé “mooi” te zijn. Maar elk werk moet de toeschouwer wel aanspreken, raken. Er moet een verhaal achter zitten. De ziel van de kunstenaar moet waarneembaar zijn.
Voor mij was het ook belangrijk om de kunstenaar zelf te kennen. Ik maakte er een erezaak van om vooral te kiezen voor Aarschotse kunstenaars.
Zo kwam Warre Moons in beeld. Warre had vanuit zijn atelier zicht op onze voorraad blokken natuursteen. De stapeling van dit zware materiaal, nog in ruwe blokvorm zoals die werden ontgonnen in de steengroeve inspireerde Warre. Hij schilderde diverse werken over dit onderwerp. Het werden geen stillevens van blokken, geen landschapstafereeltjes, maar een heel eigen interpretatie en visie erop. En dat beantwoordt perfect aan het doel ervan, de toeschouwer (en vooral mij) doen nadenken, op een verkeerd (ander) been zetten.
De aquamarijne en turquoise kleuren fascineerden mij. Ze brachten de natuur nog korter bij de gestapelde blokken.
Dank je Warre! Het schilderij past helemaal in ons kantoor en vervult zeker haar doel om af en toe rust te brengen.” –  Ir François Renier

Meetshoven, 2012  een 57 ha natuurgebied in Aarschot  

olie op canvas 60 x 50 cm 

olie op canvas

olie op canvas  99 x 120 cm 

olie op canvas  79 x 89 cm

Zeilboot,  1971 

olie op canvas  58,5 x 38,5 cm 

Euforie, naar aanleiding van de geboorte van Griet.

olie op canvas  69,5 x 60 cm

videomaker: Rik Terlyn, Kunstkoppen is een project van het CC Het Gasthuis en IGCS.  Ingesproken door Griet Moons, de dochter van Edward.

“Papa was uniek.   Het koppel dat mama en papa was, dat was ook uniek.” – Griet Moons

“Hij leefde voor de kunst en hij had de kunst om te leven.  Ik ken niemand die zo’n passie had voor kunst en alles wat daar mee te maken heeft.” – Lief Moons Holemans

Vlak na zijn huwelijk met Lief maakte Edward dit stilleven in de academie.  Het werd zijn eerste werk in hun woonkamer, 1970

olie op canvas  53  x 72 cm  

Stilleven

olie op canvas  78 x 69,5 cm

Stilleven

olie op canvas  78 x 69,5 cm

Céline Moons Schellens (1905-1998) , de moeder van Edward 

olie op canvas

Edward zijn vader heette Gaston Moons.  Hij was stationschef in Aarschot.  Céline was huismoeder en een gouden mens.  Het paar woonde op de Gijmelsesteenweg en had zes kinderen. 

Abstract schilderij

olie op canvas  80 x 89 cm

“Edward Moons is volkomen zichzelf.  De man die, alhoewel blijgezind van natuur, steeds geneigd is tot dramatische situaties, maar daaraan altijd een uitlaat van hoop weet te geven.  Wellicht is dit de puurste symboliek van het cor irrequietum, van het mensenhart dat onrustig is, om het goede, het schone, het ware.” – Clem De Ridder Vlaams componist en schrijver

Abstract schilderij

olie op canvas  70 x 50 cm 

Abstract schilderij

olie op canvas  78,5 x 89 cm

Abstract schilderij

olie op canvas

“Io considero il quadro uno sguardo veloce sulla realtà.  Una lampadina che si accende e poi si spegne.”  – Pietro Lista

Abstract schilderij

olie op canvas  54,5 x 75 cm  (1976)

olie op canvas  99 x 130 cm

olie op canvas  79,5 x 90 cm

Abstract schilderij 

olie op canvas

“… Met een wirwar van dunne lijntjes legt hij met snelle, rake toetsen kleur op het doek.  Dun uitgestreken of in dikke penseelstreken, oneindig rijk aan roestbruine, vaak donkere tinten.  Olieverf is hoe divers de verf zich leent tot een breed dekkende lagen opgelegd, de penseelstreek als waterverf, heel fel verdund in fijne laagjes, streelzacht, uitgestreken.  Amper kleur, haast transparant.  Zo verdwijnen aangezichten soms bijna in de donkere achtergrond.  Alsof de persoon bescheiden haast in de omgeving verdwijnt.” – Josée Lehon kunsthistorica

Pater Damiaan, 2014 

olie op canvas  70 x 60 cm 

olie op canvas  50 x 64 cm

Zelfportret

olie op canvas

geen titel

olie op canvas  99 x 80 cm

Ondergaande zon en struiken, 2012

olie op canvas  50 x 60 cm 

Lagune – Cabanas in Portugal,  2012

olie op canvas  70 x 60 cm 

Lagune, Cabanas, 2014

olie op canvas  70 x 60 cm 

Edward Moons en zijn echtgenote Lief Holemans leerden het Portugese Cabanas kennen via vrienden omstreeks 1980.  Ze zagen het oude, eenvoudige vissersdorp evolueren maar de plek verloor nooit haar authenticiteit.  Het koppel bleef het vakantieoord trouw.  Voor Edward Moons het ideale landschap bij uitstek.  Of zeezicht natuurlijk.  In meer dan 800 aquarellen legde hij de unieke plaats vast.  Met nauwkeurigheid van de miniaturist is elk werk opgebouwd.  Het zicht, over land of zee, in plans gevat, zo dat elk werk, hoe klein ook, ons de oneindige diepte toont in heldere tinten.  Diep blauw en met een veelheid aan fijne nuances.  Behalve een goed oog vraagt waterverf grote deskundigheid.  Moons toont zich ook hier weer een meester in deze moeilijke discipline.

Lagune, Cabanas, 2017

olie op canvas  60 x 60 cm 

Lagune, Cabanas, 1991

olie op canvas  150 x 100 cm 

Ruimtefiguren, 1988  Bijna identiek die tussen planeten bewegen, vluchtend naar een andere wereld in ons zonnestelsel.
Alles gebeurt in kleurrijke transparante kleuren. Harde pessimistische onderwerpen maar met het licht van hoop in elke afbeelding.  

olie op canvas  65 x 65 cm 

Ruimtefiguren – veroveraars  

olie op canvas  70 x 60 cm 

Ruimtefiguren – geborgenheid, 1990

olie op canvas  70 x 60 cm 

Ruimtefiguren, 1991

olie op paneel  70 x 60 cm

“Hij ziet mensen als atomen, stof dat tussen lijnen wordt geperst.  Lijnen vol pijn in een wereld vol pijn.  Kleine mensjes, zonder volume, bijna identiek, zoals je van op een afstand de naar wriemelende massa op de aarde kijkt.  Ward houdt geen rekening met de anatomie, trekt slechts contourlijnen en vult die op met kleur.  Zijn mensen, zijn landschappen, zijn vormen, zijn af en ook niet af.  Zij maken deel uit van een voortdurend proces van beweging.  Zij zijn het leven zelf.  Aan deze wereld en die andere wereld wil Moons vorm geven.  Ward Moons’ thema is hard en lijkt in eerste instantie pessimistisch maar als je blijft kijken zie je het licht in elk beeld, hoop misschien?” –  Ina Stabergh auteur, stadsdichter van Diest 

Drie broers, 1999

olie op canvas  

Drie broers laten een foto nemen in het jaar 1913.  De bestuurder Jozef Moons sneuvelde in Ramskapelle in 1914.  Joseph Moons, zoon van Petrus Moons en Florentina Mertens.  Geboren op 14 juli 1893. “Gefallen op ´t veld van eer te Nieuwpoort op 23 Oktober 1914.  Begrafenisdienst in de O.L.V. kerk te Aarschot op maandag 10 november 1919.”

“Door Franstalige officieren warm gemaakt om zich als vrijwilliger te laten aanwerven.  Bijna geen opleiding en onmiddellijk naar het front gestuurd om daar in het prille begin van de oorlog heel snel te sneuvelen voor… het vaderland.  Ieder jaar gaan Lief en ik een bezoek brengen in Ramskapelle (voor mij een must).  De man in het midden van het autootje is Joseph en achteraan mijn vader Gaston (broer van Joseph).” – Edward Moons

Twee vrienden, 2013

olie op canvas  60 x 70 cm 

Struikgewas,  2017

olie op canvas  70 x 60 cm  

“Schilderen is een voortdurend gevecht leveren met de omringende wereld, zichzelf en de materie.  Laat dit gevecht nooit gestreden zijn, mogen de uitdagingen blijven, zodat de geestelijke opgang van constante kan blijven in je atelier, je enige vertrouwde wereld.” – Paul de Keulenaar leraar Atheneum Aarschot en docent Europese School Brussel

Ondergaande zon, 2017

olie op canvas 70 x 60 cm 

Landschap, 1975

olie op canvas  100 x 150 cm 

“Moons beschikt over een uitzonderlijk palet dat hij op artistiek verantwoorde wijze weet te gebruiken.  Met schijnbaar heel eenvoudige technische middelen bekomt hij kleurrijke werken die in feite een verstilde essentie zijn en waaruit terzelfdertijd een ingetoomde expressie straalt.” – Maurice Haccuria kunstschilder, beeldhouwer en graficus

Ijsland bergen, 2017

olie op canvas  90 x 80 cm 

Ijsland, 2017

olie op canvas  90 x 80 cm 

Ijsland, 2017

olie op canvas 80 x 90 cm 

Ijsland, 2018

olie op canvas  50 x 40 cm 

Ijsland, 2018

olie op canvas  60 x 70 cm

Struikgewas, 2012

olie op canvas  60 x 50 cm 

Opkomende zon, 2018

olie op canvas  70 x 50 cm 

Verre horizont, 2017

olie op canvas  70 x 60 cm

“Edward Moons was een gevoelig man.  Hij neigde soms naar somberte.  Dat uitte zich in donkere, zeg maar duistere werken.  En dan wisselden ze weer af met frisse, kleurige, figuratieve schilderijen.  Moons kon als geen ander landschappen, gebouwen en portretten vatten.” – Jan Van der Borght kunstverzamelaar

“Vissersdorp in een zuiders landschap, uitgebeeld in suggestieve kleuren.  Een poëtische wereld die je doet nadenken (was ik er maar).” – Edward Moons

olie op canvas

Afrikaanse met kind   Een liefdevol tafereel dat zich afspeelt in een harde wereld en toch volop in het eeuwige licht staat.

olie op canvas

Er zijn nogal wat zelfportretten van Edward Moons.  Hij schilderde zichzelf in vooraanzicht en profiel, met diverse gezichtsuitdrukkingen, gewoon, vrolijk of ernstig.  Het mag duidelijk zijn dat hij dat niet deed uit ijdelheid.  Het onderwerp leende zich goed om het schilderen zelf te onderzoeken.  De krulletjes van zijn baard, zijn schaarser wordende haar, de uitdrukking van de ogen.  

portret door de lens van fotograaf Berten

studies :
Normaalschool, Hoger kunstonderwijs, monumentale kunsten, schilderkunst 

Enkele van zijn individuele tentoonstellingen in België:
Sint-Rochuskapel te Aarschot (kruisweg)
de abdijkerk te Averbode (kruisweg)
Brussel : galerie ‘Astoria’ in Sint-Jacob-op-den-Coudenberg,  Cultureel Centrum Neder-Over-Heembeek

Uit zijn individuele tentoonstellingen in het buitenland:
Lüdenscheid (Duitsland) : galerie ‘S’ Rathaus
Lüdenscheid: Pauluskirche (kruisweg)
Vevey (Zwitserland) : galerie ‘Capricorne’
Tavira (Portugal) : galerie di arte

Werk vertegenwoordigd op rondreizende tentoonstellingen:
Thema : Landschap- geselecteerd in een internationaal gezelschap in het “Cultureel Centrum van Brussel”

Leraar aan de Stedelijke Academie voor Beeldende Kunsten te Aarschot.

Presentator en samensteller van de ‘Kunstbabbel’:  In 1989 begon kunstschilder Edward ‘Warre’ Moons met de Aarschotse Kunstbabbel. In al die jaren ontving hij enkele honderden, vaak markante figuren uit de wereld van kunst, muziek, sport, politiek, enz… .

Edward Moons kreeg drie maal de Toetenelprijs te Brussel en verwierf de Bob Courtensprijs te Antwerpen. 

Edward Moons kreeg de Prijs van de Aarschotse Cultuurraad in 2001.

Affiche naar aanleiding van een tentoonstelling in de winkelramen van Aarschot in 2019.

Met dank aan André Matthijssens, fotograaf

spoorweg Aarschot

Zwanenstraat – Aarschot – Een venter komt langs met een stootkar. Hij verkoopt melk per liter en schept met een maatbeker rauwe melk uit een ton in de kookpot die iedereen naar buiten brengt. Dus geen verpakking!

Jan Symons, de broer van Frans

Maria Symons Van Tongelen (1928-2018)

Elzenhof

Duitse moeder en dochter voor de Orleanstoren (omstreeks 1958)

Schaduwkinderen met de bal

Rocco Granata – Witte Molen – Aarschot

Duitse vriendin en Yvonne Van Tongelen, omstreeks 1958

Maria Symons Van Tongelen (1928-2018)

Roland Van Tongelen

Aan de heide in Aarschot

De wereldtentoonstelling van 1958

De wereldtentoonstelling van 1958 – vrouw met zwarte handtas is Maria Symons Van Tongelen en Yvonne Coppens met witte handtas

Expo 58

Duitse vriendin en Maria Symons Van Tongelen

Cannes

Cannes

Cannes

Expo “58 Canadees paviljoen

Walter Godefroot (°1943) bijgenaamd “De Vlaamse bulldog”

Licht, lucht, water en beweging

100×120 cm

acryl op canvas

Ben Van Dyck wilt met deze serie werken het fragiele van onze natuur aanduiden.

Licht, lucht, water en beweging

100 x 120 cm

acryl op canvas

Licht, lucht, water en beweging

100×120 cm

acryl op canvas

Lucht Water Leven

100×120 cm

acryl op canvas

Licht, lucht, water en beweging

100×120 cm

acryl op canvas

Dit werk met de kikker straalt van leven en beweging.

Lucht Water Leven

100×120 cm

acryl op canvas

Lucht Water Leven

100×120 cm

acryl op canvas

De lichte kleuren, verschillende schakeringen geel, blauw, groen nodigen de toeschouwer uit om vrolijk te worden. Ben Van Dyck geeft wel een lichte aanklacht mee, zonder de prediker uit te hangen. Hij wilt het fragiele van onze natuur aanduiden. We moeten voorzichtig en verantwoordelijk met onze omgeving omspringen. In deze serie schilderijen gebruikt Ben Van Dyck twee hoofdkleuren waarmee hij kan spelen om licht, lucht en leven op te wekken. En dat samen maakt dat het werk beweegt. In dat decor schildert Ben Van Dyck dieren. Die stralen ook kracht en leven uit.

Lucht Water Leven

100×140 cm

acryl op canvas

Nie wieder

90x90cm

acryl op canvas

Death Zoo

100x100cm

acryl op canvas

Dit werk komt uit een reeks van tien met thema’s uit de jeugdherinneringen van Ben, zoals het circus, de kermis en de zoo… . Het lijken vrolijke zoekplaatjes, tot je wat nauwkeuriger kijkt. Dan blijken ze een macabere ‘dark side’ te hebben.

linosnede op beenhouwerspapier (1 van een reeks van 4)

Sloths and Coffee

acryl op canvas

Al van jongsaf is Ben Van Dyck (°1969-Aarschot) een gepassioneerd tekenaar. In 1986 wint Ben als kenner van het betere Belgische beeldverhaal de Marc Sleen wedstrijd en het levert hem een rol op als stripheld in een Nero-verhaal. Zijn fascinatie voor exotische dieren pikt hij op van striptekenaar Marc Sleen (1922-2016). In zijn verhalen verwerkte Marc Sleen de dieren die hij op zijn safarireizen met koning Leopold III tegenkwam. Ben Van Dyck is een bekende Vlaming dankzij de jarenlange VRT documentaire reeks ‘Het Leven zoals het is’. Ben is niet in het minst te zien in de televisiereeks van reportagemaker Arnaut Houven ‘Leve de Zoo!’, in ‘Blueberry Hill’ van Robber De Hert en ‘Het Sacrament’ van Hugo Claus. In de dierentuin van Antwerpen zorgt hij o.a. voor de uitbouw van het reptielenverblijf. In de zoo van Planckendael wordt het fenomeen Ben hoofdverzorger van de olifanten en andere grote zoogdieren. Het spreekt voor zich dat de dierenwereld een belangrijke inspiratiebron wordt voor zijn oeuvre. Zijn schilderwerk is op te delen in grote, semi-realistische werken met de natuur als thema, en in cartoonachtige schilderijen in de steeds weerkerende kleuren zwart, wit en rood. Ben studeerde aan de kunsthumaniora’s van Aarschot en Lier, en volgde daarna een regieopleiding aan het RITCS. In zijn grenzeloze fantasie blijft de reus Ben Van Dyck zich vervolmaken aan de Academie voor Schone Kunsten. Deze levenskunstenaar tekent, schildert, maakt grafisch werk, schrijft, speelt figurentheater met zelfgemaakte poppen uit schuimrubber of rubberlatex en geeft lezingen over o.a. het nut van de zoo.

“Er zijn vier dingen die mensen interesseren: andere mensen, dieren, kinderen en ellende.” – Ben Van Dyck (foto: David Legreve)

Ben Van Dyck in actie

Ben Van Dyck is een Aarschotse Greeter

Naast academici die voor het Hertogelijke Aarschot gidsen zijn er niet professionele gidsen. Vrijwilligers die hun favoriete parels van het Hageland tonen. Zij noemen zich “Greeters”. Gepassioneerde Ben Van Dyck is een van hen.

Meer informatie en reservatie: toerisme@aarschot.be

“Ik wil mensen mijn fantastische stad leren kennen op een vrolijke ongedwongen fijne sfeer want ik ben trots op mijn stad.” – Ben Van Dyck

Idriz Jossa studeerde eind jaren tachtig af aan de Modeacademie in Antwerpen en werd in die tijd bekend als de ontwerper van ‘New Beat Fashion’ en van zijn in 2006 gehypte collectie ‘Clochard de Luxe’.

Zijn 25 jaar lange verleden in de modewereld is merkbaar in de kunstwerken die hij presenteert. Enerzijds toont hij gedeconstrueerde etalagepoppen die hij aankleedt – niet met kostuums – alsof het modellen waren en die zo een treffende indruk nalaten. Anderzijds maakt hij 3D geprinte modellen met accessoires die de kijker verwonderen door het verrassende spel van verschillende materialen. Vaak is een wat verontrustende samenhang van tegenstellingen het resultaat. Eigenlijk verbeelden zijn ‘provocatieve absurdistische’ sculpturen de chaos en de waanzin die het leven van de jongste jaren zijn gaan beheersen, door zijn veelheid, verwarring en razende snelheid. Hij ziet ze als een soort van vrijheidsstrijders voor wat we op de voorbije jaren overleefd hebben of wat we zullen blijven ondervinden. In al hun absurditeit vertonen ze ook iets grappigs en ironisch. De modellen vertellen over het mens zijn, de blakende extraversie van de figuren toont ook hun kwetsbaarheid. Tegelijk zijn ze bedoeld als tegenwicht voor de chaos en uiteindelijk ook als uiting van gevoeligheid en schoonheid, want hij wil zich ondanks alles een estheet blijven noemen.

De zwart-wit Appartatelier-foto’s zijn van Patrick Van Vlerken

videomaker: Rik Terlyn, Kunstkoppen is een project van het CC Het Gasthuis en IGCS. 

Vincent Halflants & Leen Lybeer
Het moet u niet verbazen als u het kunstenaarskoppel Leen Lybeer en Vincent Halflants (nog) niet kent. Anders dan vele, vaak jongere, kunstenaars, zijn zij weinig of niet verschenen op de lokale artistieke scène. Hun levenswerk situeert zich op Speelhoven, de oudste woning van Aarschot, beschermd in een natuurgebied, aan de rand van de stad, richting Rillaar. De laatste jaren zijn zij wat uit de schaduw gehaald na SPEELHOVEN. Tot 2006 organiseerden ze onder die naam, gedurende tien jaar, een bijzondere kunstontmoeting, telkens in september, op hun domein. Met GASTHOVEN nam het Cultureel Centrum Het Gasthuis te Aarschot de draad op en kwam met spraakmakende tentoonstellingen.

Leen Lybeer en Vincent Halfslants door de lens van Jef van Eynde

Een relatieve onbekendheid, zo is dat met het kunstenaarskoppel. En toch zien de andere kunstenaars Vincent Halflants als hun mentor. Wijlen Roland Rens, die alom tegenwoordig is in Aarschot, bezocht heel vaak het atelier van Halflants en drong aan op erkenning. Nog dit. Vincent Halflants werkte jarenlang in de psychiatrische instituten van Tienen en Diest. Werken die patiënten afstonden bundelde hij onder de naam Procréart, de collectie die hij schonk aan het Dr. Guislain Museum te Gent in 2018.

Speelhoven.
Bij de erkenning van Speelhoven als historisch erfgoed ontving Halflants een kleine subsidie voor de restauratie. Als tegenprestatie kozen ze er voor om het domein gedurende 10 jaar, van 1997 tot 2006, een aantal weken per jaar open te stellen voor kunstenaars en publiek. Velen van de kunstenaars die er bij betrokken waren, zijn inmiddels grote namen geworden in de kunstwereld. Denk aan Hans Op de Beeck, Berlinde de Bruyckere, Freek Wambacq (en vele andere kunstenaars).
Omdat de omgeving overweldigend groen is, kozen heel wat kunstenaars ervoor om een ingreep te doen in het landschap. Sommigen maakten tijdelijke constructies waarop de elementen speelden en die bestendigd werden in foto’s, film en tekeningen. De weerklank was groot, ook internationaal. Na de reeks van 10 evenementen nam het Cultureel Centrum Het Gasthuis de draad op met ‘Gasthoven’. De hoge bloei van het cultuurleven vandaag in Aarschot is hier niet vreemd aan.

Leen Lybeer (1937-2024)

Eerste Prijs van de Provincie Brabant (1966)
Prix Jeune Peinture Belge (1977)

Installatie met handgekleurde vlechten vlasvezels

Het vroege werk van Leen Lybeer schrijft zich naadloos in bij de textielkunst van de vroege jaren ’60. Met zelfgekleurde wol, hennep of katoen weeft Lybeer in Haute – en Basse Lisse. Oorspronkelijk kiest Lybeer voor monumentale formaten in wandkleden en bedspreien. Haar kazuifels passen in de vernieuwde liturgie die de Katholieke kerk kiest na het Concilie. Deze toegepaste kunst is slechts een korte aanloop. Heel snel al maakt Lybeer installaties met textiel. De gebruikte materialen evolueren naar een breder gamma met metalen draden en organische vezels als gras, aarde, as etc.
Haar werk wordt strakker, strenger en conceptueel. In maquettes concipieert Lybeer ruimtelijk werk. Een aantal ontwerpen worden ook op groot formaat, in het landschap, gerealiseerd.

Kader rond artificiële heuvel, 1997 geknipt, gedroogd en gedempt gras, Bratislava

zelfportret Leen Lybeer, 1979

geometrisch abstract werk met as op glas

Vincent Halflants
° Lubbeek 1934.
Het werk van Vincent Halflants bestaat voor het grootste deel uit potlood – en houtskooltekeningen, aquarel, keramiek en monumentale sculpturen, assemblages met diverse materialen. Naast geometrisch abstracte ruimtelijke composities is het vooral de mens die telkens als thema aanwezig is. Niet de menselijke figuur in de academische getekende perfectie of als portret, wel de kwetsbare, haast nietige mens, geplaatst in zijn zeer brede historische perspectief. In ruimte en tijd. Halflants nam vaak deel aan groepstentoonstellingen o.m. in het Paleis voor Schone Kunsten in Brussel en deed performances o.m. in de Beursschouwburg. Hij verwierf o.a. de Prix Jeune Sculpture Belge.

De Man en zijn Schaduw, 2006 – brons en corte staal
Pas in 2006 kwam er een werk van Vincent Halflants in de openbare ruimte te Aarschot. De Man en zijn Schaduw kreeg een plaats aan de Kleine Bergstraat in de Grecht. Vincent was toen 72 jaar.

De Man en zijn Schaduw staat niet toevallig op deze plaats. Als kind fietste Vincent Halflants van Lubbeek naar Aarschot. Op deze, toen nog onbebouwde, heuvel rustte hij uit omdat hij van op die plek een schitterend uitzicht had op de O.L.Vrouwekerk.

Hydroliques, Geglazuurde en niet geglazuurde, gebakken klei.

Hele reeksen speelse buisconstructies vertellen verhalen over verbindingen in de woestijn. Linken tussen voorhistorische en – b.v. de Romeinse beschaving.

Le Linceul – De Lijkwade, 2008

monumentale sculptuur. staal en lood. (0.70 x 3.60 x 0.70 m.)

Le Linceul staat voor de dood, niet alleen van Christus, maar van ons allemaal. De kern van het Christelijke geloof. Door Zijn dood toont God zich in Christus als de sterfelijke mens. Maar brengt Hij, tegelijk, hoop op verrijzenis en eeuwig leven.

Het werk van Vincent Halflants is tegelijk traditioneel door de universeel christelijke betekenis en hedendaags door de sobere eenvoud en abstrahering. Het lood vertaalt het gewicht van de dood. En toch heeft het met bescheiden, zachte grijs – en blauwtinten een zekere lichtheid waardoor het de zwaarte overstijgt. Van alle funeraire voorstellingen is de lijkwade de meest intieme. De meest persoonlijke. De stof omhult en verhult het lichaam van de overledene, verbergt het en toont het tegelijk. De lijkwade verwijst naar de kruisdood en de graflegging van Christus. Het graf werd leeg aangetroffen op de derde dag. De lijkwade bleef als stille getuige en als enig tastbaar object, samen met het kruis en werd reliek.

Tegelijk is de lijkwade de meest eenvoudige, bescheiden en ecologische manier om het overleden lichaam over te brengen. Helaas zien we de lijkwade die slachtoffers van oorlogen en rampen omhult vaak in het journaal bij het dramatische afscheid van geliefden.

De man op de sokkel, aquarel Vincent Halflants

Procréart.

Vincent Halflants was gedurende vele jaren bedrijvig in de psychiatrische instituten in Diest en Tienen. De artsen kozen bewust voor alternatieve therapieën waarbij de patiënt zich vrij kon uiten. Hierbij werd bewust gekozen voor de kunstenaar eerder dan voor de therapeut.

Halflants koos voor een open atelier waar de “leerlingen” vrij in en uit liepen om er te werken wanneer ze wilden. Ook buiten de reguliere uren. Een vrijheid die verviel met de komst van nieuwe psychiaters.

Halflants reikte thema’s aan, vertrok vanuit de kunstgeschiedenis, wees de weg in technieken. Eerder dan dat hij echt iets oplegde liet hij de cursisten vrij. Zo kreeg hij veel vertrouwen. Velen beschouwden Vincent als een vriend. In brieven, gedichten en verhalen vertelden ze over hun angsten, hun wedervaren. De schuld die woog, “fouten” die ze maakten, relaties met medebewoners. Gaandeweg bleek dat hun teken – en schildertechniek, hun ruimtelijk inzicht en -werk evolueerde naar een minder chaotische vorm. Meer gedragen.

Velen vertrouwden hun werk toe aan Halflants zodat hij het kon bewaren. Daaruit groeide de collectie “Procréart”. Na een grote overzichtstentoonstelling in 2018 in CC Het Gasthuis werd de verzameling opgenomen in het Museum Dr. Guislain te Gent.

Windekind – Leen Lybeer. een rol lood waarin de tekst van Windekind zit als een verborgen verhaal

Leen Lybeer maakte een podium in teelaarde. Symbool van de inspirerende gastvrijheid die zij samen schonken gedurende 10 jaar.

Een zekere zomerzonnewende

Een verticale pijler in het horizontale landschap. Een wijzer als een indringer, verbinding tussen aarde en hemel. 15 meter hoog. Haast onzichtbaar bij betrokken weer. Blinkend bij helder zonnig weer.

Een eerste zomerzonnewende werd geplaatst op Speelhoven in 2006 naar aanleiding van de 10de Speelhoven, een jaarlijkse tentoonstelling waarbij artiesten hun werk in het landschap toonden.

Vincent Halflants ontwierp Een zekere zomerzonnewende. Als een blijvend aandenken aan de aanwezigheid, 10 jaar lang, van zovele kunstenaars.

Een link gelegd, de cirkel is rond,

Eeuwen lang waren Schoonhoven en Speelhoven verbonden. De oudste adelijke familie die het vroegste kasteel van Schoonhoven bewoonde bezaten het uitgestrekte domein, hoeve en landerijen, van Speelhoven als hun zogenaamd buitengoed. De hoeve die hen van voedsel voorzag met vlees, groenten en fruit. Het huidige recreatiedomein behoorde eerder tot het kasteel van Schoonhoven en werd er in de 20ste eeuw van losgekoppeld. De vroegste geschiedenis van Schoonhoven en Speelhoven gaat terug tot de 14de eeuw. Zowel het huidige kasteel van Schoonhoven als de hoofdwoning van Speelhoven dateren uit de 18de eeuw.

Een zekere zomerzonnewende III legt een stille link tussen de beide domeinen. Eerder als een bescheiden kunstwerk dan als een monument is het een teken. Een rustpunt. Een soort van hypnose zoals Vincent Halflants het zelf noemt.

Een zekere zomerzonnewende III werd gerealiseerd door metaalkunstenaar Filip Van Daele van Metalmorphosa. Metalmorphosa uit Langdorp realiseert unieke ontwerpen in metaal met een specialisatie in cortenstaal. Uniek vakmanschap en kunst gaan hand in hand.

metalmorphosa.be

Met dank aan Josée Lehon – kunsthistorica voor de realisatie van deze rubriek over Leen Lybeert en Vincent Halflants.

Ergens onderweg – Art-work CD

Johan Dockx woont al jaren in Langdorp. Zijn talent, gevoel voor esthetiek, verschillende technieken en de meesterlijke manier waarop hij een concept kan vertalen in een illustratie, zorgden ervoor dat hij in juni 2024 de Prijs van de Cultuurraad in de wacht sleepte.

Beste genodigden, kunstliefhebbers allemaal, 

Beste Johan, 

Namens de ACR heet ik u van harte welkom op de feestelijke opening van de expo van Johan Dockx ‘elke dag een nieuwe nacht’. 

Elk jaar reikt de ACR een prijs uit aan een kunstenaar die op de een of andere manier verbonden is met onze stad. Dit jaar kozen we niet voor de minste. Johan Dockx is graficus, illustrator en voormalig art director bij de krant De Standaard. Hij woonde een kleine tien jaar in Aarschot en vestigde zich nadien definitief in Langdorp. Zijn onmiskenbaar talent, zijn gevoel voor esthetiek, de verschillende technieken die hij aanwendt en de meesterlijke manier waarop hij een concept kan vertalen naar een illustratie maken dat hij deze prijs van de ACR ontvangt.   

Tekenen en lezen is leven voor Johan Dockx. Als verwoed De Standaard lezer ken en hou ik van zijn werk. Zijn tekeningen van mens en dier mens, van de natuur met haar fauna en flora, zijn illustraties bij de dingen van de dag zijn prachtig én dan zijn er de boeiende schrijversportretten die hij tekent  voor DSL.  

Toen ik hem voor ’t eerst ontmoette – geheel in het zwart- kreeg ik een fin-de-siècle gevoel. Voor mij stond een stijlvol, hoofs iemand, een estheet die samenviel met veel van de portretten van schrijvers die hem nauw aan het hart liggen zoals Pessoa, Baudelaire, Kafka, Rilke, Connie Palmen, Harry Mulish, Jeroen  Brouwers. Ik licht er geheel willekeurig één uit: het portret van schrijfster Katherine Mansfield, geboren in 1888. Zij behoort tot de meesters van het korte verhaal (Puur geluk)  Zij was een biseksuele, Nieuw-Zeelandse schrijfster die naar Engeland emigreerde en erg ziek was: zij leed aan tuberculose. En zij leed onder de scheiding van haar echtgenoot, John M. Murry, die zij aanbad. Zij vond stabiliteit bij Ida Baker, haar ‘vrouw’.  Zelfs toen haar ziekte op een hoogtepunt was, bleef zij schrijven. Zij overleed op 34-jarige leeftijd en in de Bloomsbury-kringen waarin zij verkeerde ging rond dat zij ‘een gezicht had als een masker’, haar ware aard zou ongrijpbaar zijn … Wel, dat is dan toch buiten het portret dat Johan Dockx van haar maakte gerekend. Haar frêle gezichtje omkranst door een pagekapsel vangt alle licht van rechts. Je wordt toegezogen naar haar ogen: ze priemen niet, ze  spotten niet. Hoe zij je aankijkt, dat laat je niet los. Uit haar blik valt zoveel te lezen. 

Het is dus ook vanzelfsprekend dat de ACR (de commissie kunstaankoop) koos voor zijn prachtige reeks van 16 literaire portretten, die een mooie plek in onze bibliotheek krijgt. Zijn collega Karen Wijckmans zegt hierover: “Het lijkt een fluitje van een cent, spontaan en daarom zo straf. Niets wringt in zijn portretten. Alles klopt binnen het eigenzinnige universum dat Johan schept. En toch doet ieder portret eer aan de auteur. Ieder portret reflecteert de persoonlijkheid van de auteur.” 

Johan Dockx is ook genereus. Hij voelde hoe graag wij zijn tekeningen zagen.  We mochten van hem nog 5 extra werken kiezen voor onze stad. U kan ze hier allemaal bewonderen: dame met hoed, dame als   roofvogel, een portret van de operadiva Maria Callas, eentje van Leopold II, koning der Belgen, en het schrijversportret van Franz Kafka, die Gregor Samsa als kever liet ontwaken. Het is evenwel opletten: niets wordt ‘zomaar’ getoond, alles is betekenisvol. Het vergt soms enkele seconden vooraleer de betekenis zich prijsgeeft. En dat maakt zijn illustraties dan ook zo boeiend. De kijker die de moeite doet om stil te staan bij zijn tekeningen, ervaart zelf een kleine innerlijke reis.  

2 / 2

Want inderdaad, om tot de essentie van Johan Dockx proberen door te dringen moet je goed kijken naar zijn werk. Werk dat veel stijlen kent: van collages over prachtige portretten en diertekeningen in potlood en pen, tot mixed media. In heel veel van zijn werken vinden potlood, houtskool, bic, Oost-Indische inkt, foto’s, scans of zelfs koffievlekken elkaar.  

Zijn collega bij DS, Astrid Houthuys, stelt: “Wie van Johan Dockx wat te weten wil komen, moet gewiekst zijn. Als een verdwijnselkunstenaar komt en gaat hij als eb en vloed. Overdag is deze Dockx een mens, bij maanlicht wordt hij een raaf. Rusteloos. Eeuwenoud. (Maar wie hem kent, weet: hij laat nooit los. Geeft niemand op.) Een Dockx werkt hard, het liefst bij nacht.” Dat kan ik beamen. Zelf mocht ik in de aanloop naar de opbouw van deze tentoonstelling mails van Johan verwachten ‘nadat de schemering was ingetreden’ of, ik citeer: “Meer uitleg bezorg ik vannacht”. De titel voor zijn solo tentoonstelling spreekt dan ook boekdelen: ‘elke dag een nieuwe nacht’. Dat hard werken zijn credo is, liet hij zich ontvallen bij een andere ontmoeting toen hij verwees naar zijn lievelingsauteur R.M. Rilke die aan beeldhouwer Rodin vroeg: “Hoe moet men leven?” Waarop deze hem antwoordde: “Door te werken.” Tientallen, honderden, misschien duizend keren stond Johan voor een leeg blad om linkshandig te tekenen of van een concept illustraties te maken. Voor deze tentoonstelling heeft hij dan ook een rijke hoeveelheid van zijn werk geselecteerd. 

Waar blijft hij elke keer de inspiratie vandaan halen? Waar wij het woord inspiratie gebruiken, spreekt Johan van ‘zachte inblazing’, het product van hard werken en toewijding. 

Voor de krant illustreert Johan de columns van theatermaker Josse De Pauw en recent ook die van Maj Vandergeten. Het toeval wil dat Maj haar carrière begon als manusje-van-alles op de redactieafdeling van DS, waarna zij daar opklom. Nu, zoveel jaren later, moest zij op nog vrij jonge leeftijd naar een Limburgs woonzorgcentrum wegens de zich snel voortschrijdende alzheimer van haar man en haar Parkinson. Vorig jaar in oktober bracht Josée Lehon haar mooie dichtbundel ‘Vier met mij, dans met mij’ uit, waarna Maj inging op het aanbod tot het schrijven van een tweewekelijkse column in DS. Bij elke column van haar maakte Johan een tekening. Het is niet zomaar een tekening, wel een gevoelige interpretatie bij wat Maj schrijft met telkens een hand/handen die centraal staan. Volgens kenners is handen tekenen of schilderen erg moeilijk. Hier toont Johan Dockx zijn meesterschap. Wij zijn dan ook heel blij u vandaag deze ontroerende illustraties als eersten te kunnen  tonen.   

Lieve mensen, er rest mij alleen nog Johan Dockx te feliciteren met deze expo én met zijn prijs van de ACR. Ook wens ik de stad Aarschot en de ganse museumploeg en al de medewerkers van CC Het Gasthuis te bedanken en in het bijzonder Roeland Holemans. Jullie bied ik aan om met beide handen mijn uitnodiging tot het ‘lezen’ van Johan Dockx’ werk, werk dat gaat naar de essentie van ons bestaan, aan te nemen. 

Agnes Hendrickx 

Voorzitter Aarschotse Cultuurraad 

… Mag ik hem de Nestor noemen van onze kunstenaars?  Al is dat niet erg juist want ik ken geen jongere ziel, geen speelsere knaap, geen uitbundiger karakter.  En toch, zijn figuren, of ze nu geboetseerd of getekend zijn, ze staan met hun hele wezentjes in Het Ware Leven! Ze houden ons een spiegel voor. Ons falen en winnen, ons durven en dralen, ons aarzelen, onze schaamte, onze roekeloosheid, ons springen, ons vallen en overeind krabbelen.  Het zijn wij; De Mens, die daar staan in onze PURE.  En al zijn we in brons gegoten, we blijven teer en week als de was die we waren in zijn handen gekneed. … – Josée Lehon kunsthistorica

Jan Rosseels maakt beelden in was, die worden later in brons gegoten. Vaak hebben ze als thema een greep uit het dagelijkse leven. De figuren zitten verwrongen tussen veel te lange armen en grote handen. Misschien is  dit wel een vertaling van de complexe natuur van de mens.  bron: kunstroute Hageland

Hij werd geselcteerd voor de Tentoonstelling Jonge Belgische Beeldhouwers, Brussel 1974.  Jan Rosseels exposeert constant in binnen-en buitenland(Aarschot, Leuven, Antwerpen, Brussel, Parijs, Düsseldorf, Frankurt,…) .

In 1987 werd hij laureaat Beeldhouwkunst , Antwerpen.

Jan Rosseels in zijn atelier
Hulst, 57
3272 Testelt
tel 013/ 77 61 09

… Mag ik hem de Nestor noemen van onze kunstenaars?  Al is dat niet erg juist want ik ken geen jongere ziel, geen speelsere knaap, geen uitbundiger karakter.  En toch, zijn figuren, of ze nu geboetseerd of getekend zijn, ze staan met hun hele wezentjes in Het Ware Leven! Ze houden ons een spiegel voor. Ons falen en winnen, ons durven en dralen, ons aarzelen, onze schaamte, onze roekeloosheid, ons springen, ons vallen en overeind krabbelen.  Het zijn wij; De Mens, die daar staan in onze PURE.  En al zijn we in brons gegoten, we blijven teer en week als de was die we waren in zijn handen gekneed. … – Josée Lehon kunsthistorica

Kamerood sesteg

Dit bronzen standbeeld van de Kamerood Sesteg maakte Jan Rosseels in opdracht van de ‘mannen van 60’, die het aan de stad Leuven schonken. Dit standbeeld staat in het Sint-Donatuspark van Leuven.  Het werd ingehuldigd op 10 september 2000.  

Het gaat terug op het Leuvens begrip ‘kamerood sesteg’, waarvan niemand de precieze betekenis nog kent. Vaak wordt gezegd dat het stamt uit het middeleeuwse schuttersleven. De schuttersverenigingen mochten maximaal 60 leden tellen. Telkens een lid overleed, mocht een ‘bleuke’ de gilde betreden: het 60ste lid of de kamerood 60 dus. De uitdrukking wordt nog gebruikt om een nieuweling aan te duiden met neerbuigende sympathie.

Het begrip werd gretig overgenomen door de Leuvense Mannen van ’60. Die gaven Jan Rosseels de opdracht er een standbeeld aan te wijden. Ze schonken het aan de stad in 2000, toen ze allemaal 40 werden. De schepper liet het beeld blaken van de symboliek met een eeuwig jonge man vol levenslust. De vinger aan de neus duidt op een wijsneus. De wereldbol die aan zijn voeten ligt, staat symbool voor illusie, de baby voor nieuw leven, de slak voor trage vordering naar het oud worden en de rijpere man met een ruiker bloemen voor ‘graag de bloemetjes buiten zetten’. (bron : leuven.be)

De blijdschap van de jeugd
Het beeld toont een spelend kind met een ballon in de hand. Een museum legt de bezoeker een spiegel voor. Hierin kijkt hij naar het verleden, maar legt hij ook een link naar het heden en de toekomst. Ooit was het gebouw een materniteit. Vele Aarschottenaars werden er geboren, ook de kunstenaar Jan Rosseels zag hier het levenslicht.
Zoals het vernieuwde museum oogt het beeld jong en jeugdig. Ook het kind heeft nog een hele komst voor zich. De ballon verwijst naar de vluchtigheid van de dingen. Je moet hem durven loslaten, laten wegvliegen naar een onbekende bestemming. Ook je jeugd moet je kunnen loslaten, zonder ze te vergeten.

De Aarschotse Cultuurraad reikt ieder jaar een prijs uit aan een kunstenaar die op één of andere manier met de stad verbonden is. In 2021 krijgt beeldhouwer Jan Rosseels die prijs voor zijn volledige oeuvre.

https://maartenceulemans.be

Golgotha, Aarschot 1978

90 x 80 cm

acryl met paletmes op canvas

Golgotha is de naam van de heuvel buiten de muren van Jeruzalem waar Jezus  gekruisigd is.  Golgotha betekent schedelplaats.  Bij vastentijd  Calvarieberg genoemd.

acrylique avec couteau à palette sur toile

Golgotha est le nom de la colline à l’extérieur des murs de Jérusalem où Jésus a été crucifié.  Golgotha signifie lieu de crâne.  Au Carême appelé Calvaire.

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

Golgotha ist der Name des Hügels ausserhalb der Mauern von Jerusalem, wo Jesus gekreuzigt wurde.   Golgotha bedeutet Schädelort; während der Fastenzeit wird er Calvary genannt.   

75 x 90 cm

Zonder titel.

acryl met paletmes op metaal

Sans titre.

acrylique avec couteau à palette sur métal

Ohne Titel.

Acryl mit Spachtel auf Metal

80 x 100 cm

Ontstaan der werelden, Aarschot 1977

acryl met paletmes op canvas

kom, haal rustig adem

nu we eindelijk weten waar kosmische straling vandaan komt

is het gek dat we niet banger zijn dan voorheen

we horen de hemel boven ons kraken

voelen hoe het zwarte gat aan onze ledematen trekt

aan wat cirkelt in langzame lucht

aan wat glijdt door eenzaam water

kom, strijk je lichaam neer op deze driftige aarde

staar naar het raadsel van de duisternis en weet

de wolfharing zwemt in jou

de kraanvogel vliegt in jou

toch val je zo gemakkelijk uit elk moment

kom, klap je vleugelvinnen open

en tover opnieuw vuur  uit het niets  

SARAH MICHAUX

Origine des mondes, Aarschot 1977

acrylique avec couteau à palette sur toile

Ursprung der Welten, Aarschot 1977

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

90 x 100 cm

Zonder titel.

acryl met paletmes op metaal

Sans titre.

acrylique avec  couteau à palette sur métal

Ohne Titel.

Acryl mit Spachtel auf Metal

100 x 80 cm

Zonder titel, Aarschot 1970 

acryl met paletmes op canvas

Gedicht van Sarah Michaux:

We vergeten dat we voortdurend uit elkaar vallen

We proberen orde te bewaren, ons lichaam binnen lijnen te leggen

ons hart net genoeg te laten bonzen dat het niet uit onze lijven

 springt.  We kijken in spiegels en dimmen het licht.  We dimmen.

Morgenrood fluistert de belofte dat vandaag de dag is waarop

 we een ontdekking zullen doen, elke avond vergeten we hoe

 opnieuw uit elkaar te vallen.

Liever waren we een schors van brein in elektrisch water

met iets dat ons genoegens voert zodat we denken

iets te smaken, ons voor altijd de mooiste wanen.  

Sarah Michaux

Sans titre, Aarschot 1970

acrylique avec couteau à palette sur toile

Ohne Titel, Aarschot 1970

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

Zonder titel.

acryl met paletmes op canvas

Sans titre. 

acrylique avec couteau à palette sur toile

Ohne Titel. 

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

88 x 100 cm

Zonder titel.

acryl met paletmes op metaal

Sans titre.

acrylique avec couteau à palette sur métal

Ohne Titel.

Acryl mit Spachtel auf Metal

acryl met paletmes op canvas

“KIJK NIET ALLEEN MET UW OGEN, MAAR KIJK OOK MET UW HART.” – Miel Deca 

acrylique avec couteau à palette sur toile

“NE REGARDES PAS SEULEMENT AVEC TES YEUX, MAIS REGARDES AUSSI AVEC TON COEUR.” – Miel Deca 

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

“SCHAU NICHT NUR MIT DEINEN AUGEN, SONDERN SCHAU AUCH MIT DEINEM HERZEN.” – Miel Deca

Zonder titel.

acryl met paletmes op canvas

Sans titre. 

acrylique avec couteau à palette sur toile

Ohne Titel.

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

Seiner Kunst ist geprägt von der Suche nach neuen Ausdrucksformen.  Die Materialität des Werkes und seine Präsenz im Raum gewinnen an Bedeutung.   Gegensätze wie Schwere und Leichtigkeit, Fülle und Leere, Härte und Weichheit charakterisieren die oftmals abstrakten Objekte.

Die dabei aufgewendete Energie bleibt erhalten, wandelt sich aber in ihrer Form.

Zonder titel.

acryl met paletmes op canvas

Sans titre.

acrylique avec couteau à palette sur toile

Ohne Titel.

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

90 x 80 cm

Het circus, Aarschot (1967)

Le cirque, Aarschot (1967)

Das Zirkus, Aarschot (1967)

Paardjesmolen.

acryl met paletmes op canvas

Le Manège.

acrylique avec couteau à palette sur toile

Der Pferdemühle.

Acryl met Spachtel auf Leinwand

70 x 80 cm

Boten.

acryl met paletmes op canvas

Les bateaux. 

acrylique avec couteau à palette sur toile

Boten.

Acryl mit Spachtel aur Leinwand

80 x 70 cm

Boten.

acryl met paletmes op canvas

Les bateaux. 

acrylique avec couteau à palette sur toile

Boten.

Acryl mit Spachtel aur Leinwand

80 x 70  cm

Vaas met bloemen.

acryl met paletmes op canvas

Vase à fleurs.

acrylique avec couteau à palette sur toile

Stilleben mit Blumen.

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

80 x 70 cm

Vaas met bloemen, Aarschot (1970)

acryl met paletmes op canvas

Vase à fleurs, Aarschot (1970)

acrylique avec couteau à palette sur toile

Stilleben mit Blumen, Aarschot (1970)

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

Stilleven met bloemen.

acryl met paletmes op canvas

Nature morte avec fleurs.

acrylique avec couteau à palette sur toile

Stilleben mit Blumen.

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

80 x 70 cm  

Bloemenvaas, Aarschot (1970)

acryl met paletmes op canvas

Vase à  fleurs, Aarschot (1970)

acrylique avec couteau à palette sur toile

Stilleben mit Blumen, Aarschot (1970)

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

70 x 80 cm

Stilleven.

acryl met paletmes op canvas

Nature morte.

acrylique avec couteau à palette sur canvas

Stilleben. 

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

80 x 90 cm

Stilleven  (1977)

acryl  op canvas

Nature morte  (1977)

acrylique sur toile

Stilleben  (1977)

Acryl auf Leinwand

80 x 90 cm

Heide.

acryl met paletmes op canvas

“Het resultaat van zijn techniek is een stortvloed van helle, levensblije Zuiderse en Pallieteriaanse kleuren.  Niet zelden komen ze op de toeschouwer af, als een lichtballet, als een klaterend waterspel.” – Dr. fil. Paul Kempeneers (1972)

Bruyère.

acrylique avec couteau à palette sur toile

Heidekreut.

Akryl mit Spachtel auf Leinwand

Landschap.

acryl met paletmes op canvas

Paysage.

acrylique avec couteau à palette sur toile

Landschaft.

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

70 x 80 cm

Landschap, Aarschot 1971

acryl met paletmes op canvas

Paysage, Aarschot 1971

acrylique avec couteau à palette sur toile

Landschaft, Aarschot 1971

Acryl met Spachtel auf Leinwand

Miel Deca, Titularprofessor an der Kunstakademie in Aarschot ist der Maler des Hagelandes.  Die Liebe für die Farben ist ihm angeboren.  Form und Inhalt decken einander stets in Kraft und Spontanität.  Sein Werk ist postexpressionistisch mit einer immer stark geschlossenen Einheit, farbenreich, lebensbejagend und temperamentvolle.

70 x 80 cm

Winterlandschap.

acryl met paletmes op canvas

Paysage d’hiver.

acrylique avec couteau à palette sur toile

Winterlandschaft.

Acryl met Spachtel auf Leinwand

Drie hoppers.

acryl met paletmes op canvas

Vertolker van de innerlijke hartstocht.

“Heel zijn leven is Miel Deca een rustig man geweest die gewetensvol te werk gaat.  Zijn stoïcijnse kalmte zou men kunnen uitleggen als gelatenheid of flegme, doch in waarheid is hij een man die verteerd wordt door een hartstochtelijk vuur om het hoogste te bereiken en het beste te verwezenlijken.” – Staf Van Gelder, schrijver

Trois saules. 

acrylique avec couteau de palette sur toile

Drie Kopfweide.

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

Maler  Deca war  Interpret der inneren Leidenschaft.  

“Während seines ganzen Lebens war Maler Miel Deca ein ruhiger Mann, der mit grosser Begeisterung arbeitete.  Man könnte seine stoische Ruhe als Zurückhaltung betrachten. In Wahrheit war Miel Deca ein Mann,  der von einem leidenschaftlichen Feuer verzehrt wurde um das Höchste und das Beste zu erreichen.” – Staf Van Gelder, Schriftsteller

80 x 70 cm

Langdorp.

acryl met paletmes op canvas

80 x 100 cm

Dorpje.

acryl met paletmes op canvas

Petit village.

acrylique avec couteau à palette sur toile

Kleines Dorf.

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

90 x 80 cm

Langdorp.

acryl met paletmes op canvas

Le village Langdorp en Brabant Flamand.

acrylique avec couteau sur toile

Une chose est sûre “Deca est pour Aarschot l’inévitable, l’indispensable.”

Das Dorf Langdorp in Brabant.

Acryl met Spachtel auf Leinwand

80 x 100 cm

“Het laaien van je kleur zelfs in het zwart

draagt stempel van je onstuimig hart dat

met zijn eigen ritme liefde zaait over het vlak in drievoud :

warmte voor het oog vriendschap voor het wonder van de schepping,  

één-klank met de medemens en de natuur.

Jij staat er midden in en kijkt tot het absurde wijkt en jij

geduldig te vangen weet wat sinds jaar en dag schoonheid heet.

Het drijven van je mes op kleur bergt in zich verwondering en

het ontstijgen aan sleur van alledaagse nietigheid.” – Freek Dumarais dichter – leraar plastische kunsten  (1974)

Het dorp Tielt-Winge in Vlaams-Brabant.

acryl met paletmes op canvas

“Miel Deca brengt geen verf aan door middel van de traditionele verfkwast.  Dat doet hij alleen voor de grondlaag, die bestaat uit een donker vlak van bruin, mauve en zelfs zwart. Vervolgens bestrijkt hij het doek met een paletmes, zodat het schilderij wordt opgebouwd met vegen, met grote kleurvlakken, met brede strepen die de diepere indrukken van de kunstenaar weergeven.” – Dr. fil. Paul Kempeneers

Le village Tielt-Winge en Brabant-Flamand.

acrylique avec couteau à palette sur toile

“Le peintre Miel Deca n’applique pas de peinture avec le pinceau traditionnel pour ses tableaux.  Il ne l’utilise que  pour la couche de base  constituée  d’une surface sombre de brun, mauve et même noire.  Puis il recouvre la toile, ou le métal  au couteau à palette de sorte que la peinture est construite avec des balayages de grandes zones de couleur  de larges bandes qui reflètent les impressions plus profondes de l’artiste.”  – Docteur en Philosophie Paul Kempeneers

Das Dorf Tielt-Winge in Brabant.

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

“Der Maler Miel Deca färbt nicht mit einem traditionellen Pinsel.  Er tut dies nur für die Basisschicht, die eine  dunkle Oberfläche von braunem, Mauve und sogar Schwarz darstellt.   Dann bedeckt er die Leinwand mit einem Spachtel, damit das Gemälde entsteht.  Das Gemälde ist mehrmals aus grossen Farbflächen mit breiten Streifen aufgebaut, die die tieferen Eindrücke des Künstlers widerspiegeln.” – Doktor  Philosofie  Paul Kempeneers

80 x 90 cm

150 x 200 cm

Herfst.

acryl met paletmes op canvas

L’automne.

acrylique avec couteau à palette sur toile

“Ces arbres qui parlent…  Les rêves naissent dans un esprit qui n’est pas tout à fait humain, mais ressemblent plutôt à un murmure de la nature.” –  Carl Gustav Jung

Herbst.

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

80 x 70 cm

Dorpje.

acryl met paletmes op canvas

Er is een helse stem in jou die je palet beveelt

de sprankelende tinten steelt

voor het scheppen van een menuet van kleuren.

Er is een hand in jou die onophoudelijk delft 

naar de diepste graven van je hart

een expeditie naar het licht.

Jij zocht het prille morgendal maar vond een ruige rots.

Bouw er je huis van vlakken en les je tergende dorst

aan de eeuwige bron van koloriet.”

– Gie Luyten, redacteur kunsttijdschriften, presentator BRT (Belgische Radio- en Televisieomroep),  (1977)

Petit village.

acrylique avec couteau à palette sur toile

Kleines Dorf.

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

Maaister.

acryl met paletmes op canvas

Paysanne. 

acrylique avec couteau à palette sur toile

Die Frau des Bauern.

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

80 x 90 cm

Het bos.

acryl met paletmes op canvas

Le bois.

acrylique avec couteau à palette sur toile

Der Wald.

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

Winter.

acryl met paletmes op canvas

L’hiver.

acrylique avec couteau sur toile

der Winter.

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

70 x 80 cm

Winter.

acryl met paletmes op canvas

L’hiver.

acrylique avec couteau sur toile

Der Winter.

Acryl mit Spachtel auf Leinwand

50 x 60 cm

Dorpsgezicht.

op canvas

Vue sur le village.

sur toile

Das Dorf.

auf Leinwand

40 x 60 cm

Boerderij.

op canvas

“Als jongen van een jaar of zes volgde hij al les aan de tekenschool van Aarschot.  Hij woonde in Gelrode en liep twee keer per week enkele kilometer naar de tekenschool en terug.  Een fiets had hij niet.  Die kreeg je toen voor je plechtige communie als je ouders goed in de centen zaten.  Dat waren uitzonderingen.  Later verhuisden Miels ouders naar het Aarschotse centrum en werd het voor hem makkelijker om tekenschool te volgen. – Elza Deca Dehond (1924-2006)  –  echtgenote

La ferme.

sur toile

“A six ans environs il suivait déjà de leçons à l’école de dessin d’Aarschot.  Il vivait à Gelrode et se rendait à pied deux fois par semaine quelques kilomètres aller retour à l’école de dessin.  Il n’avait pas de vélo.  Seuls qui avaient  de parents riche en recevaient un pour la communion solennelle.  Ce qui était une exception.  Plus tard, ses parents ont déménagé au centre d’Aarschot.   C’était alors plus facile de suivre les cours.” –Elza Deca Dehond (1924-2006)  –  épouse

Der Bauernhof.

auf Leinwand

“Als Junge von etwa sechs Jahren folgte er den Lektionen an der Zeichenschule von Aarschot.   Er lebte in Gelrode und lief zwei Mal pro Woche ein paar Kilometer zur Zeichenschule.  Er hatte kein Fahrrad.  Das bekam man für die feierlichen Kommunion wenn deine Eltern wohlhabend waren.  Das waren Ausnahmen.  Später zogen seine Eltern in das Zentrum von Aarschot und es wurde einfacher, einer Zeigenschule zu folgen.”  Elza Deca Dehond (1924-2006)  –  Frau

60 x 40 cm

op paneel 

sur panneau

auf Hölz

50 x 60 cm

op paneel

sur panneau

auf Hölz

Le Lavandou

Miel Deca organiseerde vakanties voor Aarschottenaars naar Zuid-Frankrijk!

Nacht zonder dag.

viltstift op papier

Ondanks zijn ziekte hanteerde Miel Deca nog tot twee weken voor zijn overlijden de stift en het potlood.  Zijn laatste twee tekeningen waren bomen in zwart-wit.  

Eén van zijn stelregels : Bomen sterven staande, gold ook voor hemzelf.

Nuit sans jour – dernière oeuvre.

stylo-feutre sur feuille de papier

“Il y a un moment, dans la vie, quand on a beaucoup travaillé, les formes viennent toutes seules, les tableaux viennent tout seuls, on n’a pas besoin de s’en occuper! Tout vient tout seul.  La mort aussi.”   – André Malraux (1974)

“Malgré sa maladie Miel a continué à travailler  jusqu’à deux semaines avant son décès.  Ses deux derniers dessins étaient des arbres en noir-blanc.  Il disait souvent : Les arbres meurent debout. Cela valait  aussi pour lui.”  – Elza Deca Dehond, épouse

Nacht ohne Tag.

Filzstift auf Blatt Papier

EMIEL DECA  (1920 – 1980)

• kunstschilder – Oorlogsvrijwilliger – Strijder
• woonplaats en atelier :  Aarschot,  Elisabethlaan,  20
• echtgenote : Elza Dehond (1924-2006)
• dochter : Ria ° 1956

studies :

• Van 1926 tot 1934, lager onderwijs aan de R.M.S. te Aarschot.
• Van 1935 tot 1940, Rijksnormaalschool te Lier.
• Kunstonderwijs aan de Stedelijke Akademie te Aarschot, van 1960 tot 1972
• leerling van  Maurice Haccuria.

beroep :

• onderwijzer van het Kon. Atheneum  Aarschot.
• leraar aan de Academie te Aarschot, sedert 1970 (schaduwtekenen en schilderen).

individuele tentoonstellingen :

Keerbergen (1963) – Tongerlo (1965 en 1968) – Leuven (1966) – Hasselt (1966) – Antwerpen (1968) – Aarschot (1969) – Grevenbroich (Duitsland) (1970) – Westerlo (1970) – Korbach (Duitsland) (1971)

groepstentoonstellingen :

Wezemaal (1966-67-68) – De Panne (1967) – Willebroek (1968) – Schoten (1968) – Leuven (1968) – Jodoigne (1969) – Herent (1967) – Brussel (1968) – Genk (1969)

onderscheidingen :

• Medaille van de Weerstand door Minister van Landsverdediging
• Medaille van de oorlogsvrijwilliger – strijder
• onderscheiden met Herinneringsmedaille van de oorlog 1940-1945
• 1964 : Prijs van de Stad Aarschot   Voor schilderij  ’s Hertogenmolens
• 1967 : Laureaat Mutualistische klinieken van Brabant.
• 1970 : Driejaarlijkse Prijs van de gemeente Wilsele.

Bijlage :  Emiel Deca prijs Wilsele 

&  Prijs van het Beatrijs-gezelschap te Rotselaar.                                                                      &  Prijs van het Hageland te Rotselaar.

• 1971 :

–  Internationale Schildersprijs Ligny (provincie Namen)  :

Bijlage : 0351_001  “de straat ! … schilderwedstrijd 1971

Bijlage : 0353_001  école de Ligny – Association Artistique et Culturelle

Bijlage : 0357_001  deelnemers wedstrijd te Ligny

Bijlage : 0356_001  jury leden

Bijlage : 0355_001  uitslag wedstrijd

Bijlage : 0354_001  krantenknipsels

&  Tweede plaats in de “Prijs van het Hageland” te Rotselaar.

• 1972 :   Laureaat van de “wedstrijd  Gandersheim”.

&  Derde plaats in “schildersprijs Ligny”.

• 1973 :   Eerste plaats in de wedstrijd in de “Beatrijsprijs” te Rotselaar.

&  Tweede plaats in de wedstrijd voor het publiek bij de Beatrijsprijs te Rotselaar.

“Emiel Deca gaat met zijn post-expressionisch palet naar het natuurobject.  Voor hem is elk schilderij een coloristische schepping naar de gegevens van de natuur.  Alzo krijgt hij een sterk gesloten eenheid in zijn werken die hij reeds niet meer hoeft te ondertekenen om ze te herkennen.”

Als ik aan Miel denk zie ik voor mij, in de eerste plaats, een vriendelijke man, niet oppervlakkig of goedlachs maar rustig, vol aandacht, ernstig bijna. Die vriendelijkheid was steeds gemeend want hij hield niet van uiterlijk vertoon. Ik heb hem leren kennen langs het Aarschotse Operettegezelschap ( ik zorgde er voor de grime en Bekke Van den Broek voor het decor) Dat operettegezelschap bestond uit een groep uitbundige jonge mensen onder de leiding van een wonderlijk trio. Dit trio bestond uit Miel Rens, Elza Dehond en Miel Deca.

Miel Rens was de warmhartige dirigent van het orkest, monkelend genietend van de bruisende, bevallige muziek. Als tweede kwam ELza Dehond, de uitbundige, temperamtentvolle bezieler van de balletten. Door haar dynamisme dreef ze de ballerinas op tot hoge prestaties. En dan was er de tweede Miel, de beschaafde observator, ontleder en ziel van het gebeuren.  Hij greep vastberaden in waar het moest en prees, vol waardering, goede resultaten. Deze operette-uitvoeringen waren de hoogtepunten in het Aarschotse culturele leven van toen.

Deze door het Aarschotse publiek hooggewaardeerde prestaties dreven op het enthousiasme van het echtpaar Miel en Elza Deca-Dehond.

Maar dan was er op zekere dag die andere Miel Deca.

Miel als schilder

Hij schetste, schilderde, observeerde, maakte oefeningen en studies als had hij nooit anders gedaan.
Dag na dag groeide zijn artistiek oeuvre.
Hij was niet uit op bravoure of superprestaties.  Hij werkte als een gedreven vakman en hield zich ver van de verhitte discussies van rebelse jongeren.

Hij bleef, voor alles, zichzelf en bracht tot uitdrukking wat in hem leefde, wat hem ontroerende, zonder fournituren, zonder opgeklopte gestes.  Hij bleef in alles zuiver en oprecht. Het nobele, de grote eeuwig geldende waarden waren voor hem belangrijk.  Hij geloofde in de specifiek Vlaamse schilderkunst en haar grote plastische kwaliteiten.
Hij hechtte geen betekenis aan uiterlijk vertoon.  Zijn evenwichtige, stevige composities, zijn prachtig en krachtig kleurenpalet stonden borg voor een oprechte en warmhartige kunst.

In de huidige schijnwereld met zijn vervaagde, dubieuze normen, zijn hang naar het buitenissige en de show, met zijn drang om te overbluffen en te banaliseren, te ridiculiseren in een glitter wereld waar alles ondergeschikt is aan kijkcijfers en money-make, is het werk van Miel Deca een hartverwarmende oase.

Hij gebruikt geen grote woorden dus ga ik het hier ook niet doen. Voor mij is zijn werk oprecht en degelijk, vol mannelijke bezieling en temperament.

Het is de overtuigde uitdrukking van onze unieke Hagelandse eigenheid en mildheid.

Het geflirt met – ismen, het uitpakken met de “geniale” stoerdoenerij waar de hedendaagse jeugd mee opgezadeld zit is bij Miel ver te zoeken.

Miel was iemand van bij ons die “het onze”, “Onze Poëzie” – de poëzie van het Hageland – tot leven bracht en tot ver buiten de grenzen uitdroeg.” – Fons Verstreken,  kunstenaar – leraar plastische kunsten.  (1999)

Miel Deca, geboren in Aarschot am 17. Mai 1920

Titular an der Kunstakademie in Aarschot.

“Er ist der Maler des “Hagelandes”.  Die Liebe für die Farben ist ihm angeboren.  Form und Inhalt decken einander stets in Kraft und Spontaneität.  Sein Werk is postexpressionistisch, mit einer immer stark geschlossenen Einheit, farbenreich, lebensbejahend und temperamentvoll.  Wie herrlich leuchtet der farbbrünnen auf, wenn der Künsler Miel Deca seine eindrücke von blühenden kirschbäumen wiedergibt.  Vielleicht stellen wir uns die frage, ob dieser farben nicht lieber eine camouflage von innerliche Berührtheit genannt werden kann.  Geboren in dem Sternbild Stier.  Miel Deca ein Kämper.” – Grevenbroich en Korbach (1971) 

• bijlage : Affiche tentoonstelling in Duitsland, samen met oa Juliaan Van Gaubergen  :  Brabanter Maler stellen aus – Stadt Werl – 1979

Miel Deca

In dieser kurzen Vorstellung vom Kunstmaler Miel Deca aus Aarschot (Belgien) wird es Ihnen sicher auffallen, dass ich es vielleicht nicht für überflussig halte, das Wort “Farbe” zu verwenden.  Manche Sprecher verwenden dieses Wort passend und unpassend; wenn ich aber selbst so viel über Farben rede, ist das seht bewusst gemacht : die Farbe ist immer bei Miel Deca das auffällige Element.

Der Künstler bringt die Farben nicht auf traditionelle Weise an.  Mit Pinsel arbeitet er nur für die Grundschicht, die meistens aus einer dunklen Fläche von braun, rot und sogar schwarz besteht.  Darauf bearbeitet er die Leinwand mit einem Messer, so dass das Gemälde mit Farbstrichen, mit Farbflächen, mit breiten Streifen, die das innerliche Gefühl der Künstler wiedergeben, aufgebaut wird.  Das Resultat dieser Technik ist eine Flut von hellen, lebensfreien, südlichen,  spielerischen Farben.  Nicht selten kommen sie auf den Zuschauer zu wie ein Lichtballet, wie ein plätscherndes Wasserspiel, ein Regenbogen, wie ein Spektrum von Farbflächen.  Mit seiner kräftigen, rauhen Gestaltung und seinem stark spielerischen Farbspringbrunnen lässt Miel Deca  uns noch ausreichend figurative Elemente, womit seine Gefühlseindrücke  klar und kräftig beim Zuschauer durchdringen.  Das visuelle Ganze, entstanden durch ein inneres Zerschmelzen von Form und Farbe, bezieht ein starkes suggestives träumerisches Gefühl.

Miel Deca spaziert gerne in die offene Natur.  Mit der Unbefangenheit eines Kindes ist er immer offen für die Farbeindrücke einer Landschaft.  Er meidet die dunklen Strassen, Fabrikstädte, die hässlichen Häuser mit zivilisierten Rasen und Friedhöfe von Betonsperrungen.  Der Maler sucht in der Natur das Unberührte, die Jungfraulichkeit der Wälder, die Urvegetation und das Meer.

So sind seine Landschaften die Zeugen seiner stark persönlichen Komposition, welche uns erkennen lässt, dass es sich ohne Zweifel um ein Gemälde von Miel Deca handelt.  Der Maler zeichnet keine Details, er malt seine Landschaften nicht auf klassische Weise.  Seine Technik ist, wie gesagt, so entwickelt, dass die Details bis zu den Hauptelementen des Gemäldes auswachsen.  Diese Hauptelemente sind deshalb immer Farbpunkte oder Farbflächen, welche mit einem Malermesser in einem Strich angebracht werden.  Ein Feld voll Kornblumen, ein rotes Dach, ein knospiges Gartenfeld, ein goldgelber Schober, eine grüne Wiese, alles verschmelzt in ein fröhliches Ganzes von warmer Schattierung Sollten wir dann erstaunt zusehen, wenn Miel Deca uns überrascht mit Bäumen, welche in Wirklichkeit nicht bestehen?  Nur auf den chromatischen Effekt kommt es an, wenigstens was den Farbeindruck angeht, den der Maler in sich aufnimmt und stark vergrössert auf die Leinwand projektiert.

Manchmal schreit das Koloriet gegeneinander, wie bei seinen BPaumen mit gelben, roten und blauen Stämmen.

In seinen Sommerlandschaften rührt uns das egalgelbe Blumenfeld oder blonde Kornfelder oder egal von welcher Hauptfarbe.

en tot slot een lijfliedje van Emiel Deca :

https://youtu.be/YL2fY9204mU?t=63

SaveSave

EnregistrerEnregistrer

EnregistrerEnregistrer

EnregistrerEnregistrer

EnregistrerEnregistrer

EnregistrerEnregistrer

EnregistrerEnregistrer

EnregistrerEnregistrer

EnregistrerEnregistrer

EnregistrerEnregistrer

EnregistrerEnregistrer

EnregistrerEnregistrer

EnregistrerEnregistrer